De Hakbijl

woensdag 30/09
SK Lokeren

“Doet ie het of doet ie het niet?”. Dat lijkt op dit moment in de ‘Jupiler Pro League’ -ofte onze pintjesliga- de belangrijkste vraag. Hij, dat is Roger Lambrecht, de flamboyante voorzitter van Lokeren, en ‘het’, dat is zijn trainer Bob Peeters ontslaan.

Ik geef toe, een trainer ontslaan is een stuk onschuldiger dan een onthoofding op een marktplein. Dus op de beschavingsranking behouden we alsnog wat punten voorsprong op Saudi-Arabië. Maar in elk geval, daar bestaat een gretig publiek voor, voor onthoofdingen én voor trainersontslagen.

Bob Peeters©Isosport

Een paar weken geleden speelde Bob Peeters met zijn Lokeren op Standard. De druk was groot. Dat had bandenfabrikant Lambrecht duidelijk gemaakt. Er moesten punten mee terugkomen naar Daknam. Op Sclessin stond de camera dan ook gericht op het volle gewicht van Lambrecht Roger (als verschijning een levende reclame voor zijn grote concurrent Pirelli, maar dat terzijde). Wonnen ze toch wel zeker, die van Lokeren. Dat was top, vooral voor Bob.

"Vaak zijn wij, jongens van de pers, de verpersoonlijking van de hakbijlliefhebbers"

De week nadien werd er op Daknam alweer verloren, en ook vorige zondag, thuis tegen Brugge, kon Lokeren geen punten pakken. Omdat ze niet in staat zijn om te scoren. Wegens aanvallers die niet goed genoeg zijn voor eerste klasse. Bob Peeters weet dat ook, maar mocht  en kon dat niet zeggen op de persconferentie na de match. Dus zei Bob maar: “Ik heb geconstateerd dat er de hele match een camera op mij gericht stond.”

Het hakbijlcomité was dat, beste Bob, want vaak zijn wij, jongens van de pers, de verpersoonlijking van de hakbijlliefhebbers. We willen er altijd bij zijn om in het licht van de sterren te staan en we zijn er even graag bij als er wordt gemaaid, als er koppen dreigen te rollen. Zoals Kurt Vonnegut schreef : “So it goes”.

 

Ik heb een zwak voor Bob Peeters. Samen met Ariel Jacobs en Harm Van Veldhoven (ook al zo’n getormenteerde trainer) maakt hij deel uit van het selecte groepje oefenmeesters in wie ik als mens geloof. Bovendien haalde Peeters als speler het sportieve en financiële maximum uit zijn mogelijkheden. 

Bob Peeters moet dus niet met zichzelf gaan leuren om aan de kost te komen. Toch kwam hij als coach terecht bij voorzitters, eigenaars,die hem als koopwaar behandelen. Eerst Roland Duchâtelet, nu Roger Lambrecht. Die laatste vind ik overigens stukken sympathieker dan de eerste, maar ook Roger blijft, ondanks zijn authentieke verschijning, in de eerste plaats een koopman.

Intussen sissen de voetbalorakels in de gazetten en in allerlei praatprogramma’s. “Ze moeten hem in Lokeren laten werken”, zegt de ene, “Bob haalt het niet”, zegt de andere.

Was ik Bob Peeters, ik riep een persconferentie samen. Om beleefd te zeggen dat ze allemaal de boom in kunnen. Dat hij, Peeters Bob, het op deze manier niet meer leuk vindt. Dat ze het maar moeten uitzoeken, in Lokeren en omstreken. Dat ze maar snel moeten bellen naar afgeborstelde en opgeblazen ego’s, genre Georges Leekens of Glen De Boeck.

Dat hij, Bob, een voetbalsabbatical inlast en vooral langs de Nete wil fietsen.

En dat hij dan, vanaf volgend seizoen, samen met Eric Van Meir en verlost van een foute Egyptenaar, Lierse weer naar de voetbalregionen zal brengen waar die club thuishoort. 

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.