Mon Ventoux. 18 juni 2016. Votre Ventoux

Allen daarheen!

donderdag 22/10

Er is niet één weg naar de top. Er zijn drie wegen naar de top. De temperatuur schommelt er van min dertig in de winter tot plus veertig in de zomer. Je kunt er, letterlijk, van je fiets waaien. En de Beul van de Provence, de Berg van de Waanzin, kleurt met het verstrijken van de jaren steeds Vlaamser.

Tijden veranderen, rituelen ook. Onze ouders gingen op zondagochtend naar de mis (en daarna naar ’t café) en 's zomers trokken ze op bedevaart naar Lourdes, 'Frans Lourdes'. Wij zitten 's zondagsochtend niet meer op een kerkstoel, maar op de fiets (en daarna in 't café), en 's zomers gaat onze bedevaart niet naar een dorpje in de Pyreneeën, maar naar de Mont Ventoux.

De Hollanders hebben hun Alpe d'Huez, wij Vlamingen hebben onze Ventoux. Op 't eerste gezicht is dat vreemd, want veel Belgische of Vlaamse wielergeschiedenis is daar eigenlijk niet geschreven. Met één grote uitzondering.  Eén gigantisch uitroepteken. EDDY MERCKX. 10 juli 1970. De Tour. Merckx rijdt in het geel. Hij heeft de Ventoux nog nooit in een koers beklommen. En die Ventoux, die fascineert hem. Hij voelt een natuurlijk respect voor de kale berg.

't Is de eerste keer dat de Tourdirectie de Ventoux opnieuw op 't programma zet, na de dood van Tom Simpson, drie jaar eerder, die fatale mix van uitputting, alcohol en amfetamines. Maar Merckx zit niet alleen met Simpson in zijn hoofd. Een dag voor de beklimming sterft zijn vriend en ook zijn ploegleider Vincenzo Giacotto. Merckx huilt tranen met tuiten.

En hij weet voor wie hij wil winnen, die tiende juli 1970. Dankzij YouTube kunnen we die historische beklimming van de Kannibaal herbekijken. Gewoon intikken Merckx - Ventoux - 1970 en je bent er. Adem-be-ne-mend.

We zien een geweldige kampioen die eigenlijk veel te vroeg aanvalt (al in het bos!), maar die toch standhoudt. We zien hoe hij zijn petje, zijn klakske, afneemt als hij voorbij de plaats komt waar Tom Simpson is bezweken. We zien hoe hij boven uitgeput in elkaar zakt. Merckx, de allergrootste, had zijn bedevaart volbracht.

Weet je wat, exact dertig jaar later, zo mooi was? De kwaadheid en het onbegrip van Eddy Merckx  toen, in de zomer van 2000, ene Lance Armstrong de zege op de Ventoux wegschonk aan Marco Pantani. Achteraf gezien was dat dus een bedrieger die een cadeau gaf aan een verslaafde...

Eigenlijk hadden we toen al moeten weten dat Lance Armstrong een bedrieger was. We hadden het al kunnen weten sinds de zomer van 2000. Dat doe je namelijk niet: toneelspelen op de Ventoux.  Enfin, dat doe je overal, maar niet op de top van de Mont Ventoux. 

De Ventoux verdraagt geen toneel, enkel échtheid past bij en op deze machtige berg. Misschien is het wel daarom dat de Ventoux zo goed bij ons, Vlamingen, past. Wij zijn geen praatjesmakers. Wij zijn op ons best als we gewoon onszelf kunnen zijn.

De Ventoux, da's rijden tegen de demonen die we allemaal in onszelf meedragen

Op de Ventoux kun je trouwens ook winnen zonder als eerste boven te komen. Want, de Ventoux, da's niet zozeer rijden tégen de anderen, da's ook en vooral rijden voor en tegen jezelf, rijden tegen de duivels, de demonen die we allemaal in onszelf meedragen.

Ik heb zelf al twee keer de Ventoux opgefietst en ik heb er al twee keer ge-wel-dig van genoten.De eerste keer, dat was bijna een kwarteeuw geleden, vanuit Bédoin, met een vriend, op de dertigste verjaardag van die vriend. Onvergetelijk. En een tweede keer,  twee jaar geleden, vanuit Sault.  Samen met Patrick. Een vijftiger ook, die getroffen is door jongdementie. Kunt u zich dat voorstellen hoe verwoestend die diagnose is voor een actieve, intelligente man? Dementie...

Wel, die dag, twee zomers geleden, waren Patrick en ikzelf gelukkig. Gelukkig dat we die magnifieke vulkaan samen hadden beklommen. De Ventoux is een berg die je heel gelukkig kan maken... 

 

 

Daarom doe ik ook mee volgend jaar en ik hoop van u hetzelfde. We zijn acht maanden verwijderd van wat een fantastische dag gaat worden.  18 juni 2016. Acht maanden.  Iets minder dan een zwangerschap.  Daar houdt de vergelijking trouwens op, want 't is de bedoeling dat wij de komende maanden wat kilo's gaan kwijtspelen.

Iets moet een mens hebben om het vooruitzicht van die lange winter door te komen. Wij hebben niet zomaar iets. Wij hebben de Mont Ventoux. Mon Ventoux et Votre Ventoux.

En bij het knetterende haardvuur gaan wij onszelf van de winter toch een goed glas wijn inschenken, mijmerend over onze 'cannibale', en over die historische rush naar de top van dé Kannibaal. Allen daarheen!

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.