Portret van een extreme sportjunkie:

Voor duursporter Hugo Derycke is een marathon veel te kort

woensdag 16/12
Hugo Derycke ultraloper

In 2006 startte Hugo Derycke zijn 'Life Begins @ 40'-project. Wat begon met een volledige triatlon, mondde uit in een decennium vol unieke sportieve uitdagingen, zoals vier marathons in 24 uur, twee triatlons op één dag en het volbrengen van de befaamde Spartathlon (246,8 km tussen Sparta en Athene). Begin april zette Hugo de kroon op het werk door de Ronde van Vlaanderen in één keer uit te lopen (264,9 km).“Extreme uithouding is evenzeer een mentale als een fysieke oefening.”

Op zondag 5 april won de Noor Alexander Kristoff op indrukwekkende wijze de Ronde van Vlaanderen. Voor veel sportfanaten het hoogtepunt van het voorjaar, al werd de strafste sportieve prestatie van het weekend eigenlijk de dag voordien geleverd. Door een nobele onbekende nota bene: West-Vlaming Hugo Derycke. Als een doorwinterde flandrien trotseerde hij gedurende 38 uur weer en wind om het 264,9 kilometer lange traject tussen Brugge en Oudenaarde al lopend af te leggen. De kers op de taart voor een gedreven amateursporter die op zijn veertigste alle remmen losgooide en sindsdien elk jaar een originele sportieve uitdaging aangaat.

 

Hugo Derycke

Wat als?

'Life begins @ 40', zo heet het eenmansproject van Hugo Derycke. Een slogan die in zijn geval spijkers met koppen slaat: “Mijn veertigste verjaardag was een keerpunt. Vlak voordien kregen we op zakelijk vlak een stevige opdoffer te verwerken en bovendien vroeg ik me al lang af wat ik op sportief vlak zou kunnen bereiken. Niet dat ik een uitzonderlijke sportieve geschiedenis had – als jongeling heb ik enkel op recreatieve basis racketsporten beoefend – maar ik wist wel dat ik een zeker uithoudingsvermogen had en dat ik tot mooie prestaties in staat moest zijn. Ik was echter te introvert en te bescheiden om er effectief iets mee te doen. De 'wat als-vraag' is me sindsdien blijven kwellen.”

Hugo gooide het juk der terughoudendheid definitief van zich af en begon als een bezetene te sporten. Eerste objectief: de triatlon in het Nederlandse Almere, na van nul te zijn begonnen en amper zes maanden te trainen. “Een volledige triatlon afwerken, was altijd al een stiekeme droom. Eén probleem: ik kwam nauwelijks vooruit in het water. Gelukkig kende ik een ex-competitiezwemmer die bereid was om mijn zwem- en ademhalingstechniek bij te schaven. Voor het opstellen van een trainingsschema ben ik te rade gegaan bij Stefaan Depaepe, de voorzitter van het plaatselijke triatlonteam. Hij is me sindsdien blijven begeleiden. Een half jaar later werkte ik met succes mijn eerste triatlon af.”

 

Indrukwekkend palmares

Na deze mooie prestatie keerde Hugo tevreden terug naar huis. Geen haar op zijn hoofd die er toen al aan dacht om de komende negen jaar elke keer een loodzware sportieve uitdaging aan te gaan, al kwam daar snel verandering in. “Mijn coach vroeg me plots welk doel ik me het jaar nadien zou stellen. Dat heeft me geprikkeld, dus zo is het idee ontstaan om elk jaar een originele prestatie neer te zetten.” 

"Ik ben vooral fier dat ik de eerste Belg was die van Europa naar Afrika zwom"

Het lijstje oogt inmiddels zeer indrukwekkend: de 100 km-loop van Torhout, als eerste Belg ooit de Straat van Gibraltar overgezwommen, acht marathons afgewerkt in acht opeenvolgende dagen, vier marathons gelopen in 24 uur, twee volledige triatlons na elkaar afgelegd, een marathon gezwommen, 204,43 kilometer overbrugd in de 24-urenloop van Oudenaarde en zowel de Spartathlon als de Ronde van Vlaanderen in één ruk uitgelopen. “Elke keer heb ik de lat een beetje hoger proberen leggen en heb ik unieke challenges opgezocht”, glundert Hugo. “maar ik ben vooral fier dat ik de eerste Belg was die van Europa naar Afrika zwom. Dat spreekt toch tot de verbeelding.”

Ook aan zijn vele marathons denkt Hugo met veel plezier terug. In 2009 tekende hij voor zichzelf een ronde van West-Vlaanderen uit, goed voor zeven keer 42,195 kilometer. “Om te bewijzen dat ik fysiek nog niet op was, heb ik er toen nog een symbolische achtste marathon aangebreid – van mijn huidige woonplaats (Avelgem) naar mijn ouderlijk huis (Marke) en terug. Het jaar nadien heb ik uitgetest hoeveel marathons ik kon lopen op 24 uur tijd. Dat bleken er vier te zijn. Tussendoor heb ik telkens een uur gerust, om te weten hoe het voelt om na een inspanning stil te vallen en je lichaam even later opnieuw in gang te moeten trekken.”

 

Door de muur

Het spreekt voor zich dat er ook mindere momenten waren. Wanneer we Hugo vragen wat zijn zwaarste uitdaging was, vertrekt zijn gezicht, alsof hij het allemaal opnieuw beleeft. “De Spartathlon was op het randje. Halverwege begon mijn voet plots pijn te doen en was ik genoodzaakt om het traject al mankend te vervolledigen. Ik had op dat moment nog drie marathons voor de boeg, inclusief de beklimming van een berg van 1000 meter hoog. Na de finish hebben ze me met een zwelling zo dik als een tennisbal afgevoerd naar het ziekenhuis, waar een hardnekkige ontsteking werd vastgesteld.”

Hoewel Hugo tussen Sparta en Athene haast letterlijk tot op het bot ging, steekt er voor hem qua lastigheidsgraad toch nog eentje bovenuit: de Ronde van Vlaanderen. “Het was echt hondenweer: vijf graden, veel wind en continu regen. De eerste vijftig kilometer waren al een heuse lijdensweg: één lang glooiend, recht stuk waar de wind voortdurend pal op kop stond. Mentaal enorm zwaar, zeker omdat je weet dat je ruim tweehonderd kilometer voor de boeg hebt en alle hellingen nog moeten komen. De laatste vijftig kilometer waren onbeschrijflijk – op het eind liep het letterlijk en figuurlijk voor geen meter meer. De uitputting die je dan voelt, is niet in woorden te vatten, ik ben echt een paar keer door de muur moeten gaan. Elke kilometer draag je mee, net als de ongemakjes die zo'n lange inspanning met zich meebrengt: doorweekte kleren, spijsverteringsproblemen, spierpijn...”

 

 

"Ooit heb ik acht uur aan een stuk heen en weer gezwommen in een 25-meterbad om me voor te bereiden op mijn zwemmarathon"

Na 38 uur vechten tegen de elementen bereikte Hugo de finish in Oudenaarde. Fysiek leeg, maar ook mentaal helemaal stuk. “Zowel lichaam als geest ziet extreem af tijdens zo’n lange inspanning. Wat je niet mag vergeten, is dat er al maanden voorbereiding aan voorafgingen en dat de dag zelf slechts het topje van de ijsberg is. Het is niet altijd evident om op je eentje al die lange trainingen af te werken. Ooit heb ik acht uur aan een stuk heen en weer gezwommen in een 25-meterbad om me voor te bereiden op mijn zwemmarathon. Jezelf dag in dag uit afbeulen zonder er geld of (media)-aandacht voor te krijgen, daar heb je toch echt wel 'karakter' voor nodig. Zelfvoldoening was m'n enige drive.”

Parttime bourgondiër

Na de Ronde kondigt Hugo aan een punt te zetten achter zijn 'carrière'. Een voornemen dat hij slechts enkele maanden volhoudt, tot zijn passie voor de sport opnieuw het overwicht haalt: “Inmiddels heb ik me laten verleiden om volgend jaar samen met drie bevriende ultralopers deel te nemen aan het nationaal kampioenschap 24-urenloop”, zegt hij haast verontschuldigend. Binnenkort begint hij weer te trainen, maar momenteel geniet hij nog van een verdiende rustperiode. “Mijn devies is: zes maanden volledige focus, zes maanden leven als een bourgondiër. Dat is ook nodig om zowel fysiek als mentaal volledig te recupereren – na zo'n intensieve voorbereiding met urenlange duurtrainingen heb ik nood aan decompressie. Op dit moment kan ik het absoluut niet opbrengen om mijn loopschoenen aan te binden. Ik moet echt een doel voor ogen hebben.”

En dat doel is er dus opnieuw, net als in de voorbije tien jaar. Wat maakt die vele sportieve opofferingen nu zo leuk?. “De stap in het onbekende”, geeft Hugo aan. “Ik heb in al die jaren nooit aan de start gestaan met het gevoel dat ik het wel even zou doen. Altijd was er de angst om te falen. De strijd met jezelf winnen, schenkt je een voldoening die niet te evenaren is. Ik kan het iedereen aanraden. Er zullen allicht veel mensen zijn die nooit de kans hebben gekregen om hun sportieve grenzen af te tasten en die rondlopen met een knagend gevoel. Aan hen zou ik zeggen: niet twijfelen, ga ervoor!”

“Zelf heb ik het geluk dat mijn job me veel vrije tijd verschaft. Ik ben privépiloot. Maandelijks ben ik twee weken stand-by en twee weken vrij. Door dit werkregime kan ik mijn trainingen doorgaans goed inplannen. Maar ook voor mensen met een drukkere job moet het mogelijk zijn om geregeld te sporten. Iedereen is trouwens in staat om minstens een marathon te lopen. Je hoeft hiervoor geen uitzonderlijke gaven te hebben. Kijk naar mij. Ik ben hoegenaamd geen getalenteerde sporter!”

 

 

 

 

 

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.