Kafka op een crossfiets

“Er klopt iets niet als het woord ‘janker’ een leidmotief wordt”

maandag 30/01

Het is wellicht een beetje kort door de bocht, maar eigenlijk waren er alleen maar verliezers in Luxemburg. Mathieu Van der Poel, ontroostbaar na een steniging van zestig minuten. Wout van Aert, door de insinuaties en vooral zijn slag onder de gordel van Kevin Pauwels. De Belgische Wielerbond, die er bijstond en ernaar keek. En vooral de veldritsport zelf, waarin renners, ploegleiders en managers over elkaar heen door de modder rolden, met het ene verwijt al cassanter dan het andere. 

Terug naar vrijdagochtend, 9 uur. Zoals de traditie het wil, organiseerde de Wielerbond een persconferentie met alle profs. En ontbijt (maar stel u bij dat laatste niet te veel voor). Zeven profs nemen plaats achter een lange tafel, alleen Pauwels is te laat. Achteraf vernemen we dat hij, van pure stress, niet de juiste kledij heeft aangetrokken en hals over kop terug naar zijn kamer is gerend. Uiteraard zijn de eerste (en enige) vragen voor kopman Wout van Aert. Of ook hij, zoals Pauwels en  Van der Poel eerder die week, zijn medische gegevens op het internet wil zwieren? In de heilige naam van transparantie voor het wielrennen? (Lance Armstrong krijgt instant buikloop mocht hij het gehoord hebben). En wat hij (Van Aert) daarvan vindt? Het antwoord ‘vraag dat maar aan Kevin, die kan het toch goed uitleggen’, doet het gezicht van de inmiddels aangeschoven Pauwels zichtbaar verbleken. Het lichaam verstijft na die directe en persoonlijke hoek, zoals we nog maar zelden hebben gezien. Vijf minuten voor aanvang merkten we nochtans dat Van Aert een briefing kreeg van de pr-man van de federatie en van zijn ploegleiders Albert en Verstraeten. Maar het is duidelijk, de twitterrel is nog lang niet voorbij. En wanneer we bondcoach Rudy De Bie aan krantencollega’s horen verklaren dat veldrijden gelukkig een individuele sport is, kunnen we een pijnlijke lach helemaal niet meer onderdrukken! De coach van het sterkste (landen)blok die zijn eigen functie met één, weliswaar juiste, zin overbodig lijkt te maken…

Wanneer we de coach van het sterkste (landen)blok horen verklaren dat veldrijden gelukkig een individuele sport is, kunnen we een pijnlijke lach niet meer onderdrukken!

Zaterdagmiddag wordt er opnieuw alarm geslagen bij de bondsmensen, omdat belofterenster Laura Verdonschot voor en na de cross met een trainingsjasje van haar (privé)ploeg verschijnt. Wellicht heeft de Limburgse zelf daar niet eens bij stilgestaan, maar een officiële boete van 2000 euro is onderweg. Naar verluidt zou kledingsponsor Bioracer enige mildheid willen tonen, omdat 2000 euro veel geld is voor zo’n jong meisje dat amper iets verdient met dat hossen door de bossen.

Maar we zitten nog altijd op de rollercoaster wanneer Sanne Cant iedereen opnieuw ophitst met de prachtige manier waarop ze kwelduivel Vos vloert. Wereldkampioene! ’s Avonds, zo rond zeven uur, verschijnt Cant niet voor een liveoptreden in de journaals van VRT en VTM, af. Een etentje met sponsors krijgt voorrang. Sponsors zijn belangrijk, begrijp ons niet verkeerd, maar zouden die het ook niet leuk hebben gevonden dat Cant voor een gecumuleerd publiek van 2 miljoen journaalkijkers was verschenen? Zelfs voor een reclamepaneel met andere geldschieters, namelijk die van de federatie? De wielerbond had de rensters opgedragen om tot 19u in het hotel te blijven. Helaas zit het sportblok van Het Journaal sinds jaar en dag omstreeks 19u30… En dus was Sanne ribbedebie. Een gemiste kans om het vrouwencrossen te promoten, toch?

De Wielerbond had Sanne Cant opgedragen om tot 19u in het hotel te blijven i.p.v. een liveoptreden in de journaals. Een gemiste kans om het vrouwencrossen te promoten, toch?

Tot slot dan die vaudeville met lekke banden, gebroken frames en kettingen en stukgeslagen versnellingsapparaten… Op een braakliggend terrein waar twee donkerrode schoorstenen nog levende getuigen zijn van de ijzerertsindustrie… Of had de UCI misschien gegokt op dit scenario met ontelbare lekke banden? Any publicity is good publicity, zoiets? Pech en valpartijen horen bij de sport, volledig mee eens. Als Nibali in een gevaarlijke afdaling in Rio niet de grond kust, wordt hij misschien olympisch kampioen en niet Van Avermaet. Maar wat nu gebeurd is op WK veldrijden 2017 in Luxemburg, laat bij ons een zure en wrange smaak na. Op alle vlakken en dat is jammer. Er klopt iets niet wanneer het woord janker een leidmotief wordt. Er klopt iets niet wanneer renners elkaar pakken op karaktereigenschappen. Maar toe, laat ons dat dan toch weer een positieve draai geven, omdat Van Aert intussen zijn excuses heeft aangeboden. Het leerproces naar volwassenheid.   

Neen, het beeld van dit WK zijn voor mij de tranen van Thieu, net 22 jaar geworden, maar huilend in de armen van zijn vrienden en op het podium leek hij amper 10. Jochie toch. En een dag later meldt hij bandenspanningsverlies met z’n auto. Op Twitter uiteraard. Kafka, dus toch.

Intussen is het wegseizoen opnieuw begonnen. Get used to it, maar vanaf nu tot en met 9 april zal het Tommeke, Tommeke en nog eens Tommeke zijn. 

Het beeld van dit WK zijn voor mij de tranen van Thieu, net 22 jaar geworden, maar huilend in de armen van zijn vrienden en op het podium leek hij amper 10.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.