Heinderlecht

Twijfels over het nieuw avontuur van Vanhaezebrouck

dinsdag 03/10
©isosport

Hein Vanhaezebrouck naar Anderlecht, wie had dat durven te denken? Na het officiële Gentse afscheid van vorige woensdag gok ik: 70 procent van de voetballiefhebbers in dit land. Na de blamage van Anderlecht in de Champions League een paar uur later: 100 procent. De manier waarop hij vertrok, zegt veel over de zeden in het hedendaagse voetbal, of beter: het gebrek daaraan. Terwijl hij zelf nog bij het nuttigen van exquise spijzen en dranken zijn moeilijke beslissing moest toelichten - "Ik stop, het is op!" -, naar verluidt met betraande ogen, had zijn alomtegenwoordige makelaar al andere deuren wagenwijd geopend.

©isosport

Ik beloof het, ik ga hier niet zitten neuzelen over waarden, normen, respect en loyauteit: in het profvoetbal is dat voor mietjes. Passons. Opportunisme en kortetermijndenken regeren, zeker als je Mogi Bayat heet, de bestuurders van de meeste topclubs in je achterzak hebt steken en weet dat er nog altijd een pak meer te verdienen valt met een transfer dan met clubtrouw. Ach, zo'n speler wijst na een doelpunt naar het embleem op zijn hart, als om te zeggen: ik ben één van jullie, supporters, maar vier doelpunten later droomt hij al luidop van een transfer naar een betere competitie. Dan komt een overijverige en gewiekste makelaar van pas. Mogipoly, zag ik een paar dagen geleden schertsend op Twitter verschijnen, en zo is het maar net. Mogi Bayat regeert het voetballand, beter dan ooit tevoren. De Jupiler Pro League is zijn schaakbord. Of zijn Mogipoly-bord, zo u wil.

Mogi Bayat regeert het voetballand, beter dan ooit tevoren

De Verlosser

Twee jaar en vier maanden geleden beleefde Gent een prachtig volksfeest. Vijf keer meer volk dan er op de moderne tribunes van de Ghelamco Arena past, trok naar de binnenstad om spelers, bestuur en trainers te fêteren. Maar toch vooral die ene man: de hoofdtrainer. Was Johan Cruijff in de zomer van 1973 'El Salvador' bij FC Barcelona, dan was Hein Vanhaezebrouck in de zomer van 2014 De Verlosser van KAA Gent. Stamnummer zeven, een club met traditie, drie bekers, maar geen titels. Vanhaezebrouck bracht uit Kortrijk brein en branie mee, overblufte de tegenstand met aanvallend, technisch verzorgd voetbal, kreeg schouderklopjes van vriend en vijand. De tactische superioriteit van de dominante coach rendeerde de seizoenen daarop ook in de Champions League (de eerste Belgische club die de achtste finales bereikte sinds 2001) en in de Europa League (met een kwalificatie op Wembley tegen Tottenham Hotspur).

Het leek een huwelijk voor de eeuwigheid, dat tussen de trainer en de voorzitter. Hein Vanhaezebrouck en Ivan De Witte waren vier handen op twee redelijk aanwezige buiken. Maar in het voetbal bestaat de eeuwigheid niet. Bij ons geen Sir Alex Ferguson (27 seizoenen manager van Manchester United) of Arsène Wenger (aan zijn 22ste seizoen bezig bij Arsenal, and counting). Als transitland en middenmoter in het Europese voetbal kennen we hier alleen maar hapsnapbeleid. Als een club een trainer die onder druk staat dan toch eens beschermt, staat onze voetbalpers op de achterste poten. Bloed zal vloeien! Om dan achteraf schande te schrijven dat het hoofd van de trainer onder de guillotine is beland. Krantenpagina's vullen zich tegenwoordig vanzelf. Voorzitters laten zich makkelijk opjutten.

Hein Vanhaezebrouck en Ivan De Witte waren vier handen op twee redelijk aanwezige buiken. Maar in het voetbal bestaat de eeuwigheid niet

Hij weet alles beter

Vanhaezebrouck bij Royal Sporting Club Anderlecht. Op papier is dat een match made in heaven. Na de doortocht van de voetbalcynicus Weiler en de korte passage van de zichzelf geweldig vindende, maar in realiteit nogal onbenullige Frutos was het de hoogste tijd dat de meest succesvolle club uit onze voetbalgeschiedenis een grote naam aanstelde. Een vakman, die in theorie staat voor het champagnevoetbal dat het verwende publiek op de tribunes van het Constant Vanden Stockstadion eist: aanvallend, dominant, arrogant, frivool, altijd gericht op winnen. Vijf trefwoorden die je in 'De Slimste Mens Ter Wereld' gegarandeerd doen scoren als Erik Van Looy net voordien de vraag "Wat zijn de trainerscapaciteiten van Hein Vanhaezebrouck?" heeft gesteld. En geef toe: die Champions League-reclame voor Heineken past beter bij Vanhaezebrouck dan bij Weiler of Frutos.

Ik begrijp Vanhaezebrouck wel. Hij is drieënvijftig, heeft nog tien mooie jaren voor zich, hoger dan die titel kon Gent niet mikken, bondscoach zal hij voorlopig niet worden nu Michel Preud'homme nadrukkelijk aanwezig is in de wachtkamer, buitenlandse toppers zitten blijkbaar niet op hem te wachten en hij is te goed voor degradatievoetbal, dus, ja: dan maar Anderlecht, nog altijd het allerhoogste in België.

Toch twijfel ik. Ik ken hem namelijk een beetje: als hoofdredacteur van PRIME Sport (vandaag: Play Sports) schakelden we hem vaak in als analist. Hij was de slimste van de bende, zag en doorzag alles, sprak in scherpe maar correcte bewoordingen over tactische flaters en wist hoe het beter moest. Het succes langs de lijn volgde pas daarna, maar de hele redactie wist: die Hein gaat het maken. En die Hein maakte het ook. Maar die Hein heeft twee grote problemen: 1) hij weet alles beter, 2) hij weet écht alles beter.

Koppel die kennis aan een dominante persoonlijkheid en je ziet zo waarom het in 2009 tijdens die korte passage bij KRC Genk is misgelopen: Vanhaezebroucke is een onderwijzer, een trainer die zijn spelers léért voetballen. Dat werkt niet bij volgevreten vedetten, want die denken dat ze het warm voetbalwater hebben uitgevonden. Zo geschiedde bij Genk, dat het seizoen voordien de beker had gewonnen en waar de spelers zichzelf geweldig vonden. Zo geschiedde de voorbije weken ook een beetje in Gent, waar de club veel investeerde in nieuwe spelers, die uit hun prijskaartje afleidden dat ze echt wel goed bezig waren. Quod non, dus. In een wereld van betweters is iemand die het écht beter weet een stoorzender.

Hein heeft twee grote problemen: 1) hij weet alles beter, 2) hij weet écht alles beter"

Kleuterklas

Michel Preud'homme over het vertrek van Vanhaezebrouck afgelopen weekend in Het Laatste Nieuws: "Ik las dat spelers Vanhaezebrouck 'vermoeiend' vonden. Werken we met kinderen, of zo? Zitten we in de middelbare school? In België worden de spelers veel te veel gepamperd. Stop daar nu eens mee."

Om op zijn vragen te antwoorden: ja, het zijn kinderen, nee, we zitten niet op de middelbare school, maar in de kleuterklas. Dat geldt zowat voor iedere voetballer, maar de toppers maken dat goed door hun intrinsieke talent en de wil om het te maken. Ook de subtoppers kunnen het niveau nog aan en doen hun stinkende best. Het zijn de pre- of ex-subtoppers, die je in competities als de onze ziet rondlopen, die hun kinderachtige gedrag niet kunnen compenseren door prestaties. Spelers die bereid zijn om te leren doen het goed: kijk naar het klasje van Francky Dury in Zulte Waregem of dat van Vanhaezebrouck zelf bij Kortrijk en die eerste jaren in Gent.

Vraag is: zijn de dure en in vele gevallen overroepen vogels van Anderlecht bereid om betere voetballers te worden onder het tactische genie Vanhaezebrouck, of vinden ze af en toe een sportieve uitschieter best voldoende om dat hoge salaris te verantwoorden? Daar zal veel van afhangen in de nabije toekomst. Ik wens Hein Vanhaezebrouck het allerbeste. Als de mayonaise pakt, wordt het smullen in het Astridpark.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.