De toppers van 2017

Logische winnaars van de sporttrofeeën (en toch...)

woensdag 27/12

Wat jammer voor Nina Derwael. Net nu de Limburgse gymnaste een absoluut topjaar beleefde - goud op het EK, brons op het WK, beste Belgische turnster ooit -, wist ze vooraf al dat ze toch geen Sportvrouw van het Jaar zou worden. Daarvoor waren de prestaties van Nafi Thiam weer té uitzonderlijk: wereldkampioene, Europees indoorkampioene, als vierde atlete ooit de kaap van de 7.000 punten gerond. Niemand anders dan Thiam verdiende de eretitel. Nochtans waren er vijfentwintig stemmers die Derwael in hun persoonlijke Top 5 boven Thiam plaatsten. In totaal hadden zestig van de 313 stemgerechtigden een andere nummer één dan Thiam, dat is dus bijna één op vijf. Ofwel moet je die blinden hun stemrecht ontnemen, ofwel hun sportperskaart laten inleveren, bij voorkeur zelfs de twee tegelijk. Wie Nafi Thiam niet bovenaan zette, verdient het niet om zich sportjournalist te mogen noemen. Klaar.

"Wie Nafi Thiam niet bovenaan zette, verdient het niet om zich sportjournalist te mogen noemen"

Communautaire stemmen

David Goffin dan. Topjaar beleefd, zonder enige twijfel. Finale van de Masters gespeeld, het officieuze WK in het tennis. Finale van de Davis Cup gehaald met de Belgische mannen en daarin overeind gebleven tegen de Fransen, meer nog: gedemonstreerd in zijn twee partijen. Twee toernooien gewonnen. Het jaar beëindigd als nummer zeven op de wereldranking. Beste Belgische tennisman ooit. Máár, en dan komt het: geen grote toernooien gewonnen, kwartfinales op de Australian Open vormde de uitschieter als het er echt om ging.

U voelt het al aankomen: ik heb Goffin niet op één gezet. Na lang bakkeleien met mezelf zette ik én Greg Van Avermaet én Philippe Gilbert boven Goffin. Jawel, ik weet dat tennis een wereldsport is en wielrennen een regionale bedoening, maar dan moet je ofwel consequent zijn en wielrenners niet meer laten meedoen, ofwel rekening houden met het feit dat wielrennen groot is in België en het hier toch om Belgische trofeeën gaat. Van Avermaet won Parijs-Roubaix, Gent-Wevelgem, Omloop Het Nieuwsblad en de E3 Prijs Harelbeke. Hij werd tweede in de Ronde van Vlaanderen en eindigde het wielerjaar op de eerste plaats in de UCI World Tour. Gilbert won de Ronde van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en de Driedaagse van De Panne-Koksijde-en-nog-wat-kustgemeenten. Qua winnen valt dat - in mijn af en toe bescheiden ogen - hoger in te schatten dan de - ik benadruk het nog even - knappe prestaties van Goffin.

Wat ik helemaal niet meer begrijp in het mannenklassement is dat Kevin De Bruyne (3de) hoger eindigde dan zijn voetballende collega Eden Hazard (6de). Nochtans werd Hazard kampioen met Chelsea, eindigde hij tweede in de Engelse Voetballer van het Jaar-competitie (na ploegmaat N'Golo Kanté) en was hij in de nationale ploeg beslissender dan De Bruyne. Wordt er af en toe (eufemisme!) communautair gestemd door de - in meerderheid - Vlaamse sportjournalisten? Of mag dat niet gezegd worden? (Ten bewijze, Kevin De Bruyne werd twee jaar geleden verkozen tot Sportman van het Jaar, nota bene in het jaar dat Eden Hazard ook al kampioen van Engeland was geworden én verkozen werd tot beste voetballer van de Premier League. Dat was niet gewoon onbegrijpelijk maar een regelrechte schande.)

Maar goed, hoe dan ook is David Goffin een mooie winnaar, laten we 't daarop houden.

"Wat ik niet begrijp is dat Kevin De Bruyne (3de) hoger eindigde dan Eden Hazard (6de). Wordt er af en toe (eufemisme!) communautair gestemd door de - in meerderheid - Vlaamse sportjournalisten?"

2017, Belgisch topjaar

Met de winst van Goffin en de derde plaats van De Bruyne wordt een ander euvel aangestipt. De recentste prestaties blijven het beste hangen. Ik stuurde mijn lijstje een dag voor de start van de Davis Cupfinale in, andere collega's zullen misschien daarop gewacht hebben, maar is dat misschien de reden waarom Goffin het heeft gehaald? De prestaties van Van Avermaet en Gilbert dateren van het voorjaar. Is dat ook de reden dat De Bruyne Hazard dribbelt? Hazard werd kampioen in mei, De Bruyne kreeg dit najaar na elke speeldag schouderklopjes van zijn trainer, Pep Guardiola. Dat geheugen! Oplossing kan zijn: twee stemrondes, zoals bij de Gouden Schoen (maar die trofee kent dan weer andere mankementen: meestemmende clubvoorzitters en supporterende voetbaljournalisten, bijvoorbeeld).

Ook in andere categorieën kan ik het helemaal eens zijn met de collega-sportjournalisten. Ploeg van het Jaar: Davis Cupteam. Coach van het Jaar: Roger Lespagnard, de man die Thiam naar de top begeleidde. Paralympiër van het Jaar: Peter Genyn. Beloftevolle Jongere van het Jaar had ik anders ingevuld: ik ging voor Matthias Casse (judo), het werd Lotte Kopecky (wielrennen). Moet kunnen.

Dat het een goed jaar voor de Belgische sport is geweest. Dat merk je aan de Top 3-namen in elk lijstje: geen vulsel, stuk voor stuk namen die uitblonken. Hugo Broos, de Belgian Cats, de Red Lions en Greg Van Avermaet zullen zich afvragen wat ze nog meer moeten doen om te kunnen winnen. Het antwoord is: nóg beter doen in 2018.

Nafi Thiam won voor de derde keer in vier jaar tijd en is nog altijd maar drieëntwintig. Komt het gedeelde record van Ingrid Berghmans en Kim Clijsters, acht keer Sportvrouw van het Jaar, in zicht?

"De recentste prestaties blijven het beste hangen. Is dat de reden waarom David Goffin het heeft gehaald?"

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.