Het lachende lelijke eendje

Het voetbalsprookje van Leicester City

maandag 09/05

Ik beken: ik hou van underdogs. Misschien verklaart dat wel mijn voorliefde voor het geweldige en immer sympathieke Beerschot, al mag ik die naam sinds de zomer van 1999 eigenlijk officieel niet meer gebruiken zonder voor- of achtervoegsel, hetzij Germinal, hetzij AC, hetzij Wilrijk. Zeven titels tussen de twee wereldoorlogen, toen ik er nog niet was, twee bekers in de jaren 70, maar bovenal een club van 'net niet'. Mijn favoriete Engelse club is Tottenham Hotspur, dat in 1961 voor het laatst de titel mocht vieren. Voor de rest een handvol bekers, nationaal én internationaal, maar nooit nog een kampioenschap. Dit seizoen waren de Spurs er met een tweede plaats dichtbij. Net niet, dus.

Leicester is naar Engelse maatstaven een bescheiden stad van 330.000 inwoners in de weinig florissante East Midlands. Hometown van de vlot scorende sportanker Gary Lineker, die 'Match of the Day' nu in onderbroek mag gaan presenteren -een belofte die hij een paar maanden geleden had gemaakt op Twitter- niet vermoedend dat Leicester de koppositie zou vasthouden. 

De ommekeer van de eeuw. Een voetbalsprookje. De meest onwaarschijnlijke eindwinnaar van de Premier League, sinds die benaming in 1992 aan de Engelse eerste klasse werd gegeven!

Wie kon dit wel voorspellen? In april 2015 begonnen 'The Foxes' hun laatste zeven competitiewedstrijden als rode lantaarn, nu laten ze de toppers achter zich. De ommekeer van de eeuw. Een voetbalsprookje. De meest onwaarschijnlijke eindwinnaar van de Premier League, sinds die benaming in 1992 aan de Engelse eerste klasse werd gegeven. Blackburn Rovers, kampioen in 1994/1995, was ook geen grote naam, maar dat eenmalige succes werd ingegeven door het voorzitterschap van een rijke industrieel. Voor de rest op de erelijst van de voorbije vierentwintig seizoenen: Manchester United (13 x), Chelsea (4 x), Arsenal (3 x) en Manchester City (2 x).

De titel voor Leicester kan je enigszins vergelijken met de succesvolle outsiders bij ons: SK Beveren, in 1979 en 1984, en Lierse SK, in 1997. Maar eigenlijk ook weer niet, want in een kleine competitie met beperkte middelen kunnen kleinere clubs altijd wel voor een uitschieter zorgen. In de superrijke Premier League is dat méér dan een uitzondering: het is een mirakel. Leicester City heeft weliswaar een Thaise eigenaar, een meneer met de onmogelijke naam Vichai Srivaddhanaprabha, maar die is veel minder rijk dan de andere Aziatische en Russische eigenaren in het Europese voetbal en pompt dan ook minder middelen in 'zijn' club. De blauwen moeten het doen met koopjes, intelligente scouting en - niet te onderschatten - een doorgewinterde manager, die iets goed te maken had voor de Engelse fans.

In een kleine competitie met beperkte middelen kunnen kleinere clubs altijd wel voor een uitschieter zorgen. In de superrijke Premier League is dat méér dan een uitzondering: het is een mirakel

Twaalf jaar geleden werd de Italiaan Claudio Ranieri (64) nog weggehoond als 'Tinkerman', een coach die voortdurend aan zijn team en aan zichzelf twijfelde, en allesbehalve standvastig was in zijn tactische keuzes. Hij werd toen weggestuurd bij Chelsea, door de een jaar eerder opgedoken Roman Abramovitsj, die liever José Mourinho naar Stamford Bridge zag komen. Die zelfverklaarde 'special one' liet niet na om na te trappen naar zijn onfortuinlijke voorganger. Dit seizoen werd Mourinho vroegtijdig ontslagen vanwege de tegenvallende resultaten bij... Chelsea, maar Ranieri is te veel gentleman om verbale oorlogjes uit te vechten. Tactisch is hij zeer consistent geweest dit seizoen: Leicester City speelt countervoetbal, gebaseerd op een snelle omschakeling, het technische vernuft van het Algerijnse dribbelwonder Riyad Mahrez op rechts en de snelheid en het Torinstinkt van spits Jamie Vardy, een 29-jarige lefgozer die vier jaar geleden nog in de Engelse vijfde klasse speelde.

Al die goedkoop gehaalde sterkhouders zouden weleens voor heel veel geld kunnen weggeplukt worden door de topclubs, die hun falend scouting- en transferbeleid willen goedmaken

Volgend seizoen mag Leicester City proeven van de Champions League. Een lelijk eendje op het kampioenenbal, dat zal wat geven. Als het tenminste deze spelerskern bij elkaar kan houden, want al die goedkoop gehaalde sterkhouders zouden weleens voor heel veel geld kunnen weggeplukt worden door de topclubs, die hun falend scouting- en transferbeleid willen goedmaken. Alle gebuisde scouts die een heel jaar lang op de meest exotische plekken vergeefs naar duur talent zochten, sturen nú een extra rapport in: 'Koop Mahrez, Vardy en Kanté!' Vraag is of Leicester er dan zal in slagen om even goede vervangers te halen.

Deze zomer gaat het nieuwe tv-contract in Engeland in. De twintigste in de stand zal dan meer dan het dubbele aan tv-gelden gaan verdienen dan alle Belgische clubs samen. De Premier League zal dan nóg rijker worden, het verschil met andere competities zal financieel nóg groter worden. Maar ik geloof nooit dat Leicester dit kan herhalen, of dat pakweg West Ham United, Stoke City of Swansea een bedreiging zullen vormen voor de Big Four (de twee Manchesters, Arsenal en Chelsea).

Mijn voorspelling: de kans dat Leicester City volgend seizoen opnieuw tegen de degradatie zal moeten vechten, is groter dan dat het weer kampioen wordt.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.