"Naar welk toneel keken we nu eigenlijk?"

Het vonnis van Christophe Vandegoor over de Tour 2017

dinsdag 25/07

Zelfs aan het einde van de Tour breken we nog altijd ons hoofd over de vluchtroutes die de bende van Hilaire Van der Schueren bijna dagelijks nam in de eerste week. Naar welk toneel keken we nu eigenlijk? Start, demarrage, 3 renners weg, peloton gaat plassen. Een hele namiddag geeuwend naar een kopgroep gapen die zonder slag of stoot mocht wegrijden. Meer dan ooit was het in deze Tour een punt van discussie. Meer dan ooit zagen we een schisma in het peloton, een opdeling tussen zij (renners uit kleinere ploegen die makkelijke publiciteit mochten rapen) en wij (de renners die daarvoor de goedkeuring verleenden maar voor de hogere doelen gaan). Hogere en lagere cultuur. Ultieme voldoening kan dat niet opleveren, dat maak je ons niet wijs. Een voldaan gevoel? Evenmin. Herbekijk de veelzeggende reactie van de Fransman Offredo na zo’n ontsnapping. Pure frustratie vanwege een minachtende houding van het peloton. Sportsociologen kunnen zich hierin vastbijten.

Ook deze momentjes zullen we onthouden:

-De ijzersterke Kwiatkowski die na een fikse kopbeurt letterlijk voet aan de grond zet op de steile Izoard.

-Peter Sagan, die de ochtend na zijn uitsluiting zonder geprepareerde tekst de pers te woord staat en een fan nog snel een handtekening geeft.

-Osteopaat David Bombeke, die, met een Sporzacamera in de rug tegen Greg Van Avermaet zegt dat “Olli dat toch goed gedaan had.” Olli is Oliver Naesen. Dat was het perfect afzetten van zijn olympische trainingsmaat aan de voet van de slotpuist in Rodez. Vrienden over de teamgrenzen heen. Dan toch.

-Het ontbreken van strobalen op het tijdritparcours in Düsseldorf. Valverde heeft het geweten.

-De zogenoemde sprinttreinen die zich telkens van perron vergisten.

-Sagan die zijn concurrenten letterlijk op één been verslaat in Longwy.

-De finishfoto van Kittel en Boasson Hagen tussen de wijngaarden van de Bourgogne. Ik kan nog altijd niet zien wie er wint.

-Waarom heeft Landa de dubbel Giro-Tour wel goed verteerd en Quintana niet?

-Wat een machtsvertoon van Marcel Kittel in de sprint! Maar de blonde god kan echt geen brug over, zoals men zegt in het jargon.

-Rigoberto Uran, tweede in de eindstand maar wiens gezicht u nooit heeft gezien wegens immer verscholen achter de rug van een ander.

-Het amper gevulde voetbalstadion in Marseille, wat een anticlimax!

-En last but not least, alle interviews met Jan Bakelants.

Peter Sagan, die de ochtend na zijn uitsluiting zonder geprepareerde tekst de pers te woord staat en een fan nog snel een handtekening geeft

En wat Thomas De Gendt en zijn strijdlust (20.000 euro is niet niks als beloning) betreft: de Tour is topsport met als doel het winnen van koersen en resultaten boeken. Een keiharde realiteit. De Gendt heeft in deze Tour niet gewonnen. De Franse bollenman Barguil wel, met twee ritoverwinningen én een bekroning als beste klimmer. Ook in etappes die Barguil niet heeft gewonnen, zat hij af en toe in een vlucht. Dus gestolen, zoals collega Jan Bakelants snedig ontleedde, heeft de Fransman die prijs voor de strijdlust niet. De Gendt heeft geanimeerd en gekruid, zoveel is zeker. Werden zijn dagelijkse tochten daarom een toneeltje, zoals Hugo Camps schreef? Een te strenge en licht minachtende formulering voor iemand die zijn ploeg publiciteit heeft bezorgd. En dat was in het geval van de Lottoploeg geen overbodige luxe. Vraag dat maar aan Lars Bak, Adam Hansen, Jürgen Roelandts en Marcel Sieberg. Drie weken lang onzichtbaar. Daarom begrijpen we de enorme frustratie van De Gendt maar al te goed. 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.