Het regent afgelastingen!

Weer geen weer om een voetballertje door te jagen

zaterdag 05/03
Thomas Caers

In mijn wonderjaren zat ik bij de minste dreiging van afgelasting op vrijdagavond vanaf een uur of zes vol spanning en knikkende knieën gekluisterd aan het radiotoestel.

Voor de provincie Antwerpen, afgelasting van alle officiële en vriendschappelijke wedstrijden met uitzondering van de eerste ploegen”, dicteerde een zakelijke, monotone mannenstem. Meteen brak mijn sjottershart. Boos en verdrietig trok ik me terug in mijn kamer. Ik huilde tranen van onbegrip. Smekend prevelde ik het Engelse kinderliedje: “Rain, rain go away, little Thomas wants to play”.

 

Nu, zoveel jaren later heb ik te doen met de vele jeugdspelers die ook dit weekend weeral niet achter de bal mogen hollen. Voor de zoveelste keer zijn ze gedoemd om thuis te blijven. Meer dan vroeger regent het afgelastingen. Het klimaat verandert. Oude wijven vallen met bakken uit de hemel en herschapen het grasveld in een modderbrij. Alleen de radiostem klinkt nog even kil als weleer.

Kunstgrasvelden kosten te veel. Of neen, clubs maken verkeerde kosten!

Voetbal is in ons land al lang geen wintersport meer. Geregeld zijn clubs genoodzaakt hun grasmat te vervangen. Sommige zelfs meerdere keren per seizoen.

Kunstgrasvelden kosten te veel. Of neen, clubs maken verkeerde kosten en vergeten de openingsregel van de voetbalbijbel: ‘Een goede opleiding staat of valt met een goed veld, een goede bal en een goede opleider’.

Ik las deze week een artikel over Filip Djuricic, de kersverse Anderlechtspeler die zich meteen tot revelatie kon opwerpen. Hij genoot zijn opleiding in Servië, waar voetbal als een zomersport wordt beschouwd. In de wintermaanden hield hij zich onledig met zaalvoetbal, nu net wat vele eliteclubs aan hun jeugdspelers verbieden. Nochtans zijn daar de drie pijlers van het technisch en spectaculair veldvoetbal verankerd: snel denken, snel handelen en veel baltouch. Alle Messi’s van deze wereld hebben op deze manier gespeeld. En niet alleen in de zaal.

Noodgedwongen moeten de afgelaste wedstrijden ingehaald worden op woensdagen. Anders is de eerste in het klassement niet de ware kampioen. De bus in om 12u00 en weer thuis rond middernacht. Ondertussen uren aanschuiven in de namiddagfiles, creatief voetballen op de smartphone… geen verzuurde benen, wel overbelaste duimen. En ’s anderendaags naar de osteopaat voor de behandeling van de tabletnek!

Het belang van deze inhaalwedstrijden vind ik sowieso relatief, maar degelijk trainen zit er in de winter ook niet altijd in. Wind, regen en koude vergen veel energie van een sportend kind, energie die nodig is voor het aanleren van techniek, voor rendement en succeservaring.

Ik ben voorstander van een lange winterstop, van december tot maart

Ik ben voorstander van een lange winterstop, van december tot maart. In die periode wordt het actieterrein verplaatst naar de indoorhallen. Logisch en simpel, ware het niet dat tussen mijn droom en de werkelijkheid een grote leegte gaapt. In België zijn er te weinig zalen die als kweekruimte voor onze talentjes fungeren. Meer investeren dus in sport en infrastructuur. Iedereen zal ervan genieten. Clubs, scholen, verenigingen,… en, jawel, onze gezondheid. Bovendien zal mama’s wasmachine niet langer sputteren door de modder.

Trouwens, kan iemand me uitleggen waarom clubs in mei, juni en juli haast geen trainingen programmeren. Te warm? Te droog?

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.