De Tour 2017

Klaar om te lijden en te pronken

vrijdag 30/06

‘Schrijf een eigenzinnige voorbeschouwing over de Ronde van Frankrijk’, vroeg de baas (Directeur Beleid voor de vrienden) van Sporta me. Dwars, koppig, lastig, moeilijk, onhandelbaar, weerbarstig: ziedaar enkele synoniemen voor eigenzinnig. Allemaal een tikkeltje pejoratief, toch?! Neen, laat ons positief zijn en onze liefde uitspreken voor dat knotsgekke circus waarin ook wij ons kunstje opvoeren. Voor de niet-volgers: dat kunstje bestaat uit het beschrijven wat er tijdens de Tour gebeurt, op de radio. De eerste week doen we dat met Sven Nys als co-commentator (zijn all-time Tourdebuut!), na de eerste rustdag (veldrijders rijden maar een uur) neemt veteraan Frank Hoste opnieuw plaats. We werken voor de VRT en moeten dus alle doel- en leeftijdsgroepen tevreden houden. Maar goed, we wijken een beetje af en vooraleer dit al te eigenzinnig zou worden, hadden we het graag gehad over de Tour zelf. Froome minder sterk dan voorheen? Kan best. Porte de grote uitdager? Afwachten of ie een traditioneel zwakke dag ondergaat. Contador te oud? Alleszins geen prijs meer gereden in de Tour sinds 2010. Aru en Quintana dan maar? Mij best. 

Foto Christophe Vandegoor

Toevallig hoorde ik enkele dagen geleden op radio1 Het Apekot waarin Vuile Mong en Zijn Vieze Gasten in 1974 iemand bezongen die van het leven wil genieten, maar daarin niet slaagt en van de ene job in de andere valt. De ronde van Frankrijk is eigenlijk ook zo’n zottenkot. En dan volgt er een dikke maar. Want ze waren er weer hoor, toen we donderdagmiddag arriveerden bij een zoveelste Grand Départ: de vele blije gezichten, bij renners, bij volgers, medialui, organisatoren. Het is nog vroeg, dat geven we toe. Na drie weken ziet dat rondhossend circus van enkele duizenden mensen er iets minder vrolijk uit. Edoch, de Tour bestaat uit een bende figuren die hier graag is. Mannen en vrouwen die hun job met zoveel liefde en passie uitvoeren dat ze jaarlijks terugkeren naar iets dat dodelijk vermoeiend en stresserend kan zijn. Omdat we het allemaal zo graag doen, meneer. 

Na drie weken ziet dat rondhossend circus van enkele duizenden mensen er iets minder vrolijk uit. Edoch,...

Düsseldorf, perscentrum, donderdag, twee uur in de namiddag, persconferentie van BMC. Tijdens het voorjaar, nochtans ook een drukke en belangrijke periode, kunnen we gerust een gesprek van vijf minuten voeren met Greg Van Avermaet, no prob. Nu mochten we welgeteld 2 vragen stellen. Er staan nog 30 wachtenden achter je. Is dat een probleem, zorgt dat voor frustratie? Welneen, dat is de Tour, het spel van de vlugge en vluchtige quotes vooraf. Even later, wanneer de Australiërs van Orica aan de beurt zijn, komt Jens Keukeleire een minuutje of tien rustig naast ons zitten voor een leuke babbel. Ook dat is de Ronde, een plaats waar het verschil tussen kopmannen en knechten, tussen bazen en dienaars scherp gedefinieerd wordt. So what, zegt Keukeleire, ik ben zo blij om hier te zijn. Dit is de league waarin je wilt spelen, hier horen echte coureurs thuis. Na een verplichte passage in de perszaal (voor de geïnteresseerden, de gratis gadgets worden jaar na jaar zeldzamer, het internet is er pokkeduur), trekken we de Innenstadt van Düsseldorf in voor de rennersparade. Aan de gezellige oever van de Rijn vertrouwen debutanten Dimitri Claeys (Cofidis) en Guillaume Van Keirsbulck ons instant toe hoe blij ze zijn hier te zijn. Geen grammetje vet op de getaande en zichtbare lichaamsdelen, dit zijn atleten in de fleur van hun leven, klaar om te lijden én te pronken. Iedere journalist, debutant of ancien, schakelt hier een tand groter om het beste van zichzelf te geven. De Tour als hoogtepunt. 

De Ronde, een plaats waar het verschil tussen kopmannen en knechten, tussen bazen en dienaars scherp gedefinieerd wordt

En toch denk ik al een hele week aan dat ene beeld dat me niet loslaat, na het BK in Antwerpen. Sep Vanmarcke heeft net op 2 centimeter na zijn overwinning van de verlossing gemist en doet ons zijn relaas. Dat hij de afgelopen weken thuis ongenietbaar was door al die tegenslagen. Een meter verder staat zijn vrouw met hun kindje op de arm. Lichtvochtige ogen spreken boekdelen, maar door de aanwezigheid van de pers verbijt ze haar emoties. Hun emoties. Vreugde en verdriet uitgedrukt in 2 centimeter. Verwerk dat maar even. Sep gaat niet naar de Tour. Sep wil hier niet zijn. Sep zal toewerken naar het WK in Noorwegen om daar zijn iedereen-lik-op-stuk te geven en eindelijk die grote prijs te pakken waarnaar hij al zolang hengelt. Dat ie daarna dan maar een eigenzinnig interview geeft! De Tour zal snel vergeten zijn. 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.