Mode in het peloton

maandag 24/04

Merckx en zijn Molteni-maillot. Poulidor in het iconische geblokte Peugeot-pulleke. Museeuw en dat spuuglelijke kleurig gevlekte Mapei-onding. Sercu in een rood Solo-Superia-jersey. Jan Raas en het herkenbare rood-gele Raleigh-shirt. Ik kan doorgaan. Post met Panasonic… Zou het toeval zijn dat al die grote wielerhelden ploegen hadden met dezelfde beginletter als hun naam? Natuurlijk wel, Van Looy reed immers niet voor Vaema! Maar ’t is wel een aardigheidje. Zo zat ik onlangs over koers na te denken. Ze waren zo herkenbaar! Ze waren verbonden aan hun truitjes. Mijmeringen van een oude man, met een groot hart voor de koers en zijn helden. Beelden die op het netvlies gebrand staan. Duidelijke associaties. Truitje en renner, ploeg en gezicht.

Waar het over gaat?

Landerige weekenddagen in druilerig Vlaanderen, wie zou het willen missen? Als het koers is? Ik zat net zoals zovelen reikhalzend uit te kijken naar het jaarlijkse ‘openingsseizoen van de koers’. Omloop Het Volk… was zoveel mooier dan Omroep Het Nieuwsblad – en Kuurne-Brussel-Kuurne. Wie wil die wedstrijden missen? Kijken wie er al de benen heeft. Wie grinta, goesting en gevaar uitstraalt. Eén keer een jonge gast, een outsider kunnen spotten die later op het seizoen je gelijk bewijst… Heerlijk! Het onnavolgbare duo, onze eigen Statler en Waldorf (Wuyts-De Cauwer) terug aan het woord horen. Pintje er bij, in slaap vallen op de bank en hopen dat je wakker wordt door een luidkeels ‘Ziet em doen, ziet em doen, ons Tommeke!’ of  ‘Oh la la… wat een drama, op dit moment in de koers, in de cruciale fase, een tuimelperte, vlak voor de vod’. Minder aangenaam, maar helaas meer waarschijnlijk.

Dat plezier wordt stilaan vergald door de fashion designers, visual merchandisers en andere nitwits van het koersende bijbedrijf. Akkoord, er mag getimmerd worden aan de uitstraling en de ‘visual appeal’ van de meeste wielerploegen. Dat brengt geld in ’t laatje, brood op de plank. Bovendien kun je op deze manier elk jaar opnieuw een heel heir aan wielertoeristen in nieuwe tenues steken en op kosten jagen. Ik begrijp dat. Maar we moeten toch ook aan andere dingen denken!

Akkoord, er mag getimmerd worden aan de uitstraling en de ‘visual appeal’ van de meeste wielerploegen. Dat brengt geld in ’t laatje, brood op de plank.

Volgens mij moet het om herkenbaarheid gaan. Zeker als marketeer denk ik dat een merk er bij gebaat is dat we het associëren met kleuren, typografie en een bepaalde stijl. Ik heb van heel veel merken nooit echt geweten waar ze voor stonden, maar ik was wel blij dat ik ze automatisch herkende. Nu is het gewoon ontzettend hard zoeken aan ’t begin van ’t seizoen. Een hoogst onaangename leercurve waar je elk jaar opnieuw door moet. Dat is niet fijn en zorgt voor minder kijkgenot.

Lotto Soudal, Alpecin en Bahrain, volledig in ‘t rood met witte en rode accenten en letters. BMC rood en zwart. Zwart en donkerblauw zijn redelijk populair geworden, Sky is er mee begonnen en de rest is gevolgd.

Ik was al resoluut tegen die gele en groene outfits omdat die het moeilijk maken tijdens de Tour de France om er de protagonisten uit te halen, en nu heb ik het dus helemaal op mijn heupen gekregen. Het duurt te lang vooraleer je je favorieten herkent. AG2R, een aanfluiting voor iedere estheet, maar wel herkenbaar. Quickstep en Boonen, solide blauw en wit, al jaren. Zo hoort het. ‘t Moet niet mooi zijn, ’t moet herkenbaarheid helpen!

Wellicht is het ook iets van de oude dag. Ik hoop van niet. En anders moet de technologie maar helpen. Het moet toch mogelijk zijn met de moderne telecom en apps allerhande om trackers aan al die coureurs te geven zodat hun namen en ploegen automatisch op het scherm verschijnen? Ik kan de traptechniek van die mannen of hun houding op de fiets niet blijven onthouden en herkennen om mijn koersmiddagen tot een goed einde te brengen!

En blijkbaar wisselen ze ook nog eens van baard of gezichtsbekleding zoals van ploegkleur. Renners moeten zijn zoals hun benen… glad en geolied scherp. Alleen Tom Boonen en Peter Sagan mogen daar wat van afwijken, dat zijn immers halfgoden. 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.