In de olympische bollenwinkel

Impressies vanuit Rio

vrijdag 12/08

Zo, de eerste week van deze veelbesproken Braziliaanse spelen ligt achter de rug. We moesten de wenkbrauwen bij aankomst in het mediadorp toch fel fronsen: geen doucheknop in de badkamer en stromend water evenmin. Maar goed, dat werd na één dag al opgelost, supersnel naar Braziliaanse normen, zo vernamen we. Het mediadorp bestaat uit een twintigtal flatgebouwen met kleine driekamerappartementen. Naar verluidt zouden die allemaal al verkocht zijn voor 200.000 euro per appartement. Hopelijk klopt dat niet, want over een aantal maanden kan de eerste renovatie beginnen: schuifdeuren die verkeerd zijn geplaatst, siliconenvoegen die zonder passie zijn gespoten, een muggennet dat dienst doet als keukenraam…

Vanuit dat mediadorp brengen bussen het journaille als vee naar het olympisch park, het kloppend hart van de Spelen. In het IBC (International Broadcast Centre) hebben alle omroepen hun lokaal met computers, servers en verbindingen naar het thuisland. Om de hoge kosten toch een beetje binnen de perken te houden, delen we de ruimte met de vrienden van RTBF. Ieder heeft een duidelijke afgebakende kant, de taalgrens indachtig. En neen, mannen van VRT en RTBF kussen elkaar bij het begroeten niet.

Op de grote parking voor dat IBC roepen tientallen vrijwilligers ‘bom dia’, goedemorgen. Vriendelijk zijn ze wel, die Brazilianen, ook al worden ze een beest in de bus. De chauffeurs rijden met een ware doodsverachting naar de venue’s, in en rond Rio. Het verkeerslicht springt op rood? Dan is dat hét moment om nog eens flink het gaspedaal in te drukken. Rotondes worden met een snelheid van vijftig kilometer per uur genomen, zonder verpinken. En oh ja, we zitten al met irritatie op de luchtwegen dankzij de airco’s in bussen, eetgelegenheden en sporthallen. Airconditioning is in Brazilië een teken van rijkdom, zo blijkt. 

Vriendelijk zijn ze wel, die Brazilianen, ook al worden ze een beest in de bus. De chauffeurs rijden met een ware doodsverachting naar de venue’s, in en rond Rio!

Variatie troef in die eerste week: samen met Inge Van Meensel gaven we commentaar bij de openingsceremonie, weliswaar vanuit het IBC en niet vanuit het legendarische Maracanastadion. Omdat atletiek in een ander stadion plaatsvindt, was een commentaarpositie in Maracana voor alleen maar de opening en de slotmanifestatie onverantwoord duur. Het goud van Greg Van Vanavermaet was een hoogtepuntje, net als het interview dat ik met hem had, the day after: met beide voeten op de grond, het kaf meteen van het koren scheidend. Want als je wint heb je natuurlijk vele vrienden. 

Nergens kan je het cariocagevoel zo goed ervaren als op het legendarische strand van Copacabana, een bakermat van de beachvolleybalsport

Nergens kan je het cariocagevoel zo goed ervaren als op het legendarische strand van Copacabana, een bakermat van de beachvolleybalsport. De wijze waarop thuisspeelster Larissa França (een van de meest gelauwerde beachspeelsters) door het publiek werd onthaald, deed onze haren rechtop staan. Wanneer meer dan 10.000 fans de hymne Pais Tropical van Jorge Ben Jor a capella zingen, op Copacabana, met het zicht op de zee, dan ga je spontaan de goden aanroepen voor het beleven van zo’n momenten. Voor een goed begrip: we kozen een dagje beachvolley uit liefde voor de sport, niet voor de strings. De Brazilianen hebben daar overigens een prachtige naam voor, een fio dental, een … flosdraad. Laat uw verbeelding werken.

We winden er geen doekjes om, Olympische Spelen zijn als een bollenwinkel voor een sportjournalist. Na een dagje rugbycommentaar nog even de winnende kamp van Dirk Van Tichelt meepikken? Check. USA-Australië in het basketbal? Check. Fabian Cancellara naar een opvallende olympische tijdrittitel begeleiden en ’s avonds laat nog het onwaarschijnlijke zilver van Pieter Timmers vanuit de tribunes beleven? Check.

Werken voelt niet als werken, omdat het een passie is. Check.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.