Monsieur Paul, bassist van Triggerfinger, fietst

“Ik had twee keuzes: doodgaan of mijn leven weer opbouwen”

dinsdag 23/02
Triggerfinger

Paul Van Bruystegem, alias Monsieur Paul: “Ik ben in de val getrapt waar iedere muzikant van mijn generatie in trapte: ik heb te veel en te lang toegegeven aan de geneugten van het rock-and-rollbestaan. Een jaar of tien geleden ben ik daardoor gecrasht en moest ik Triggerfinger verlaten. Ik was een hoopje ellende. Nadat ik mij had laten opnemen in Kortenberg voor een ontwenning had ik twee keuzes: doodgaan of mijn leven weer opbouwen.

Mijn revalidatie duurde zeker een jaar, maar tijdens de opnames van onze derde plaat, All This Dancing Around, voelde ik mij toch weer niet goed. Ik was dik, want door te stoppen met drinken had ik meer appetijt gekregen en ik at niet de gezondste dingen. Mijn eerste aankopen waren daarom een blender en een fruitpers. Zoals altijd overdreef ik ook in het gezond leven: ik gooide alle fruit dat ik vond in de blender en dronk zo acht smoothies op een dag. Maar ik voelde mij slechter en slechter worden. Ik wist niet dat ik diabetes had, dus ik was mijzelf aan het vergiftigen. Ik reed op een gegeven moment in het buitenland met een gehuurde Mustang, maar ik kon ineens bijna niks meer zien. Ik werd blind, dus heb ik in paniek mijn twee companen moeten bellen om mij te komen halen. Terug in België zei de dokter: ‘Proficiat, je hebt nog wat urine in je suiker!’ Ouderdomsdiabetes. Ik moest dringend weer beginnen te sporten.”

 

Triggerfinger

“Op een gegeven moment kreeg ik telefoon van de gerant van het café van de Ancienne Belgique. Jaren geleden had ik met een stuk in mijn voeten eens gezworen dat ik hem er ooit zou affietsen. Hij vroeg waarom ik niet eens meereed met hun wielerploeg. Een tocht van 125 km. Ik was een week voordien eens gaan trainen, maar ik had totaal geen zin om mee te doen. Trainen met 24 km per uur is nog iets anders dan 125 km rijden met 30 km per uur. Maar ik raakte die dag zo overdonderd door de goede sfeer dat ik gewoon verkocht was. ‘s Anderendaags voelde ik te veel zadelpijn om weer te rijden, maar een week later was ik verslaafd aan fietsen.” 

"Op tournee verloopt elke dag een beetje volgens hetzelfde stramien: aankomen met de bus, mijn koerstenue aandoen, drie of vier uur fietsen, soundcheck, douchen, spelen"

“Als we op tournee gingen, vroeg ik mij altijd af of ik mijn fiets kon meepakken. Op tournee verloopt sindsdien elke dag een beetje volgens hetzelfde stramien: aankomen met de bus, mijn koerstenue aandoen, drie of vier uur fietsen, soundcheck, douchen, spelen. Jezelf op tijd en stond eens pijn doen op de fiets is leuk, maar ik geniet ook graag van de omgeving en fietsen in Slovenië, Polen of Tsjechië is de max. In Zwitserland heb ik wel gemerkt dat er nog werk aan de winkel is als het serieus bergop gaat. Daar ben ik nu langzaam naartoe aan het werken. Ik wil meefietsen met Kom Op Tegen Kanker en ik zou graag volgend jaar de Mont Ventoux beklimmen.”

Truc met de kool

“Ik heb de gewoonte om op tournee twee uur te fietsen waarheen ik wil en dan pas mijn gps aan te zetten om te zien hoe ik terug moet keren, want ik moet wel op tijd zijn voor de soundcheck. Ik heb zo in Slovenië in schitterend weer eens twee uur gereden, maar toen ik mijn gps aanzette, bleek Oost-Europa daar niet op te staan (grijnst)! En ik was net langs kleine weggetjes gereden. Ik wou nog de weg vragen aan een oudere man die ik tegenkwam, maar hij begreep geen Engels en ik begreep hem niet. Hij heeft wat staan wijzen en ik ben op mij gevoel beginnen te rijden tot ik na anderhalf uur eindelijk auto’s zag. Ik was nog net op tijd terug om mijn kostuum aan te doen voor het optreden (grijnst).”

“In Tsjechië ben ik eens beginnen te fietsen in de regen, twee uur voor de soundcheck begon. Zonder gps, gewoon rechtdoor. Het was herfst en er lagen veel bladeren, waardoor ik – zo bleek achteraf – een put in de weg niet had opgemerkt. Wat ik mij nog herinner is dat ik ineens door de lucht vlieg, een ‘madammeke’ heel hard hoor schreeuwen, op de grond terechtkom en van de shock heel snel weer rechtsta. Mijn fietshelm lag tien meter verder, mijn telefoon was kapot en mijn knie deed veel pijn. Ik was helemaal van slag. Dat ‘madammeke’ had waarschijnlijk schrik van mij, want die was al weg. Dus besmeurd en bebloed moest ik ergens de weg gaan vragen. Maar ik sprak de taal niet en ik kende ook de naam van de zaal of het stadje niet waar we moesten spelen. Ik zag in een veranda een jong koppel met een computer zitten, dus ik probeerde hen de situatie uit te leggen. ‘Ik ben muzikant en ik moet spelen, maar ik weet niet waar.’ Toen ik zei dat ik van Triggerfinger was, bleken ze kaarten voor het optreden te hebben! Dus toen hebben ze de zaal opgezocht en een taxi gebeld. Ik ben er een uur naast blijven rijden met een scheve knie. Ik mocht het horen toen ik eindelijk aankwam: ‘’Den ouwe’ moest zo nodig weer gaan fietsen.’ Ik heb nog dat optreden gespeeld, maar ik ben ’s anderendaags toch naar de spoedopname in het ziekenhuis geweest. Gelukkig bleek het alleen maar een barstje te zijn en een flinke zwelling. Onze buschauffeur, een Nederlander, zei: ‘Nou, je moet de truc met de witte kool proberen!’ Hij kwam terug met een witte kool en hij heeft een blad daarvan op mijn knie gebonden. Niet normaal: dat blad werd gloeiend heet en mijn knie koud! ’s Anderendaags bleek de knie niet meer gezwollen en twee dagen later was ik weer aan het fietsen!”

Science fiction

“Ik rijd op een hybride fiets in aluminium. Carbon is niet sterk genoeg voor iemand als ik, dat plooit gewoon. Ik ben van plan om er nu een nieuwe te laten maken, omdat ik sukkel met nekpijn. Dat is uitgestraald naar mijn hand – wat redelijk dramatisch is voor een gitarist, want ik kon ze op een gegeven moment niet meer bewegen. Na onze recente tournee in Canada heb ik wat rust moeten inbouwen. Ik ben daardoor wat verzwaard, maar nu rij ik weer minstens vier keer per week twee korte ritten, een lange van 140 km en een snelle. Ik heb gemerkt dat ik veel productiever word als ik heb gefietst. Zeker als het over muziek gaat. Ik ben onwaarschijnlijk gefocust dan. Je vindt je bioritme terug: je gaat vroeger slapen, je voelt je prima en je eet gezonder. Ik zal nog wel eens op restaurant gaan, maar zonder te overdrijven. Ik laat me begeleiden door een diëtiste – een kwaaie en dat werkt goed bij mij - en een sportdokter, omdat ik nog altijd in een risicogroep zit. Ik word 57, ik wil niet de zoveelste zijn die een hartaanval krijgt omdat hij boven zijn kunnen gaat.”

“Als ik mijzelf dit interview hoor geven, besef ik dat dit vijftien jaar geleden science fiction was. Mijn leven is ingedeeld in een periode voor Kortenberg en de periode erna. Dit is gewoon een nieuw leven en pak elke kans met twee handen aan, want er zijn er veel van mijn generatie die al dood zijn. Als je zoals ik een kick krijgt van sporten, dan straal je dat ook uit. Als lichaam en geest samenkomen, dan voel je je bijna onoverwinnelijk. Dan weet je: de dag om het onderspit te delven is nog niet daar (grijnst).”

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.