Hoe geloofwaardig is het Sportgala van het Jaar?

woensdag 16/12

Ja, ik weet het, vorig jaar werd Thibaut Courtois verkozen tot Sportman van het Jaar, dus klopt mijn stelling dat wie actief is in een ploegsport weinig kans maakt om sportman of -vrouw te worden niet helemaal meer. Maar de doelman van de Rode Duivels en Chelsea is een uitzondering. Hij was de eerste sportman in 48 edities die niet bekroond werd voor individuele prestaties. Acht-en-veer-tig!

In de gouden jaren van ons clubvoetbal (1976-1978, vier Europabekerfinales, twee eindzeges) haalden spelers van Anderlecht en Club Brugge niet eens het podium. In 1980, toen de Rode Duivels totaal onverwacht de finale van het EK bereikten, moesten Wilfried Van Moer en Jan Ceulemans judoka Robert Vandewalle voor zich laten. Daar valt nog mee te leven: Vandewalle was olympisch kampioen. Maar in 1986 ging de trofee naar William Van Dijck, die dat jaar een beste wereldjaarprestatie had gelopen op de 3.000 meter steeple, en niet naar een Rode Duivel (Jan Ceulemans werd tweede), al had België de halve finales op het wereldkampioenschap voetbal gehaald.

In 2012 geen Vincent Kompany op het hoogste schavotje, ook al had die een uitzonderlijke prestatie geleverd door als aanvoerder met Manchester City kampioen te worden in de Premier League. Kompany zat niet eens bij de laatste drie.

Bij de vrouwen is het nog erger gesteld: in veertig edities — jawel, de vrouwen begonnen er acht jaar later aan, alsof er dan pas iemand zich bij de sportpersbond realiseerde dat niet alleen de mannen aan sport deden — geen enkele eindwinnaar uit een ploegsport. Dat heeft met de uitzonderlijke prestaties van judoka Ingrid Berghmans en tennissers Kim Clijsters en Justine Henin te maken, zeer zeker. Maar die zeven (!) derde plaatsen van Ann Wauters, een van de beste basketsters ter wereld in haar hoogdagen, zijn ronduit belachelijk te noemen. Zij had gerust een paar keer mogen winnen.

"Sportjournalisten zijn geen haar beter dan publieksjury's op een Eurovisiesongfestival. Sorry, collega's, het is zo"

De sporttrofeeën worden niet uitgereikt door het grote publiek, maar door professionele sportjournalisten. Mensen van wie je zou mogen verwachten dat ze niet supporteren, maar weldoordacht en onpartijdig stemmen op de beste sporters van het jaar. Vergeet het, net als clubvoorzitters bij de Gouden Schoen hun eigen speler op de eerste plaats zetten, ook al speelt ie voor pakweg Westerlo, kiezen sportjournalisten in de eerste plaats voor de disciplines die ze zelf volgen. Voeg daar nog een onsje communautaire oprispingen en een aversie voor ploegsporters aan toe, zodat al die voetbaljournalisten alsnog voor een wielrenner of tennisser stemmen, en je zit met een cocktail van ongeloofwaardigheid. Nee, sportjournalisten zijn geen haar beter dan publieksjury's op een Eurovisiesongfestival. Sorry, collega's, het is zo.

 

Toch zal er ook dit jaar een ploegsporter Sportman van het Jaar worden. Wie anders dan Kevin De Bruyne kan de trofee winnen: Philip Milanov, zilver op het WK atletiek? Of Greg Van Avermaet, winst in een Tourrit en tal van ereplaatsen? Lijkt me onwaarschijnlijk. Bij de vrouwen wordt het niet Fanny Lecluyse, gouden plak op het EK zwemmen kortebaan anderhalve week geleden, die een logische winnares had geweest. Helaas voor haar worden de stemformulieren al half november ingeleverd.

Ook dat is een anomalie: het jaar van een sportjournalist duurt blijkbaar maar 10,5 maanden. Dat, zoals sommige collega-journalisten opperen, Marieke Vervoort in aanmerking zou moeten komen voor de trofee van Sportvrouw, durf ik dan weer te betwijfelen. Met alle respect voor 'Wielemie' — en dat is onwaarschijnlijk véél respect! —, je kunt valide sporters niet vergelijken met andersvalide. Mocht de Sportpersoonlijkheid van het Jaar nog bestaan, was dit een perfecte bekroning voor Vervoort geweest.

O ja, dit jaar wordt het Sportgala niet live uitgezonden op Eén. Een gala in mineur, bijgevolg, niet omdat die tv-show zo onvergetelijk was, maar omdat er nog minder aandacht zal gaan naar de trofeeën. Dat heeft de sportpersbond in de eerste plaats aan zichzelf te danken. Geloofwaardigheid heeft een prijs.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.