Professioneel geluk

16 sportmomenten waarvan Christophe Vandegoor blij werd

maandag 09/01

Misschien klink ik pedant en bijzonder klef wanneer ik zeg dat 2016 professioneel een enorm boeiend sportjaar was. Scroll even mee: er was de machtige skyline van Doha tijdens de Ronde van Qatar. Doordrongen van Italiaanse schoonheid, fysiek en architecturaal, gaf ik commentaar bij de grindkoers Strade Bianche, met aankomst op de Piazza del Campo in Sienna. Daarna vervulde de geur van een nieuwe lente, op de Via Roma in Sanremo, mij met een, tijdelijk, gelukzalig gevoel. Op de door duiven bescheten plastic zitjes van de tribune in Roubaix ging de bijna onbegrijpelijke spurtnederlaag van Tom Boonen, door merg en been. De raid van Greg Van Avermaet in de Tour, tong uit de mond, bezorgde België kippenvel. Het gelaat van de uitgemergelde Vasil Kiryjenka, na die hondenrit richting Andorra, zal ik nooit meer van mijn netvlies kunnen halen, net als het fenomenale vergezicht vanuit een hotelkamer in Montreux op het meer van Genève. 

De uitgemergelde Kiryjenka

In Rio was er een bijna te lange waslijst van professionele orgasmen: de olympische titel van Van Avermaet maakte de stem schor. We zagen een meisje uit een favella, Rafaëla Silva, goud winnen in het judo, en ervoeren de vibraties in die zaal! En dat Braziliaans meisje naast me in de tribune op het strand van Copacabana. Het was al lang na middernacht, diezelfde avond van de verloren hockeyfinale (wat een Argentijnse gezangen!). Het lichaam voelde nat en koud, want geen rekening gehouden met de gutsende regen. Na de gewonnen matchbal van het thuisduo Alison en Bruno stroomden tranen over haar wangen. ‘Tudo bem?’ vroeg ik haar bij het weggaan, naast obrigado, mijn enige Portugese woordenschat, dank u. Ze lachte en bleef daarna snikkend voor zich uit staren, om dat ene moment, Braziliaans goud op de Spelen in het beachvolley op Copacabana, zo lang mogelijk vast te houden. Ik had haar willen knuffelen, maar durfde niet. Ik zag live het zilver van Timmers, een zoveelste gouden medaille van Phelps, de fe-no-me-na-le grondoefening van turnster Simone Biles, het brons van D’hoore, alle NBA-vedetten - inclusief Mart Smeets -, Maxima en Christo-in-de-mist. 

Na de gewonnen matchbal van het thuisduo Alison en Bruno stroomden tranen over haar wangen. ‘Tudo bem?’ vroeg ik haar bij het weggaan

Dat waren allemaal momenten van, professioneel, geluk. Het terstond beseffen dat je dankzij een beroep unieke dingen mag beleven, versterkt dat gevoel alleen maar.

Ik schrijf dit stukje in Mallorca, waar we een stage van de Lottowielerploeg volgen. We hebben net een toch wel verrassende medische update gekregen dat het langzamerhand een betere richting uitgaat met Stig Broeckx. Stig is de jongen die geboren is met een glimlach op zijn gelaat. Zag je Stig voor de start van een wedstrijd, dan zag je twee rode, gezonde wangen, als twee hoekschopvlaggen naast een brede glimlach. Zijn dankbaarheid voor het bereiken van een jongensdroom werd door dat blije gezicht veruitwendigd. Door die brede smile van Stig ging je je die dag een beetje een beter mens voelen.

Joggend langs het strand van Palma klinkt Eefje De Visser in mijn hoofdtelefoon. Het trage ritme van Ongeveer past perfect bij het slome klotsen van de golven op het zand. ‘Van de winter wordt het koud en als de sneeuw smelt, dan rij ik naar het zuiden, ik heb hier iets te bewijzen,’ zingt ze.

Ik hoop dat Stig op een dag naar het zuiden mag rijden en opnieuw het heerlijk warme gevoel van een priemende zon op de achterkant van zijn kuiten mag voelen. Zonder iets te hoeven bewijzen. Dat zou pas geluk zijn. 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.