Het ligt aan de kleuren, ik zeg het u!

maandag 27/06

Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die er zo over denkt. Voetbal en de clubkleuren. Bij uitbreiding ook voetbal en mode. Wat is er toch aan de hand?

Vroeger was het simpel. Je favoriete club had een clubkleur. Die droegen ze het meest. In mijn geval was dat paars, met wit. Op verplaatsing werd dat bij voorkeur vervangen door een kleur die niet ‘vloekte’ of samenviel met de thuiskleuren van de ontvangende club. Neutraal wit deed het altijd goed. En den arbiter was in ’t zwart, wat zich leende tot aangepast scheldwerk. Fluo was voorbehouden voor de skisport. 

De club van mijn jeugd treedt sinds een paar jaar aan in zacht roze. Een abominatie, vind ik persoonlijk. Het is uniek, dat wel, maar het is ook spuuglelijk. En volgens mij zorgt het er voor dat die jongens minder goed spelen.

Laat ons er – behoudens tegenbericht en in weerwil van vreselijke kapsels en veel te veel versieringen – even van uitgaan dat voetbal een echte sport is, met fysiek contact en potige interventies. Als je dat moet doen in zachte pasteltinten, dan moet er toch ergens twijfel groeien bij de dragers van die outfit? Wie kan er zijn volledig potentieel benutten in een contactsport als hij er uitziet als een dragqueen in een Weense operette? 

Wie kan er zijn volledig potentieel benutten in een contactsport als hij er uitziet als een dragqueen in een Weense operette?

Neem nu Kroatië-Portugal. De Kroaten treden aan in hun blokjesshirt. Lelijk maar ondertussen wel al een vertrouwd zicht. Tot daar aan toe. Maar heb je die kousen gezien? Rood-witte blokjes. Het leken net Franse schoolmeisjes en een softe remake van Emanuelle!  Geen wonder dat ze verliezen.

En Portugal dan. In mijn ogen is Portugal een ploeg die speelt in rood en groen. Dieprood en diepgroen. Dat was het Portugal van Figo, Eusebio, Rui Costa en andere groten. En wat zien we nu? Pistache, muntijs, pastelzacht. Allicht gekozen door de persoonlijke stylist van Ronaldo, omdat het zo mooi afkleedt tegen zijn geëpileerde wenkbrauwen en opzichtige oorringetjes. Echte dreiging gaat daar niet van uit.

Idem voor de Belgen. Uiteraard hebben ze een fantastische prestatie op de mat gelegd tegen Hongarije, maar hoeveel meer kansen zouden er niet in gegaan zijn mochten ze vlammend rood of dreigend zwart aan hebben? Dat zachtblauw dat ze van de wielrenners geleend hebben, ik vind het echt niks. Wij zijn niet de zeemzoete appelblauwzeegroenduivels, maar de Rode Duivels.

Wij zijn niet de zeemzoete appelblauwzeegroenduivels, maar de Rode Duivels

We moeten dringend weer wat conservatiever worden, vestimentair. Onze scheidsrechters weer in het zwart steken en doelmannen verlossen van fluoroos en geel. Houd dat voor K3 en andere teletubbies. De proletenbroek van die Hongaarse keeper vermeld ik hier zelfs niet. 

Meteen kunnen we misschien ook komaf maken met die fleurige ballerinaschoentjes waarmee tegenwoordig het veld betreden wordt. Waar gaat het allemaal over? Ik snap het wel vanuit marketingstandpunt. Elk seizoen een nieuw model, maar moet dat echt zo nichterig en flauw? Het ziet er niet uit en volgens mij hebben die jongens er last van terwijl ze lopen. Oplichtende kleuraccentjes in de zon, perfect voor het strand, niet op een voetbalplein. 

Het is natuurlijk maar een mening aan de zijlijn. 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.