Frisbee gaat olympisch

dinsdag 18/08

Die sportzomer kan niet meer stuk. Het mooiste sportnieuws van het jaar. Muziek en iedereen een kleurrijk lint in de haren. Ultimate frisbee heeft het tot olympisch erkende discipline geschopt. Vijftig jaar lang was het spel met de zwevende schijf de assepoester van de sport, gepest, verguisd, weggehoond, op straat gezet, uitgewezen of naar het strand verbannen. Miskende minderheid. Frisbeespelers, de sans-papiers van de sport, altijd een beetje op de vlucht. Dat was helemaal onterecht. 

Ultimate frisbee was altijd al atletisch beweeglijk, behendig tactisch, acrobatisch spannend en schitterend om te spelen en te bekijken. Hard en fair en toch bedreven zonder scheidsrechter. Teams van zeven spelers bekampen elkaar keihard met een frisbeeschijf. Om te scoren moet je een medespeler aanspelen in de doelzone van de tegenpartij. Simpel en snel als rugby. Maar onbekend bleef onbemind. Frisbee? Dat strandspel voor softies? Destijds speelde een enkele profvoetballer in het geniep mee in een ultimate frisbeeteam. Daar kon die pas jaren later, na de voetballoopbaan, mee uit de kast komen. Verder geen hond die het spel kende. Of toch wel. Ooit speelde ik nog tegen een ultimateploeg met een hond als centrale verdediger. Het beest ving zelfs de meest listig geworpen schijf. Niet te verslaan, geen spelregel om het dier uit het team te bannen en geen scheidsrechter om het van het terrein te sturen.   

Ultimate frisbee gaat olympisch
Frisbee, het strandspel voor softies, krijgt na 50 jaar olympische erkenning. Eindelijk!
Frisbee telt maar drie basisregels: play hard, play fair, nobody hurt

De eerste ultimate frisbeespelers toonden hun straffe sierlijke worpen bij ons al in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Als speels restant van de Californische hippiecultuur werd ultimate frisbee al snel de verzamelplek van wie wel sportief was, maar toch een vuist balde tegen de gevestigde traditionele, vermarkte en in hun ogen oersaaie sporten, lees voetbal en co. Drie basisregels maar: play hard, play fair, nobody hurt. Op de grasvelden van het park namen de zonnebrillen het op tegen de hawaihemden. De winnaar speelde tegen het team met de paarse haarlinten. Maar die tornooitjes gingen wel al snel wereldwijd.

Nu, vijftig jaren later gaat ultimate frisbee olympisch. Een halve eeuw duurt het dus om van een spelletje tot een olympische sport uit te groeien. Ik zie het zo voor me. Olympische overjaarse heren in maatpak bespreken bij gedempt licht tijdens een dure vergadering of ultimate frisbee mag toetreden tot het olympische kruim. Vermoedelijk hing de spottende glimlach van de minachting  over de hoge vergadering. Zou er gestemd zijn? Okselzweet onder dure jasjes? Wie nam het dan op voor deze sport der verschoppelingen? Zat er een overjaarse hippie nu met pak en das in dat comité? En met welke argumenten? ‘‘We moeten de nieuwe jongelui van vandaag toch bereiken met hun nieuwe sporten in de geest van de olympische gedachte?’’ Dat ultimate frisbee inmiddels al een halve eeuw gespeeld werd, was de hoge vergadering wellicht ontgaan. Toch nog wat adviezen aan het  olympische oudereherengezelschap, daar in hun vergadertoren:

-Een fonkelduur frisbeestadion hoeft niet echt. Wat braakliggende grasveldjes van zowat een half voetbalveld volstaan. En die belijning zullen de spelers zelf wel trekken voor de wedstrijd, samen met de supporters die langs de zijlijn in het gras zitten.  

-Ultimate frisbee kent geen scheidsrechter. De spelers beoordelen zelf hun fouten en passen de eigen sancties toe. Dat was nog nooit een probleem, wel integendeel. Fair play in de pure praktijk zonder dure principes. Houden zo. Ultimate frisbee, de eerste olympische discipline zonder scheidsrechter. l’Olympisme nouveau est arrivé.

-Geen nationale frisbeeteams met vlaggen, vaantjes, hymnes en andere attributen van supporters- nationalisme. Breng de honderd beste ultimate frisbeespelers ter wereld samen en laat ze terplekke zelf olympische ploegjes vormen. Je weet wel, jij mag een speler kiezen, dan wij en dan jij weer... De beste garantie voor een spannend wereldtornooi. Doe- en kijkstuk van de bovenste sport.

-Marketeers van de vijf ringen, begin alvast frisbees te vervaardigen met het olympische logo. Kassaverhaal waarbij de eens zo begeerde vuvuzelas uit het voetbal verbleken. Frisbees vliegen niet alleen beter ze maken ook een mooier geluid.

-Beperk het aantal honden per frisbeeteam tot maximaal één om wedstrijdvervalsing door oneerlijke concurrentie tegen te gaan.

Ultimate frisbee, schitterend wedstrijdspel, speelse ode aan de sportieve mensheid. Nu ook neo-olympische sport. Ik ben actieve fan, jij wordt het zonder twijfel. Kijk, speel en maak straks een ploegje op het grasveld in de buurt. Daar komen ze, de ultimate frisbeeatleten van de volgende Olympiade. Kleurrijk lint in de haren mag.  

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.