Diep respect

maandag 26/09

Ik stond woensdagavond op Zaventem om onze paralympische delegatie op te wachten. Nee, ik ben geen familielid, noch een persoonlijke supporter, en ik was niet uitgestuurd om hen daar te interviewen. In normale omstandigheden — maar wat heet normaal? — had ik daar helemaal niet gestaan. Mijn opdracht, als medewerker van de tv-talkshow 'Van Gils & Gasten', was om twee paralympiërs, tafeltennisser Laurens Devos en paardrijdster Michèle George, zo snel mogelijk naar de studio te brengen. Hen bij wijze van spreken te ontvoeren uit de mêlee.

Maar ik stond daar en kon dus net zogoed opgaan in de mooie, serene sfeer. Eerst lang wachten, omdat de vlucht vanuit Lissabon driekwartier vertraging had. Dan, verwachtingsvol gezoem, want 'ze zijn in aantocht'. Ten slotte, respectvol applaus als de hele delegatie op het gelegenheidspodium gaat staan. De hond van Marieke Vervoort hield geen rekening met het protocol en spurtte, zodra baasje zich op haar plekje had genesteld, op haar af, sprong op haar schoot en begon enthousiast haar gezicht te likken. Er zat plots een stofje in mijn oog.

Prestaties van paralympiërs doen ons haast nog meer juichen dan die van valide atleten. Omdat ze pech hebben gehad in het leven, met een handicap moesten leren omgaan, meer obstakels moeten overwinnen dan olympiërs. Ze zijn teer, breekbaar en, ja, ze wekken ons medelijden op, net wat ze zelf niet willen. De hond van Marieke, dat zijn wij: we willen hen besnuffelen, ons afvragen hoe het toch kan wat ze doen, hen ongebreideld bewonderen. Wat ze ook verdienen.

Ze zijn teer, breekbaar en, ja, ze wekken ons medelijden op, net wat ze zelf niet willen

Een enkele cynicus zal in volle euforie opmerken dat je hun prestaties niet mag vergelijken met die van valide atleten. Hij heeft gelijk, die cynicus, maar soms zouden cynici heel even moeten zwijgen, ook al hebben ze gelijk. Net zoals andere sportjournalisten soms even twee keer zouden moeten nadenken voor ze dingen schrijven als 'Bijna twee keer zo veel medailles als op de gewone Spelen' of 'Hij zou niet misstaan op de Olympische Spelen'. Op de eerste les sportjournalistiek zou je moeten leren dat je nooit ofte nimmer appelen met peren mag vergelijken, op straffe van het inleveren van je perskaart. Paralympiërs zijn geen Olympiërs. Punt. Daarom verdienen ze niet minder respect of moeten we hun prestaties niet per definitie geringschatten, omdat ze puur qua tijd of afstand niet in de buurt komen van die van valide atleten. Het is anders. Appelen. Peren.

Op de eerste les sportjournalistiek zou je moeten leren dat je nooit ofte nimmer appelen met peren mag vergelijken. Paralympiërs zijn geen Olympiërs. Punt'

We mogen de slinger ook niet de andere kant laten opgaan en paralympiërs de indruk geven dat ze best mee zouden kunnen op de gewone Spelen. Het is een kwestie van timing. Menselijk inzicht. Juichen en euforisch zijn wanneer het kan, kritisch en afstandelijk zijn wanneer het moet. Daarom kreeg ik ook dat stofje in mijn oog als ik die blije gezichten op dat podium zag. Daarom ben ik nu, een kleine week later, al veel nuchterder. De komende vier jaar zullen andersvalide atleten opnieuw slechts mondjesmaat aan bod komen. Dat is hun lot. Heel eerlijk: ik vind dat niet abnormaal. Dat neemt niet weg dat ik hoop dat ik over vier jaar weer blije gezichten op Zaventem mag gaan opwachten omdat ze het sportminnende deel van de natie hebben doen dromen. En mijn diep respect voor wat ze elke dag doen om gewoon te overleven is er altijd. Permanent. Daarvoor hoeven ze niet noodzakelijk op een sportveld te staan.

De komende vier jaar zullen andersvalide atleten opnieuw slechts mondjesmaat aan bod komen. Dat is hun lot. Heel eerlijk: ik vind dat niet abnormaal

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.