In The Long Run #8

Eindsprint naar de Ten Miles van Malle

vrijdag 25/05

Na een dikke vier maanden was het eindelijk tijd voor de Ten Miles van Malle! Ik vertel jullie over de Reuzenloop die ik de week daarvoor liep, de aanloop naar de 16 km en de dag zelf, die niet van een leien dakje liep.

Op zondag 13 mei namen ikzelf, mijn zus en mama deel aan de Reuzenloop in Borgerhout, Antwerpen, als test voor de 16 km in Malle. Het was een koude dag, bewolkt met kans op regen, kortom: een ideale dag om 12 km te lopen. Ik finishte na 1u20 en ook mijn mama en zus liepen goed. Ik merkte dat zelfs wanneer ik vermoeid werd en mijn tempo vertraagde, ik nog steeds sneller liep dan ik vroeger ooit gedaan heb. Mijn basistempo heb ik dus zeker kunnen opkrikken.

Moe maar voldaan na die 12 km, besloot ik de week daarop niet meer te lopen, om mijn benen zoveel mogelijk te sparen. Ik at ook heel gezond en probeerde mijn lichaam voor te bereiden op de laatste grote inspanning. Helaas begon ik gedurende de week toch pijn te voelen in mijn lies, vooral aan de rechterkant. Naarmate de week vorderde, werd ook duidelijk dat het tijdens de Ten Miles zo’n 24°C zou worden… In de vorige loopblog zei ik al dat ik hoopte op een frisse dag, omdat ik niet zo goed presteer in de warmte.  

Veel zon, niet echt zen

Vorige zondag was het dan zover. ’s Middags at ik wat soep en droge pasta met een beetje suiker. Daarna vertrokken we goed op tijd naar Malle. Mijn mama, zus en ik namen drie supporters mee: mijn broer, mijn andere zus en mijn vriend. Eenmaal aangekomen verliep de organisatie heel vlot. We konden snel parkeren, moesten niet aanschuiven bij het ophalen van onze borstnummers en konden dan nog even in de schaduw gaan zitten om ons in te smeren en wat te drinken.

Terwijl we ons naar de start begaven rond 15u30, werd ik steeds zenuwachtiger. Na tien minuten wachten in de menigte werd het startschot letterlijk gegeven. Ik concentreerde me enkel op mijn eigen tempo en muziek, zodat ik niet te snel zou vertrekken op het tempo van andere, snellere lopers. Ik zou niet te veel op mijn tijd letten en rustig lopen, zeker gezien de warmte.

 

De slimste beslissing nemen

Het parcours van 16 km was opgesplitst in drie rondes van 5,3 km en omvatte delen door bos, op kasseien, asfalt, in de zon en in de schaduw. Het was een mooie weg, maar door de weersomstandigheden heel zwaar. Gelukkig was er voldoende bevoorrading (twee keer water per ronde) en waren er enkele supporters die langs de weg met hun tuinslang verkoeling brachten. Eeuwige dank aan hen!

In de eerste ronde voelde ik al snel dat de warmte het mij heel moeilijk maakte. Ook liet mijn lies zich voelen. Tijdens de tweede ronde moest ik verschillende keren even stappen, omdat ik me niet goed voelde door de warmte. De pijn in mijn lies werd ook erger. Uiteindelijk besloot ik om te stoppen na 10,6 km (twee rondes), omdat ik mezelf niet verder wilde forceren. Gelukkig werd ik goed opgevangen door onze entourage en kon ik met mijn borstnummer nog een bakje verse aardbeien gaan ophalen. Helaas kwamen die er later ook weer uit, voor mij een bevestiging dat ik er goed aan gedaan had op tijd te stoppen. Mijn mama en zus liepen wel 16 km, waarvoor proficiat!

 

Het leven na de Ten Miles

Nu ik dit schrijf, ben ik nog steeds een beetje teleurgesteld. Ik was goed voorbereid, zoals ik bij de 12 km de week daarvoor toonde, en had de Ten Miles graag uitgelopen. Maar aangezien ik wil blijven lopen, liefst zonder blessures, stopte ik na twee rondes met het oog op “the long run,” mijn verdere looptoekomst. Deze loopblog heeft me immers twee dingen geleerd: ten eerste dat je zorg moet dragen voor je lichaam door te bewegen en hoe voldoeninggevend die beweging kan zijn, en ten tweede dat je altijd moet luisteren naar je lichaam en niet koppig mag zijn; genoeg is ook genoeg. Nu neem ik even rust en is het tijd voor die zoete beloning, maar zodra mijn lies beter is, ga ik weer lopen!

Tot slot nog een bedankje aan iedereen die mijn loopreis volgde en me steunde, familie en vrienden en uiteraard mijn mama, zus en vriend die met me meeliepen en -trainden!

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.