Belangrijkste bijzaak in corona-tijden

woensdag 25/03

"Hé, er is geen bal op de tv, alleen een film met Doris Day." De mannen van Doe Maar wisten dat al in 1982. Er wordt zelfs niet gesport, nee o nee. Er valt helemaal niets te beleven in stadions, hallen, pleintjes, speelplaatsen, baden. Hooguit zie je een eenzame fietser of twee joggers, op veilige afstand van elkaar, passeren, schichtig om zich heen kijkend, in de hoop dat ze niemand tegenkomen.

Iedereen verdacht. Niet van een of ander misdrijf, maar van mogelijk besmet te zijn met het nieuwe coronavirus. COVID-19. Of ook: SARS-CoV-2. Vraag me niet waarom de nummers verschillen. Vraag me ook niet waarom dit zo besmettelijk is. We moeten de experten geloven, en die zeggen: thuisblijven, contacten vermijden, zeker niet in de buurt komen van risicogroepen. Mijd mensen met een aandoening. Mijd ouderen. Mijn moeder van 88 moet het in het beste geval drie weken zonder mij, haar enig kind, stellen, in het slechtste geval... nou, laten we daar even niet aan denken. Boodschappen worden in de lift gezet, zij haalt ze er drie verdiepingen hoger uit. Het is behelpen. Zij heeft de oorlog meegemaakt, maar toen was de vijand nog zichtbaar en wist je nog ongeveer wanneer je je moest verschuilen. Deze vijand is onzichtbaar.

Geen sport. Dat heb ik, in mijn eenenzestig levensjaren, nooit eerder meegemaakt. Wel tijdelijk, op autoloze zondagen in de jaren zeventig bijvoorbeeld, of na een aanslag op de Olympische Spelen, maar zelfs toen, in 1972, luidde het na een dag collectieve rouw in München "The Games must go on!" Dit jaar gaan de Spelen niet door, geveld door virale angst. Het EK Voetbal evenmin, net zomin als de voorjaarskoersen, de Giro, de Formule 1-races, en tutti quanti.

Nebensache

"Sport is die wichtigste Nebensache" heeft een Duitse sportbons ooit gezegd volgens de overlevering. Sport is de belangrijkste bijzaak. Belangrijk, dat wel, maar bijzaak, dat in de eerste plaats. Het is belangrijk als massagebeuren, doch onbelangrijker dan de volksgezondheid die nu op het spel staat. Daarmee weet de sportwereld weer dat ie ondergeschikt is.

Die 'reality check' is eens om de zoveel jaar nodig. Denk aan de totstandkoming van het Bosman-arrest, straks een kwarteeuw geleden, toen de toenmalige voorzitter van de Uefa, de struise Zweed Lennart Johansson, een advies van de advocaat-generaal van het Europees Hof van Justitie naast zich neerlegde met de oneliner: "De Uefa is groter dan de Europese Unie." Arrogantie die op 15 december 1995 genadeloos werd afgestraft.

Ook nu poogden sommige hardleerse sportbonden, vooral te vinden in het voetbal, te doen alsof ze boven de coronacrisis stonden. The Games must go on, luidde het motto kortstondig. Herinner u nog dat de Pro League de wedstrijden van de dertigste speeldag in de reguliere competitie en de terugwedstrijd van de finale in 1B per se wilde laten spelen, ondanks negatief advies en onrustwekkende berichtgeving over de ravage die het nieuwe coronavirus aanrichtte in Italië, niet eens een dagrit van ons verwijderd. Daarna werd er bijgestuurd: er zou gespeeld worden achter gesloten deuren. Uiteindelijk werd ook dat, weinig intelligente, plan terzijde geschoven voor een totale lockdown. In Engeland en Duitsland wachtten ze zelfs tot vlak voor het weekend van 14 en 15 maart om alles af te gelasten. "Wie kan ons wat maken?" moest het uiteindelijk afleggen tegen het laatste greintje gezond verstand.

Geen sport. Dat heb ik, in mijn 61 levensjaren, nooit eerder meegemaakt!

Ik beken: ik ben zondag 8 maart ook nog naar het voetbal geweest. Samen met 11.999 anderen in het Olympisch Stadion op het Kiel. De waarschuwingen klonken toen al luid, maar nog niet unisono. Mijn rechterbuurman, van wie ik niet eens de voornaam ken, stak naar goede gewoonte zijn hand uit voor de wedstrijd, ik schudde ze zonder aarzelen. Mijn linkerbuurman omhelsde me bij een doelpunt dat even later zou worden afgekeurd. Mensen hoestten, niesden, brulden aanmoedigingen die in de vorm van speeksel in het rond vlogen. Ik had beter moeten weten. We hadden beter moeten weten. De mens is een koppige diersoort die niet graag gestoord wordt in zijn geliefde bezigheid. (Ik koester toch de gedachte dat ik het virus niet heb uitgedaagd door het een 'vallingske' te noemen, zoals een collega sportcolumnist deed.)

 

The Games must not go on

Tot 5 april zitten we opgehokt, opgesloten in onze huizen en appartementen die bunkers zijn geworden. Het kan niet anders. Ik hoor geen optimistische voorspellingen dat we daarna weer vrolijk mogen rondhuppelen. De kans dat u morgen premier wordt van een regering van nationale eenheid is groter dan dat het normale leven op maandag 6 april hervat, en u weet hoe miniem de kans is dat die door alle partijen gedragen regering er komt. Geen Milaan-San Remo, geen Ronde van Vlaanderen, geen Parijs-Roubaix, geen Luik-Bastenaken-Luik, geen Giro, geen... de lijst is schier eindeloos.

Geen Euro 2020. De laatste play-offduels werden afgelast, nationale competities worden — in het beste geval — nog even hervat, dus moet het Europees landenkampioenschap verdaagd worden. Minder erg is dat het gevolg daarvan zal zijn dat het WK voor Clubs, het zoveelste kunstmatige gedrocht van de wereldvoetbalbond, en de Nations League, een overbodig bedenksel van de Europese voetbalbond, even op de schop moeten. Niemand zat erop te wachten, niemand zal ze missen. Afvoeren die handel.

Wat met de Tour? 27 juni is nog veraf en tegelijk heel dichtbij. Die Ronde van Frankrijk moet op 27 juni starten in Nice. Heel symbolisch, want Parijs-Nice geraakte dit jaar niet eens tot daar vanwege COVID-19. Wat we sinds dinsdag wel weten: tussen 24 juli en 9 augustus wordt er niet sportief gefeest in Tokio. Het Japanse organisatiecomité weifelde lang en vergat daarbij even de volksgezondheid en het feit dat de olympische pre-kwalificatietoernooien werden afgelast. Het lijkt nochtans wishful thinking dat COVID-19 tegen 24 juli bedwongen zal zijn en wat dan met het risico op besmettingen (meer dan tienduizend atleten, een veelvoud aan toeschouwers)? Volksgezondheid prevaleert op sportieve, financiële en commerciële overwegingen, altijd, overal. 'The Games' gaan dus niet 'on'. Wat terroristen destijds niet vermochten, vermag een virus wel. De wereld lamleggen, de sportwereld in een houdgreep houden, sportieve dromen versmachten.

Wat terroristen in 1972 niet vermochten, vermag een virus wel. De wereld lamleggen, de sportwereld in een houdgreep houden, sportieve dromen versmachten

Bladvulling

2020 is nu al een verdoemd jaar. Alleen met gezond verstand, wijsheid van boven, luisterbereidheid van onder en solidariteit van overal, kunnen we dit te boven komen. Nu wordt het sportkatern nog gevuld met verhalen van sporters die zich in hun eentje bezig houden, binnenkort zullen die pagina's wellicht ingenomen worden door horrorverhalen uit onze ziekenhuizen. Er wordt sportjournalisten soms verweten dat ze bladvulling produceren, momenteel is dat letterlijk het geval. Bij de VRT worden sportjournalisten nu al opgevorderd om mee te werken aan de algemene verslaggeving, elders zal dat voorbeeld navolging krijgen. De belangrijkste bijzaak wordt nu even aan de kant geschoven voor een hoofdzaak. Samen weer gezond worden, of het blijven.

Zorg voor goed uzelf en al wie u dierbaar is. En dan ga ik me nu bezig houden met belangrijkere dingen dan een sportcolumn schrijven. Mijn moeder aan levensmiddelen helpen, zonder haar te mogen knuffelen of zien. Klotevirus!

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.