Mon Ventoux… La Cannib(an)ale?

Over fietsen als meditatie

donderdag 08/06

Ik mag niet klagen. Volgende week ga ik op reis. Naar de Provence. Met vrienden! En de fiets gaat mee. Af en toe moet een mens zich dan verplichten om eens stil te staan bij ondervoede kindjes of de oorlog in Syrië. Want anders ligt zelfgenoegzaamheid op de loer bij zoveel persoonlijk geluk.

Toch knaagt er iets. Ondanks de vrienden, de Provence en de fiets. Het probleem is ‘de bult’, ‘de beul’, ‘de kale’. Het probleem heet ‘Mont Ventoux’, of preciezer, La Cannibale.  

Niet dat ik mijn inschrijving voor ‘t Sporta-evenement betreur. Fietsen is mijn lust en mijn leven; ik heb flink wat kilometers in de benen en ben er zelfs in geslaagd wat kilo’s kwijt te spelen (toegegeven, ik had wat ‘overschot’, wat die kilo’s betreft).

Waarom loop ik dan met sportstress rond? Waarom hoor ik af en toe in mijn hoofd dat ‘pas-toch-maar-op-stemmetje’? Alsof mijn geluksgevoel zou afhangen van een fietstocht? Een niet zo evidente fietstocht, oké. Even heroïsch als… banaal. Juust, de Kannibanaal!

Mijn luxestressprobleempje is des te onnozeler, omdat ik er perfect de oplossing voor ken. Maar, ik krijg de oplossing, hoe simpel ze ook lijkt, niet toegepast, begot!

Ik vond de oplossing in Liverpool, beste lezer. Tijdens een heerlijk tripje liep ik daar een even heerlijke boekenwinkel binnen, namelijk de plaatselijke Waterstones. Op de eerste verdieping, dicht bij de cafetaria, zo ergens rechts bovenaan, vijfde gang, schat ik, viel mijn oog op de afdeling ‘Mindfulness’. U kunt bij dat ietwat wollige begrip aan Ingeborg denken, maar persoonlijk word ik meer getriggerd door de slogan: ‘Mindfulness, dat is een soort boeddhisme, maar dan zonder Boeddha’. Ik wil niet gaan preken, beste lezer, maar u moet weten dat ik daar nogal in geloof, in mindfulness. Alleen had ik het begrip nog niet met mijn grote liefde, De Fiets, geassocieerd.

Tot Liverpool. Daar stonden ze, zij aan zij, harde kaft naast harde kaft, te blinken in de Waterstones:

-Keep Calm and Pedal On

-The Joy of Cycling

-Mindful Thoughts for Cyclists (Finding Balance on Two Wheels)

-Einstein and the Art of Mindful Cycling. (Achieving Balance in the Modern World)

Nu snap ik waarom ik, desnoods tot het snot uit mijn oren komt, zo content ben op twee wielen

Een aanval van koopwoede is niet meteen het beste bewijs van mindful bezig zijn, maar u begrijpt dat ik gulzig heb gekocht en gulzig heb gelezen.

Nu snap ik waarom ik zo graag doe wat ik zo graag doe, namelijk fietsen. Nu snap ik eindelijk waarom ik niet geschikt ben om in mijn vrije tijd miniatuurtreintjes rondjes te laten draaien op zolder. Nu snap ik waarom ik, desnoods tot het snot uit mijn oren komt, zo content ben op twee wielen.  

Fietsen, dames en heren, is eigenlijk mediteren. Alleen gaan we het vooral zo niet noemen (want dan zouden we wellicht stoppen met fietsen). Persoonlijk ben ik helaas niet zo yogageschikt, en bij het bekijken alleen al van Tai Chi krijg ik jeukaanvallen. Maar sinds Liverpool besef ik dat ook ik verslaafd ben aan mediteren. Zij het op twee wielen.

Dat de stress naar aanloop van La Cannibale niet volledig verdwenen is na dit nieuwe inzicht, valt me van mezelf lelijk tegen. Maar ik blijf proberen en hoop van en voor U hetzelfde.

Vergeet niet een eerbiedige groet te brengen, als u volgende week zaterdag, op weg naar de top, het monument ter ere van Tom Simpson voorbij fietst. En bedenk: de Ventoux is de berg van de Zin en van de Waanzin.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.