Kuifje in de woestijn

De lotgevallen van Christophe Vandegoor in de Ronde van Qatar

woensdag 17/02
Ronde van Qatar

Afgelopen week had in Qatar de gelijknamige wielerronde plaats. Al voor de vijftiende keer. Fietsen in de woestijn is voor veel renners die mikken op het klassieke voorjaar de ideale voorbereiding: vlakke wegen en wind zorgen voor waaiers en snelheid, de zon en een vijfsterrenhotel doen de rest.  Impressies van onze man ter plaatse.

Ronde van Qatar

We zullen Qatar niet snel aanraden als de ideale vakantiebestemming. Aan poepsjieke hotels met privéstrandjes geen gebrek, dus als dat uw ultieme vakantiegeluk bepaalt, berusten wij. En ook de skyline van hoofdstad Doha is magnifiek en kan een vergelijking met die van andere wereldsteden doorstaan. Maar wat ons betreft, houdt het daar op. Het volledig vlakke schiereiland is één grote bouwput (met gastarbeiders uit Sri Lanka, Bangladesh en India) te midden van een gigantische woestijn waar je niet vrolijk van wordt. In de straten van Doha is alles afgestemd op protserige terreinwagens (benzine kost hier bijna niets), leuk kuieren in de schaduw van indrukwekkende torengebouwen is geen optie. De promenade langs de Corniche van Doha is wel een plaatje, ere wie ere toekomt. Net als die van de binnenhaven op The Pearl, het in zee opgespoten schiereiland op de plaats waar vroeger de parelvisserij welig tierde. Helaas geraak je daar met de auto niet zomaar voorbij de slagbomen.

Soit, het is hier dat Eddy Merckx en zijn zakenpartner Dirk De Pauw (offshoreracer in de jaren ’90) 15 jaar geleden een verbond sloten met de Qatarese overheid. Naar verluidt was de vrouw van de Emir, tijdens een verblijf in Monaco, destijds zo onder de indruk van een passage van Parijs-Nice, dat zij manlief overtuigde om de koers ook eens in hun woestijn te introduceren. De rest is geschiedenis. 

Geruchten

Nog voor de ronde begint is er nieuws. Sjeik Khalid bin Ali al-Thani, de voorzitter van de Qatarese wielerbond, legt uit waarom de ploeg Boonen niet aanwezig is. Opmerkelijk, want met meer dan twintig ritoverwinningen van Tom Boonen en de helft van de eindzeges voor renners van Quickstep op de palmares, is dit erg opvallend. Disciplinaire redenen, zo luidt de officiële versie. Boonen, Terpstra en co zouden zich de laatste jaren te zeer op hun gemak gevoeld hebben in Qatar en de plichtplegingen na de aankomst met de voeten getreden hebben. Navraag leert ons dat er meer aan de hand was. Maar de omerta in het peloton blijft intact, merken we. De geruchten worden niet ontkend, maar ploegleiders noch renners geven details. Uit vrees zelf niet meer uitgenodigd te worden. Begin januari vroegen we manager Lefevere waarom hij voor de nieuwe ronde van Valencia koos in plaats van Qatar. Verandering van spijs, luidde het antwoord. Het was slechts een deel van de waarheid, zo blijkt. Check.

 

Gemompel van Kristoff

Elke dag in de ronde van Qatar verloopt volgens hetzelfde stramien. Renners, begeleiders, organisatoren en journalisten ontbijten samen in de tot restaurant omgetoverde lobby van het St. Regis hotel. Aanschuiven aan het buffet aan de zijde van Alexander Kristoff en … Johan Vansummeren, het overkomt een mens niet dagelijks. Onder politiebegeleiding vertrekt de karavaan naar een startplaats waar doorgaans niemand komt opdagen voor de presentatie van de renners. Een parking voor een hamburgerrestaurant, een parking voor een verlaten handsbalstadion, een parking naast een vierbaansweg. Het heeft iets intriests.  De lege plekken voor het kleine startpodium worden gevuld door fotografen, UCI-commissarissen en chauffeurs uit de karavaan. Met als dieptepunt een beachresort in Mesaieed, de belangrijkste havenstad in Qatar. Fotograaf Anton Vos, de broer van Marianne, en ik zijn de enige toeschouwers van een surrealistisch tafereel. De Amerikaanse speaker met dienst interviewt Alexander Kristoff, tegen beter weten in. De Noor antwoordt beleefd, ook al beseft het duo wat voor een dwaze situatie dit is. Ik vraag Kristoff of hij veel handtekeningen heeft moeten uitdelen? Gemompel tussen de tanden is mijn deel. 

Onvolmaaktheden

Terwijl het peloton van start gaat, rijden we in een busje, bestuurd door een drieste jongeman uit Sri Lanka, naar de aankomstplaats. Vaak neemt hij rotondes een keer of drie, omdat hij de weg niet kent. Aan de streep staat een bedoeïenentent met een dertigtal statige zetels, tronen als het ware. 

Er is een rijkelijk buffet, veel zoete thee en koffie. De dopingcontrole heeft plaats in een kleine caravan, type jaren zeventig. Het podium is schraal, een tentje voor de renners om zich te verfrissen en om te kleden is er, ondanks jarenlange aandrang van sommige ploegen, nog altijd niet. Qatar heeft de ambitie om tot de World Tour toe te treden. Maar dan moeten deze vormelijke onvolmaaktheden danig verbeteren.  De sjeik en Eddy Merckx reiken de leiderstruien uit en tien minuten later heeft de rust de aankomstplaats opnieuw volledig ingepalmd. De lange colonne davert over de snelweg richting het hotel waar, aangekomen, renners, verzorgers en journalisten zich naar hun kamer reppen en de snelheid van het wereldwijde web collectief en instant de laagte injagen.  

Wat wij bij aankomst in ons hotel niet wisten, is de aanwezigheid van een Jazzbar met livemuziek. De bar bevindt zich boven … onze kamer.

We houden van muziek, het is zelfs een passie, maar om de basdrum tot één uur ’s nachts tot in de diepste vezels van de onderbuik te voelen, neen, dat stond niet op ons verlanglijstje. Klagen helpt niet, iedere manager verwijst naar zijn manager én diens manager.

WK der Kermiskoersen

Op dag twee hangt er een zekere spanning in de lucht. De etappe wordt gereden op ongeveer hetzelfde parcours als dat van het WK in oktober. De meningen over het vlakke en vooral bochtenrijke parcours zijn weinig flatterend. Van Avermaet heeft het over een kermiskoers, Kristoff neemt het woord criterium in de mond. Veel complimenten krijgt parcoursbouwer John Lelangue (de zoon van Bob Lelangue en jeugdvriend van Axel Merckx) niet. “Bij eventueel gebrek aan wind kunnen we ook ventilatoren plaatsen”, zegt de sjeik. Het doet ons denken aan de Chinezen die hun wolken kapotschoten tijdens de Olympische Spelen in Peking zodat het niet regende boven de stad. Geld genoeg in Qatar. De kritiek van de renners heeft pijn gedaan. Enkele dagen later trekt Merckx aan onze arm en zegt: ‘Wat als Van Avermaet wereldkampioen wordt in oktober? Is hij dan de kampioen van de kermiscoureurs?’ Zoon Axel reageert amper. Ik zie hem denken: over een week is ook de ronde van Oman achter de rug en vlieg ik terug naar woonplaats Canada.

Geen betere plaats om het klassieke voorjaar voor te bereiden, vindt Van Avermaet. Hij zweert bij Qatar. Wij iets minder.

 

Ronde van Qatar

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.