Mon Ventoux 2016 was…

Het ooggetuigenverslag van Chris Van den Abeele

maandag 20/06
Mon Ventoux

Mon Ventoux 2016 was

… op vrijdag 17 juni duizenden Vlamingen op en naast hun fiets zien genieten van mekaar en van de Provençaalse zon in Bédoin.

… daar op een terras van een café een koffie drinken, terwijl je maat (een wandelende wielerencyclopedie) zegt : ‘Weet je wel dat dit het café is waar Tom Simpson, op 13 juli 1967, nog snel wat cognac in zijn drinkbus kieperde vooraleer hij aan zijn fatale klim begon?’

… zaterdagochtend 18 juni om halfvijf het raam van je kamer openen en een welgemeende ‘fuck’ roepen wanneer je in de donkerte staart, maar voelt en hoort dat het koud is en oude wijven regent.

… de rust en de daadkracht van het Sporta-team ervaren, zaterdagochtend om vijf uur, wanneer een moeilijke beslissing zich opdringt.

… om zes uur met een bang hartje dat ambetante nieuws communiceren aan de deelnemers die toestromen op het marktplein van Malaucène. Er getuige van zijn hoe begripvol die afgetrainde mannen en vrouwen reageren zodra ze vernemen dat hun droom een deuk krijgt.

… gelukkig worden om halfzeven bij het zicht van een paar duizend Ventouristen en Cannibalisten die met de glimlach aan een helletocht beginnen. Gewone mensen die het beste van en uit zichzelf willen halen.

Mon Ventoux

… twee uur later, dat moment waarop een jonge man je, aan Chalet Reynard, smeekt of hij even je microfoon mag lenen, dan naar zijn meisje kijkt, een doosje met een mooie ring erin bovenhaalt en vraagt ‘Schat, wil je met me trouwen?’.

… de groter wordende ogen van datzelfde meisje, vlak voor ze, door dezelfde microfoon, ‘Ja’ zegt en haar verloofde innig kust.

… de tranen in de ogen van een oudere man, als hij het verhaal vertelt van een wandeltocht, exact dertig jaar geleden, naar de top van de Ventoux. Op de terugtocht overleed zijn vriend. Hartaderbreuk. Elk jaar keren de man en zijn vrouw terug naar de Ventoux, om hun vriend te gedenken en de vriendschap te eren…

… de micro overhandigen aan de kleine Nona die   haar papa  komt aanmoedigen. Zien hoe de kleine Nona fier het spandoek uitrolt dat ze voor haar papa heeft geschilderd.

… de twinkelingen ontwaren in de ogen van de deelnemers die tot bij Chalet Reynard geklommen zijn, wanneer ze vernemen dat de top van de Ventoux open is!

… een vader zien die zijn zoon letterlijk op sleeptouw neemt naar de top. Vernemen dat die kleine Tinus heet. ‘Komaan Tinus’ door de micro schreeuwen en getuige zijn van een intens vader-zoonmoment.

… een lift krijgen van een Sporta-medewerker. Met de auto, tussen Chalet Reynard en de top, tientallen deelnemers passeren, hen aanmoedigen en daar blij bij worden.

… ‘Je kan het’ schreeuwen tegen een jonge vrouw die afziet. Diezelfde vrouw vertwijfeld ‘Ik weet het niet’ horen zeggen. In de ogen van een oudere man kijken die naast de vrouw fietst, zijn arm om haar slaat en fluistert: ‘We doen dit voor mama!’. Minutenlang niets kunnen uitbrengen van ontroering.

… zien hoe Sporta-medewerkers op de top de kou trotseren om de helden een warm onthaal te geven.

Angst bespeuren wanneer het plotseling begint te hagelen op de top van de Ventoux.

… terug naar Chalet Reynard rijden, waar de regen met bakken valt. Merken hoe deelnemers die van de top afdalen onderkoeld proberen te schuilen. Onrust spotten in de ogen van Sporta-medewerkers die massaal folienooddekens beginnen uit te delen.

… week worden van een massaal warm applaus van honderden onderkoelde mensen in Chalet Reynard, wanneer een rolstoelatleet zijn tocht naar de top, meter per meter, voortzet.

… de officiële mededeling krijgen: ‘De top wordt afgesloten en geëvacueerd’. Een vrouw en een man waarnemen, doorweekt en rillend, die mekaar minutenlang huilend knuffelen. 

... getuige zijn van wanhoop. Geen gsm-bereik, gruwelijk koud, ijsregen…

… getuige zijn van solidariteit. ‘Ik heb drie plaatsen in de auto voor Bédoin’. Of ‘Met mij kunnen er twee mensen mee naar Malaucène’. 

… schrikken als je een arts tegen verkleumde deelnemers hoort zeggen: ‘Als u nog energie hebt, daal naar Bédoin. Hier raakt u enkel nog meer onderkoeld. Gebruik de folie zo dicht mogelijk tegen de huid. Dan is het effect het grootst’.

…een zucht van verlichting slaken als je merkt dat een autobus, gecharterd door de organisatie, verkleumde Flandriens komt ophalen.

…door een chauffeur van Sporta worden opgepikt, richting Malaucène, over de top dus. Constateren hoe daar plots een centimeterdikke sneeuwlaag ligt. 

… verhalen horen over deelnemers die, uit angst, niet meer durven dalen en reddeloos naast hun fiets in de stromende regen en bittere kou naar beneden strompelen, tot ze door de Sporta-bus of een  automobilist met een warm hart worden opgepikt.

… in Malaucène de ontgoocheling in de ogen van Sporta-voorzitter Toon Claes aanschouwen wanneer hij verneemt dat er ’s avonds nog meer onweer op komst is. Dat het avondfeest met de deelnemers op de markt dus helaas niet veilig kan doorgaan.

Bart Wellens tegen het lijf lopen. En vernemen dat hij vanuit Bédoin, samen met zijn vader, wel degelijk de top van de Mont Ventoux heeft bereikt. Enkele maanden na een ingewikkelde operatie aan zijn rug en een moedige revalidatie.

… in een restaurant beschutting zoeken; plots vlak naast wielerlegendes Jos De Schoenmaecker, Willy Vekemans en Jos Spruyt zitten. Genieten van hun verhalen over Eddy Merckx, de enige echte Kannibaal…

… te laat gaan slapen, zondagochtend de 19de juni wakker worden, het raam van je kamer openen, een prachtig, door de zon overgoten landschap observeren…

… na het ontbijt vertrekken, richting België. Op de snelweg tientallen auto’s passeren met fietsendragers op de trekhaak, koersfietsen met aan het stuur het plaatje met hun voornamen. Jan, Nele, Paul, Sandra… Op de snelweg wuiven naar de helden en heldinnen.

… beslissen: ik wil er bij zijn, bij leven en welzijn, op de dertiende editie van de Mon Ventoux in 2017.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.