Rudy’s goochelboekje

donderdag 23/01

‘Der Rudy’ is de naam van het biografische werk van Rudy Pevenage, een malafide ploegleider die lang na de feiten (om ook maar enig juridisch risico te ontlopen) een boekje opendoet van al z’n kapoenenstreken in het wielerpeloton.

Ik beken: van deze meesterwerken heb ik nog geen enkel gelezen. Ten eerste, omdat de inhoud meestal al langer gekend is en er weinig nieuwe feiten aan het licht komen; ten tweede, omdat ik niet wil bijdragen aan de inkomsten van deze sjoemelaars. Het opzet van dergelijke boeken is immers niet meer of minder dan de eigen kas te spekken, de advocatenkosten te recupereren of een exuberante levensstijl die deze lucratieve maffiose activiteiten toeliet, te onderhouden. (Cfr. het boekje ‘Mijn gevecht’ van de ‘druggy’ Thomas Dekker, die na een gesjeesde wielercarrière een jetsetleven leidde).

©ID/photo agency

Wat ‘Der Rudy’ op z’n kerfstok heeft, kan geen enkel welopgevoed mens met een greintje ethisch besef goedpraten. Evenmin is het te appreciëren dat hij het ook nog eens nodig achtte om lang na datum zijn controversieel verhaal -zonder (cola)blikken en blozen- slechts gedeeltelijk uit de doeken te doen. Mij werd altijd geleerd dat wie A zegt ook B moet zeggen. Het vertikken om de namen van de dopingzonderaars van weleer te onthullen, terwijl je goed weet welke personen achter de gebruikte codes schuilgaan, is laf en ruikt naar opportunisme. (Tenzij deel 2 van ‘der Rudy’ volgt?).

Deze vervuilde generatie begeleiders infecteert en herinfecteert niet alleen een volledig team, maar ook een lichting, een jeugdopleiding en bij uitbreiding een hele sport

Niet alleen verzorgers (Pevenage, Voet, …), maar ook artsen (Ferrari, Fuentes, … ) en tot ploegleiders hervormde renners (Bruyneel, Riis, Boogerd, Vinokourov, ...) hebben allen een zeer herkenbare psychopathologische eigenschap. Zij willen zoveel mogelijk de verantwoordelijkheid over de roem van een sporter dragen en willen achterop een imaginaire tandem duchtig meetrappen, weliswaar zonder het nodige ziekte-inzicht. Hun doel heiligt de middelen. En eigenlijk is dit nog ergerlijker en gevaarlijker dan een sporter die zich op eigen houtje dopeert. Deze vervuilde generatie begeleiders infecteert en herinfecteert niet alleen een volledig team, maar ook een lichting, een jeugdopleiding en bij uitbreiding een hele sport. Na je veroordeling, boetedoening en inkeer (waaraan ik helaas bij de meesten weinig geloof hecht) is de enige mogelijkheid je niet meer laten zien in de sportwereld,… tenzij in een project dat een nobel doel dient! Je enige optie is je inzetten voor datgene waar je in het verleden NIET voor stond en het wielrennen teruggeven wat je haar hebt afgenomen. Een levenslange veroordeling tot maatschappelijk werk lijkt me niet meer dan billijk!

Mister Hematocriet werd Mister Hypocriet

In de categorie ‘de terugkeer van de oplichter’ werd ‘Der Rudy’ al wel op de meet geklopt door Bjarne Riis. Deze oud-tourwinnaar diende na z’n tweede overtreding, als een doekje voor het bloeden, z’n gele trui in te leveren, maar mocht z’n dopinggeld behouden. Hierdoor was hij bij machte om zich weer in het wielerpeloton in te kopen. Mister Hematocriet werd Mister Hypocriet!

Het commercialiseren, verheerlijken en banaliseren van doping en het heropvissen van zondaars die het sportblazoen hebben bevuild, moeten een halt worden toegeroepen. En daarin dragen ook de media een torenhoge verantwoordelijkheid!

Als ‘Der Rudy’ de winst van z’n literair werk integraal schenkt aan jeugdopleiding en dopingbestrijding koop ik meteen een dozijn exemplaren (lezen zal ik ze niet doen, maar mogelijks zijn ze nuttig om mijn tweede ijskast in mijn garage wat meer stabiliteit te geven). Zo niet, wens ik ‘m een tochtig, donker hoekje op de boekenbeurs, ver weg van de colafrigo en de jeugdboeken.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.