Hoe pech het wielerimago kan opkrikken

woensdag 26/08
Waarom Nibali beter niet had gedemarreerd na pech Froome©Isosport

‘Aanvallen, godverdomme! Fair play? Niks fair play!’

De woorden van José De Cauwer lieten me niet los. De dag na de ritoverwinning van Vicenzo Nibali in het vrij kunstmatige skioord La Toussuire bleef de aanval van de Italiaan onze discussie voeden. Nibali was immers tot de daad overgegaan, net op het ogenblik dat Tourleider Chris Froome even voet aan de grond moest zetten. Een stukje asfalt had zich op een nogal lullige manier tussen frame en tube genesteld.

 

Noem me (zeer) naïef, maar ik vond die aanval not done. Of Nibali dat pechmomentje van Froome nu gezien had of niet. Via de oortjes had hij dat binnen de drie seconden kunnen vernemen. Mooi niet dus. Nochtans had ie, volgens vele waarnemers, meer dan gelijk.  Zelfs de zeer innemende Gert vande Broeck poneerde in Vive le Vélo dat pech bij de sport hoort. Een cliché dat staat als een huis. Vergevingsgezinde waarden horen daar niet thuis.

 

Maar waarom werd dan Alberto Contador in de Tour van 2010 dan overladen met de zonden van Israël omwille van zijn aanval op de flanken van de Port de Balès na schakelproblemen van Andy Schleck? De Luxemburgse flyer moest allicht de hand in eigen boezem steken wegens zelf slecht geschakeld, maar toch wees iedereen met een dikke en dreigende vinger naar de Spanjaard. Die dan ’s avonds laat op een hotelkamer in de Pyreneeën (zonder airco) een videootje met verontschuldigingen op het internet zwierde. Vonden velen heel normaal. Ondanks het feit dat pech, zelfs voor Andy, bij de sport hoort.

 

"Even de remmen dichtknijpen, was een waterkansje geweest om zijn sport een vriendelijk randje te geven"

 

Wat is het verschil met de actie van Nibali? De gevolgen zijn kleiner, want de Italiaan had Froome toch nooit meer kunnen bedreigen in het klassement. Contador maakte veel van zijn achterstand goed en won daar wellicht de Tour van 2010. Al besliste het ‘zero-zero-cinque’-verhaal daar achteraf anders over. Pech voor Alberto.

 

Een marathonloper wacht niet wanneer een concurrent valt. De verzamelde motorcrosswereld hield evenmin halt toen Joël Smets rond de eeuwwisseling week na week aan de kant stond met zijn vervloekte Husaberg! Dus ja, pech hoort bij de sport, I know. Maar waarom stoorde ik me dan aan die attaque van Nibali? Waarom heiliger zijn dan de Paus? Toegegeven, naar rationele argumenten moeten we lang zoeken. Maar bij die zet van Nibali stak meteen het verlangen naar een beter en mooier wielrennen zijn kop op. De koers is bij uitstek een milieu waar je ogen op de rug moet hebben, waar het ieder voor zich is, waar je flikt en geflikt wordt. Normen en waarden zijn twee onbekende woorden. Elke actie, elke beweegreden, zelfs elk woord maakt deel uit van een strategie en wordt op de weegschaal van het grote voordeel gelegd. My, myself and I. Ikke en de rest kan stikke. Want de plaatsen zijn duur en morgen kan het voorbij zijn. Die moraal dus.

Nibali vs Froome©Isosport
De koers is bij uitstek een milieu waar je ogen op de rug moet hebben

Ach, misschien maken we het groter dan het is en het zou best kunnen dat Nibali dat pechmomentje van Froome daadwerkelijk niet had gemerkt. Maar even de remmen dichtknijpen, was een waterkansje geweest om zijn sport een vriendelijk randje te geven, een glimlach toe te werpen, even tot een mooiere omgeving om te toveren. Eén seconde van sportiviteit met een grootse impact in een wereld waar voor altruïsme geen plaats is. De Kannibaal lacht zich een ongeluk mocht hij dit lezen. Maar we mogen wel dingen in vraag blijven stellen. Op technisch vlak is het wielrennen de laatste jaren vernieuwend geweest. Het denkpatroon, daarentegen …

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.