Die ochtend in het fitnesscentrum…

maandag 29/08

Een druilerige ochtend. Een toertje in het bos zit er vandaag niet in. Dan maar richting fitness! Een uurtje fietsen op de rollen. Stevig tempo, behoorlijke weerstand, gemiddelde hartslag 138. Om af te ronden nog enkele vrouwvriendelijke krachtoefeningetjes. Ziezo, de nodige calorieën zijn verbruikt. Ik heb gedaan wat ik moest doen. Het verjaardagsetentje van mijn man kan ik vanavond zonder scrupules verorberen.

In mijn omgeving wordt al eens de neus opgehaald voor fitnesscentra, wegens te saai. Tussen vier muren zich ter plekke in het zweet des aanschijns trappen, op een band lopen of met halters jongleren, is misschien niet de meest vrolijke bezigheid. Maar er bestaan remedies tegen de eentonigheid! Muziek beluisteren, bijvoorbeeld. Ook het verzetten van je gedachten en het loslaten van de hectiek van de dag laten de tijd sneller verstrijken. Weliswaar iets minder spiritueel, doch even efficiënt is het spotten. Gewoon je ogen de kost geven en zonder gêne de mensen om je heen observeren... voor mij is dit mijn guilty pleasure in de fitness. 

Je ogen de kost geven en zonder gêne de mensen om je heen observeren... voor mij is dit mijn guilty pleasure in de fitness.

Om de tijd te doden, verzin ik verhalen waarin mijn fitnessend gezelschap een rol krijgt toebedeeld. Verhalen over jonge dames die zich de naad uit hun meestal heel spannend broekje en (te) sexy bovenstukje zwoegen om te consolideren wat er (niet) is. Ik bedenk scenario’s voor iets gezettere dames, die in hun strijd tegen hun ouderdomsverschijnselen, de hulp inroepen van een viriele personal coach. Ik fantaseer over zonnebankgetinte heren van stand die doorheen de ruimte flaneren. GSM steeds in de aanslag. Zodra ze zich aan een fitnesstoestel hebben genesteld, beginnen ze te chatten. Met hun lief? Met hun minnares? Andere vragen stel ik me over de puffende mannen met een forse pens. Ook zij gluren. Naar diezelfde jonge dames die zich ondertussen op het yogamatje - vlak onder hun ogen- in allerlei bochten wringen en kronkelen om hun lenigheid te demonstreren. Op de achtergrond staat een Schwarzenegger in de spiegel zijn rollende biceps te bewonderen.

 

Die ochtend, echter, valt mijn oog op een wel heel atypische bezoekster, een prompte, grijze dame op respectabele leeftijd. Hoewel ik niet de gewoonte heb om in de fitnesszaal andere mensen aan te spreken, haalt mijn nieuwsgierigheid voor een keer de bovenhand. Met de nodige schroom vraag ik hoe oud ze is. “Bijna 85!”, antwoordt ze glimmend van trots.  

Er ontspint zich een gesprek.

-Ik: “Mag ik jou nog iets vragen, mevrouw? Waarom kom je wekelijks naar de fitness?”

-Zij: “Ah, omdat ik zolang mogelijk zelfstandig wil blijven. En daarom is het heel belangrijk dat ik fysiek actief blijf. Mijn schoonmoeder verbleef vanaf haar 75ste in het ouderlingentehuis. Sindsdien is ze nooit meer uit haar stoel gekomen. Met lede ogen heb ik haar zien wegkwijnen. Toen heb ik me voorgenomen om niet op die manier oud te worden.”

-Ik: “Groot gelijk, mevrouw!”

-Zij (op dreef):  “Weet je wat, ik vind het schandalig dat onze maatschappij niet meer doet om mensen aan het bewegen te zetten! Ook de jeugd beweegt niet meer. En waarom installeren ze geen fitnessruimte in elk bejaardentehuis. In plaats van…. Allez, hoe noemen ze die ook weer,… masseurs?

-Ik: “Kinesisten?”

-Zij (onverstoord): “In plaats van kinesisten te betalen om met de oude mensen tien minuten de gang op en af gaan! Dat trekt toch op niks!”

Daar sta ik dan, zelfverklaarde gezondheidscoach. Aan de grond genageld, overdonderd door zoveel no-nonsense wijsheid.

 

Daar sta ik dan, zelfverklaarde gezondheidscoach. Aan de grond genageld, overdonderd door zoveel no-nonsense wijsheid.

Deze korte babbel zindert na. Meteen moet ik denken aan mijn dagdagelijkse praktijk van de fit@work-projecten die we begeleiden. Ik zie zoveel medewerkers die nauwelijks aan 2000 stappen per dag komen en zich daar niet eens bewust van zijn. Ik ken heel wat mensen die hooguit 5 km van hun werk wonen en toch steevast de auto nemen. Op de werkvloer hoor ik gemor over de verplaatsing van de drankautomaat waardoor er enkele meters extra moeten worden afgelegd om een cola te halen (maar het sigaretje buiten kan er wel af). Er wordt gereclameerd over de defecte lift of gefoeterd over het gebrek aan parkeergelegenheid in de nabijheid van de bedrijfsdeur. 

 

Als ik dan op een regenachtige middag zo’n mooie getuigenis hoor van een prompte dame van 85, dan word ik terstond blij. Omdat ik hierbij de bevestiging krijg dat ons werk bij Springbok Coaching zinvol is, met aandacht voor gezondheid en in het bijzonder voor beweging. Dan besef ik dat oplossingen om veel te bereiken soms echt heel eenvoudig en laagdrempelig kunnen zijn.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.