Metal on the run

Frank Duboccage, weerman van VTM, QMusic en Joe FM, fietst graag, maar loopt nog liever

woensdag 06/02

“We proberen onze kinderen die liefde voor sporten ook bij te brengen”, zegt weerman Frank Duboccage. “Ze gaan twee keer per week mee naar de atletiekclub, in weer en wind. En als ze, terwijl het regent dat het giet, zeggen ‘Papa, we gaan, hé?’, dan is dat toch schitterend? Ze zijn erop gefocust.”

Hij vertelt het in Kortenberg, waar hij vlakbij een sportaccommodatie woont en lid is van de atletiekclub. Toch fietste hij vroeger vaker dan hij liep. In 2009 werd door QMusic, samen met enkele bekende ex-crossers, een ludieke Grote Prijs Duboccage in het leven geroepen die in Ruddervoorde werd verreden, als voorprogramma van het Belgisch kampioenschap veldrijden. “Om zeven uur ’s ochtends bij min zes. Alles lag keihard”, herinnert weerman Frank Duboccage zich. “Er zijn zelfs T-shirts van gemaakt”, lacht hij.

Maar sinds hij met MediClowns in contact kwam, is hij vooral op lopen overgeschakeld. Hij liep in november voor hun goede doel de marathon van New York.

©VTM

Eindhoven & New York

“New York is de marathon der marathons. Dus ik wou daar volledig voor gaan. Iedereen zei mij dat ik niet moest focussen op de tijd, maar dat competitieve zit toch in mij. Ik had me gefixeerd op een finishtijd onder de vier uur. Een mooie limiet voor een marathon, vind ik. Je mag ook niet te traag lopen, want dan duurt je inspanning langer, wat ook een aanslag is op je lichaam. Ik heb mij als voorbereiding meteen ingeschreven bij de atletiekclub hier in Kortenberg. Ik trainde met ervaren atleten die drie weken voor New York de marathon van Eindhoven zouden lopen. Een uur of drie lopen, dat gaat bovendien sneller vooruit met anderen dan in je eentje. Mijn vrouw liep ook mee en we zouden in Eindhoven maar dertig kilometer meedoen als voorbereiding, maar toen we zover waren, besloot ik om op het gemak de marathon toch maar te vervolledigen. Ik was daar niet op voorbereid, dus ik kreeg een ongelooflijke ‘klop’ – ik heb nog nooit zo afgezien als daar - maar ik heb hem wel uitgelopen. De anderen hadden mij gewaarschuwd dat dat nadelig kon zijn, onder andere voor blessures. Maar ik heb nergens last van gehad en met mijn 3u55 in New York was ik heel content.”

 

Eten & drinken

“In de drie dagen voor die marathon heb ik heel veel koolhydraten gegeten. Toen ik aan de start stond, móest ik echt vertrekken (lacht). De eerste tien kilometer heb bijna niks gedronken. Ik had alleen een half litertje kokoswater mee. Maar daarna heb ik bij elke drankstand wel iets aangepakt. Ik had de tip gekregen om een half rietje mee te nemen, waarmee ik dan iedere keer gemakkelijk kon drinken. Vroeger dronk ik veel met water aangelengde poedertjes, maar nu hou ik het bij kokoswater. Daar zit alles in, ook elektrolyten, mineralen en vitaminen. In Amerika verkopen ze dat bovendien versgeperst en niet gepasteuriseerd, wat het in Europa meestal wel is. Maar je moet voldoende vocht binnenkrijgen. Aan de voet van Alpe d’Huez heb ik eens verschrikkelijke krampen gekregen – en dan moet je dus nog twaalf kilometer omhoog, hé. Ik ben beginnen te drinken, drinken, drinken, … Ik had waarschijnlijk veel te weinig vocht binnen. Maar ik ben niet blessuregevoelig. Dat is een voordeel. Ik heb een sterk gestel, denk ik. Bij de marathon van New York zijn we daags nadien naar de NBA gaan kijken in Madison Square Garden. Naar boven ging het via roltrappen, maar na de match moest je met gewone trappen naar beneden. Hoeveel mensen er niet achterwaarts de trap afdaalden omwille van hun verzuurde spieren! Terwijl ik daar geen last van had. Drie, vier dagen later was alles eruit bij mij. Ik herstel blijkbaar heel snel.”

Lopen & fietsen

“Ik ben het fietsen nu weer aan het opnemen, want ik heb het voor het eerst sinds mijn jeugd drie maanden niet gedaan. Ik had gewoon geen goesting meer. Na een uur heb je al veel gelopen, terwijl je voor fietsen meer tijd moet uittrekken. Dat is het eerste wat mij opviel na drie maanden weer op de fiets: drie uren duren lang.”

“Ik ben onlangs nog eens meegereden met een paar anderen en normaal ben ik een goede klimmer, maar op een helling wou ik eens versnellen en na vijf seconden waren mijn dijen opgeblazen. En iedereen reed mij voorbij. Dat was niet van mijn gewoonte (grijnst). Maar bij het fietsen gebruik je nu eenmaal andere spieren dan bij het lopen.”

“Ik ken mijn overslagpols en om te fietsen is dat wel handig. Ik kon echt rijden op mijn hartslag. Mmm… misschien moet ik dat ook eens met mijn loopcoach bekijken, om te trainen op hartslag. Een keer per maand doe ik op hem een beroep om mijn houding te verbeteren en efficiënter te lopen. Als ik daar beter en makkelijker door vooruitkom, kan ik daaraan wel geld uitgeven. Ook omdat ik weet dat ik zal blijven lopen. Eind oktober loop ik de marathon van Chablis en daar wil ik nog beter doen dan in New York. De marathon is een mooie afstand om jezelf te leren inschatten en te proberen hoe goed je kunt worden. Ik train heel graag in de natuur, maar ik ben ook een enorme muziekliefhebber, vooral van het metal-genre. Ministry is een van mijn favoriete bands. Met die muziek in je oren loop ik ook sneller.”

 

Vallen & opstaan

“Met fietsen heb ik zowat alles gedaan waardoor ik er geen uitdaging meer in zie: de Marmotte, vijf cols op een dag, 300 kilometer op een dag, de Ventoux van drie kanten, … Ze hebben indertijd met QMusic ook nog een actie gedaan om mijn voorhoofd te sponsoren voor de beklimming van de Ventoux. Er is toen iemand die zijn vriendin aan de voet ten huwelijk wou vragen en 750 euro betaald heeft om mij daar als tussenpersoon in te betrekken. Ik heb zulke uitdagingen wel nodig, eens tot het uiterste kunnen gaan. Je limieten en je grenzen kennen, dat vind ik het mooie aan sport.”

“Drie keer ben ik zwaar gevallen. Ik ben onder andere een keer geraakt door een auto die van een oprit reed. Ik ben net naast de weg op mijn hoofd terechtgekomen. Mijn helm brak in drie stukken en mijn fiets werd tien meter verder gekatapulteerd. Op de spoedafdeling zeiden ze: ‘Als je op het asfalt was terechtgekomen, lag je nu misschien als een plant in bed.’ Sindsdien ben ik voorzichtiger geworden: als  het fietspad naast opritten ligt, rijd ik er niet meer op. Autobestuurders reageren dan weleens agressief, maar ik heb nog altijd dat beeld voor mij van een auto die van die oprit zou kunnen komen.”

 

Droog & nat

“Als ik in groep sport, vertrouwen ze toch wat op mij om het weer te voorspellen. Meestal probeer ik dat wat in te tomen, want als de computers dan verkeerd zijn, krijg je het als weerman op je bord. Ik heb het een keer gehad bij de Ronde van Vlaanderen voor liefhebbers. Ik had gezien dat het zou regenen tot negen of tien uur ’s ochtends, dus ik stelde het groepje waarmee ik fietste voor om later te vertrekken. Maar die regenzone vertraagde, dus zij dachten dat de buien gepasseerd waren toen we aan de start stonden. Niet, dus. De hele rit hebben we in de regen gereden. Dat heb ik lang moeten horen (lacht).”

 

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.