De Spelen waren niet perfect… et alors?

dinsdag 23/08

Het is zondagavond wanneer ik aan dit schrijfseltje begin. Enkele uren geleden heb ik een langdradige en teleurstellende basketbalfinale becommentarieerd. De Amerikaanse ploeg, niet eens het etiket ‘Dream Team’ waard, speelde Servië, de erfgenaam van het basketbalgekke Joegoslavië, helemaal zoek. Toen ik vanmorgen wakker werd, was de elektriciteit in het mediadorp uitgevallen. Via een pikdonkere trappenhal moesten we ons een weg naar buiten banen, naar de ontbijtzaal waar de plakjes kaas warm en bezweet aan elkaar kleefden. De oorzaak van het probleem is bij thuiskomst nog niet gevonden, een oplossing wel: 4 grote vrachtwagens met reuzegeneratoren staan onder onze ramen te brullen. Ik voel nu al een oprecht medelijden met onze 6 VRT-collega’s die over enkele weken naar Rio komen om de Paralympics te verslaan. En met alle atleten uiteraard. Het werkingsbudget van die Paralympics is immers zo goed als volledig gebruikt om de gaten van de grote Spelen te dichten… 

'Vanuit het Belgian House had je een prachtig uitzicht op een favella, waar de illegaal afgetapte lichtpeertjes voor een feeëriek beeld zorgden"

De Spelen in Peking in 2008 waren mijn eerste. Als je begonnen bent met de perfectie (behalve het Chinese ontbijt) ligt het voor de hand om volgende edities mindere punten te geven. De macht van het Chinese getal was zo indrukwekkend dat elke vergelijking daar meteen stopte. En ja, vele plaatsen in Rio waren doordrongen van een strontgeur, zoals Mart Smeets het op Sporza verwoordde. En ja, bus- en taxichauffeurs waanden zich allemaal als Ayrton Senna en bleken laagvliegers in het verkeer. En ja, de afwerking in en rond de stadions kon beter. En ja, het bestellen van één cola duurde vijf minuten en ging via 3 tussenstations alvorens de overhandiging een feit was. Het bezorgde de immer rustige zwemcommentator Sidney Appelboom bijna een hartinfarct. En ja, de veiligheid was vrij zwak, laks zeg maar. 

De tegenstelling tussen arm en welstellend is in Rio akelig dichtbij, soms amper gescheiden door 50 meter afstand

En toch zal mijn eerste kennismaking met Latijns-Amerika een indruk nalaten. Wellicht vergelijkbaar met Afrika, met het Zuiderse. Er is namelijk niks mis met het niet-perfecte, als daar een mooie glimlach of een spontaan danspasje tegenover staat. Ontspannen in het leven staan en wat vaker et alors zeggen, dat doen ze hier. Zoals het op vele hoeken van straten of op het strand gebeurt. Een spontaan buitenleven met dans en muziek, aangewakkerd door een immer aangename temperatuur. Tegelijk kwam nog maar eens het besef hoe goed wij het in België hebben. De tegenstelling tussen arm en welstellend is in Rio akelig dichtbij, soms amper gescheiden door 50 meter afstand. Zo had je vanop het terras van het Belgian house in Rio, met openluchtzwembad op de bovenste verdieping, een prachtig uitzicht. Op de zee, maar ook op een favella waar de hoeveelheid illegaal afgetapte lichtpeertjes voor een feeëriek beeld zorgden. Nippend aan een caipirinha kon je de armoede aanraken… Een verschrikkelijk onbehaaglijk gevoel overviel me. Net als de honderden hoertjes op Copacabana die openlijk, en vooral bloot, klanten aanklampten en het verdiende geld voor de ogen van voorbijgangers in ontvangst namen. Tijdens de Spelen moesten zij het ijzer immers smeden nu het warm was… 

"De tranen van Laurens De Plus symboliseren wat Olympische Spelen kunnen zijn: een gevoel van trots wegens het bereiken van een doel over commerciële grenzen en dagelijkse ploegbelangen heen"

En via Copa belanden we bij mijn moment van de Spelen, namelijk de tranen van renner Laurens De Plus na de onwaarschijnlijke overwinning van Greg Van Avermaet. Die tranen symboliseren wat Olympische Spelen kunnen zijn: een gevoel van trots voor de aanwezigheid en het bereiken van een doel over commerciële grenzen en dagelijkse ploegbelangen heen. Gedurende die week dat De Plus en Van Avermaet de kamer deelden waren zij vrienden. Twee jongens die samen tot het uiterste gingen voor één doel, uit liefde voor hun fiets en de sport. Oprechte tranen voor goud.

Onze Braziliaanse tolk is in het dagelijkse leven sambamuzikant. Ik ga de komende week zijn gekregen cd meermaals door de boxen jagen om al dansend af te kicken van deze sportzomer. Met dank aan mijn vriendin die het andermaal pikte dat ik 6 van de 8 vakantieweken (Tour+OS) niet thuis was. Dat lijkt in ons vak normaal, maar dat is het allesbehalve...

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.