Enkele reis door de voetbalwoestijn

woensdag 16/05
©Guy Milis

25 mei 1997. Als losse medewerker van de VRT-sportredactie mag ik heel vroeg in de ochtend met een cameraploeg naar een hotelletje in Tongeren. Daar genieten twee jonge koppels van een ontbijt. Ze zijn een beetje nerveus, want straks wacht hen een voettocht van 33 kilometer naar Sclessin. Een triomftocht moet het worden, hopen ze toch, want de vier zijn fanatieke supporters van Lierse SK, dat mits een zege op het veld van Standard voor het eerst in zevenendertig jaar, en voor de vierde keer in de clubgeschiedenis, landskampioen kan worden. Hoe de duo's in sociale media- en (bijna-)internetloze tijden contact hebben opgenomen met de openbare omroep herinner ik me niet meer. Wellicht een lekkere ouderwetse brief: hé, wij zijn A, B, C en D, en zondag gaan we te voet van Tongeren naar Luik, geen zin om een reportage te komen draaien? Zoiets zal het geweest zijn.

©Guy Milis

We maken opnamen, filmen hen ook in de eerste kilometers onderweg en dan vliegensvlug terug naar Brussel, want de reportage moet om halféén op antenne in Sportmiddag. De gsm bestaat al wel en presentator Mark Vanlombeek informeert enigszins ongerust of we al op weg zijn naar de Reyerslaan. De montage is net op tijd af, iedereen tevreden. Ook de Lierse-supporters, want het wordt 0-3 en de titel is binnen. Al wie niet voor Anderlecht en Club Brugge is, vindt dit een goede zaak voor het Belgisch voetbal. Ik ook. Een provincieclubje, met bescheiden middelen, en met een basiselftal dat voor meer dan de helft bestaat uit spelers die uit de eigen jeugd komen. Je weet dan al: bijna twee jaar na het Bosmanarrest zullen de besten snel vertrekken naar rijkere clubs in binnen- en buitenland. Maar het moment is intens mooi. Zondag 25 mei 1997 is een geelzwarte dag.

 

Een gokchinees en een Egyptenaar

9 mei 2018. Net geen éénentwintig jaar na de onverhoopte triomf in Luik vraagt het bestuur van de Koninklijke Lierse Sportkring bij de Rechtbank van Koophandel het faillissement aan. Een zwarte dag, geen geel meer te bespeuren. De club gaf forfait voor de twee resterende play-off 2-wedstrijden. Hoe het nu verder moet is nog niet helemaal duidelijk, maar in plaats van het definitieve einde of herstarten in vierde provinciale, lijkt een Beerschot Wilrijk-scenario in de maak: een 'grote' club die haar naam laat overleven dankzij een samenwerking met een kleinere club, Lyra, dat een paar weken geleden kampioen werd in eerste provinciale en volgend seizoen mag uitkomen in de derde amateurklasse. Met dank aan clubicoon Eric Van Meir. Samen met enkele medestanders zocht de man die in het seizoen 1996/1997 als centrale verdediger (!) zestien doelpunten maakte en die de voorbije jaren tot drie keer toe ontslagen werd door Lierse, een duurzame oplossing. Lyra heeft al de jeugdwerking van Lierse overgenomen, zij het dat de écht goede jeugdspelers wel zullen uitzwermen naar grotere clubs in de buurt: KV Mechelen, Antwerp of Beerschot Wilrijk.

Wat vroeger de kracht was van Lierse, de eigen jeugdwerking, werd door de Egyptische eigenaars Wadi Degla Holding ont-kracht (of 'verkracht', zo u wil). In 2007 namen die de noodlijdende club over. Na de titel en een miserabele Champions League-campagne ging het bestuur immers dromen en geld uitgeven dat er niet was, wat het tien jaar volhield. Er kwam ook al eens een gokchinees langs, ongedierte kom je wel vaker tegen op een vuilnisbelt. En toen kwam Maged Samy, een zonnekoning in 't diepst van zijn gedachten, alleenheerser op het Lisp, met in zijn zog een stel Egyptische pseudo-talenten, die de doorbraak van nieuwe jeugdspelers belemmerden. Wadi Degla heeft Lierse gered, Samy heeft de club vervolgens na een aanvankelijk beloftevolle start de nek omgewrongen.

Als megalomanie en kortzichtigheid elkaar ontmoeten krijg je dit scenario. Dieptepunt was een campagne van supporters die in de hoofdtribune stickers kleefden met daarop een afbeelding van een kameel met een rode streep erover. Geen racisme. Wel een signaal: het moet gedaan zijn met het vernietigen van onze club. Dat was drie jaar en drie maanden geleden. Samy bleef zitten, keek omhoog en werd lekker nat, zoals in het liedje van Ramses Shaffy. De club verzoop. Een poging om opnieuw een eigen jeugdacademie uit de grond te stampen kwam te laat (en mislukte). Een ultiem overnamebod bleek op los zand te berusten.

Wat vroeger de kracht was van Lierse, de eigen jeugdwerking, werd door de Egyptische eigenaars Wadi Degla Holding ont-kracht (of 'verkracht', zo u wil)

Amateurs en dilettanten

Lierse SK, opgeofferd op het altaar van de Grote Geldshow, zoals we vanaf nu nog wel vaker zullen tegenkomen in het Belgische voetbal. Buitenlandse overnemers die bergen beloven en molshoopjes achterlaten. Of putten. 'Grote Geldshow' is trouwens een verkeerde benaming. Abramovitsj of sjeik Mansour zullen we hier niet zien. Wij krijgen de aflatertjes, de excentriekelingen (Vincent Tan bij Kortrijk), de stropers (Pini Zahavi en Fali Ramadani bij Excel Moeskroen), de filiaalhouders (opnieuw Vincent Tan, maar ook de eigenaars van Eupen, Cercle Brugge en OH Leuven, en, wie weet, straks ook de Saoedische prins bij Beerschot Wilrijk), de bluffers (Maged Samy), en nog wat verloren gelopen exoten.

Buitenlandse overnames zijn niet de oplossing voor het probleem. De tering naar de nering zetten is dat wel. Desnoods een stapje terugzetten, financieel of sportief. De meeste van onze profclubs worden geleid door amateurs, amateurclubs door dilettanten. Inkomsten worden systematisch overschat, uitgaven onderschat. De gevolgen zijn al jaren desastreus en blijven dat ook.

Lierse SK, opgeofferd op het altaar van de Grote Geldshow, zoals we vanaf nu nog wel vaker zullen tegenkomen in het Belgisch voetbal. Buitenlandse overnemers die bergen beloven en molshoopjes achterlaten. Of putten

De Duitse oplossing dringt zich op: een aandeelhouder die meer dan de helft van de aandelen in handen heeft is daar ondenkbaar. Bij ons is dat de regel. Terwijl het in de praktijk geen soelaas brengt. De enige uitzondering tot nog toe was Marc Coucke bij KV Oostende, een club die kunstmatig richting play-off 1 werd gepiloteerd. Wás, want Coucke had hogere ambities en zit nu in de hoofdstad. De vraag is: hoe lang overleeft Oostende nog? Bart Verhaeghe bij Club Brugge, zegt u? Ach, ook zonder de voorzitter zou Club wel overleven, met gemiddeld 26.278 toeschouwers bij thuiswedstrijden. (Ook Lierse had met 4.532 trouwe fans moeten kunnen overleven in 1B, mits een realistisch beleid, voeg ik er even aan toe...)

Misschien overleeft de 'identiteit' Lierse met behulp van een buurvereniging, maar de club Lierse, opgericht in 1906, stamnummer 30, is niet meer. Lierke Plezierke is Lierke Droefeniske geworden. Dat is verdomd jammer voor al wie Lierse SK een warm hart toedraagt. Niet Samy, niet Wadi Degla, maar al diegenen die om de veertien dagen de ziel uit hun lijf brulden om hún mannen vooruit te stuwen. Supporters tellen niet mee in ons voetbal.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.