Saartje Vandendriessche

‘Ik ben een sociale sporter’

vrijdag 30/09

Sport en werk, het vloeit bij vrt-presentatrice/actrice Saartje Vandendriessche naadloos in elkaar over. ‘Ik kan geen enkele sport echt heel goed, maar dat ik van alles heb gedaan, is een voordeel voor mijn job.’

Zes dagen op zeven loopt, fietst of doet Saartje Vandendriessche aan krachttraining, elke dag een uur. Of, als het om fietsen gaat, minimum twee uur. “Toen ik drie jaar geleden aan een halve triatlon meedeed in Luxemburg, trainde ik daar een heel jaar voor – ook zwemmen. Maar nu heb ik het plezier in krachttraining wat teruggevonden. Je zet al je spierbundels aan het werk en het geeft ook een testosteronboost. Ik vind dat wel heel plezant. Nu ben ik weer conditie aan het opbouwen voor tv-programma in januari. Maar meer dan dat ik er helemaal fit voor moet zijn, kan ik er nog niet over zeggen (grijnst).”

Blessuregevoelig, zegt Saartje Vandendriessche, is ze niet. “Maar één keer heb ik wel gesukkeld met mijn knie. Ik moest toen de twintig kilometer lopen en ik vond dat heel confronterend omdat mijn lichaam iets is waar ik normaal een goede controle over heb. Maar mijn broer is kinesist-ostheopaat en woont vlakbij mij, dus ik ben in zo’n geval gezegend met goede handen.”

Ze beoefende als kind al sporten bij de vleet: volleybal, paardrijden, ballet, duiken, fietsen, paardrijden, skiën, lopen, … “Zeker als het met een bal was, vond ik altijd heel leuk. Trefbal, jàren heb ik dat gespeeld. Ik werd dat nooit beu. Voetballen daarentegen, wat ik een half jaar heb gedaan bij Lyra, vond ik iets te mannelijk. En jammer dat ik eigenlijk nooit atletiek heb beoefend. Hordenlopen, bijvoorbeeld, dat had ik wel graag gekund.”

Vandendriessche speelde vroeger ook volleybal bij Lint in de tweede klasse. “Ik was wel goed, maar nooit mega-goed. Er is eigenlijk geen enkele sport dat ik echt heel goed kan, maar dat is voor mijn job bij Vlaanderen Vakantieland ook wel mijn voordeel geweest.

In mijn geval is werk en sport wel heel erg verweven: sport is een deel van mijn werk geworden. En ik vind dat helemaal niet erg. De presentaties waar ik voor gevraagd wordt, zijn heel vaak sport gerelateerd – het nieuwe programma waaraan ik werk ook. Het is logisch als je iets in- en uitademt.”

Terwijl je kilometers maalt, maal je ook over bepaalde hangijzers die je dan hopelijk tegen het einde van de rit hebt opgelost.

Als ze doelen wil realiseren, komt er een nadeel bij kijken dat ze minder leuk vindt. “Toen ik aan het trainen was voor de halve triatlon, begon ik mij slecht en ambetant te voelen als ik door omstandigheden een dag niet kon trainen. ‘Wéér niet kunnen trainen, verdomme!’ Dan wordt het echt een verplichting. Ik heb niet toevallig na die halve triatlon ook gewoon even niet meer gesport omdat ik het beu was.”

 

Sport verbindt

Lopen of fietsen, wat doet Saartje Vandendriessche het liefste? Een moeilijke keuze, zegt ze. “Lopen geeft meer een boost omdat je dan met heel veel ideeën terugkomt, terwijl fietsen voor mij meer probleemoplossend is. Terwijl je kilometers maalt, maal je ook over bepaalde hangijzers die je dan hopelijk tegen het einde van de rit hebt opgelost. Als je krachttraining doet, merk je dat aan je humeur: na een uurtje geeft dat een enorme kick. Je voelt je heel energiek daarna. Ik vind het heel belangrijk om te variëren in de sport. Veel mensen gaan altijd op hetzelfde parcours trainen. Maar dan ga je niet vooruit, terwijl ik zo snel mogelijk conditie wil opbouwen, dus dan probeer je te variëren in de kracht- en duurtraining en in het interval, om sneller te lopen. Sport is toch altijd competitief: je wil laten zien waarvoor je getraind hebt. Lopen doe ik liever alleen, nooit samen. Dat is een moment dat ik even op mijzelf wil zijn. Maar ik ben ook wel een hele sociale sporter. Alléén fietsen bijvoorbeeld vind ik moeilijk, want ik praat graag op de fiets. Het gaat niet alleen om de kilometers en de snelheid, maar ook het gezelschap. Fietsen is een manier om mensen te leren kennen en te netwerken. De beklimming van de Mont Ventoux doe ik op mijn dooie gemak. Als ik een babbeltje wil slaan of iets wil drinken, dan stop ik en dan geniet ik daar ook van. Dat is voor mij niet competitief. Ik neem mijn tijd niet op, ik doe het rustig aan. Ik heb niks tegen klimmen, maar ik ben niet echt een gevleugelde berggeit, laat ons zeggen dat ik heel goed in het wiel kan rijden en een behoorlijk goed tempo kan aanhouden.”

“Zo’n heel mannelijk peloton dat ineens roept: ‘ah, hier zie, Saartje Vandendriessche!’, dat is wel grappig!"

Ze komt vaak mensen tegen die haar herkennen. “Zo’n heel mannelijk peloton dat ineens roept: ‘ah, hier zie, Saartje Vandendriessche!’, dat is wel grappig. Dan rij ik even mee, dat is altijd leuk. Wat ik het mooiste vind, is als je de sport kan verbinden met een goed doel. Het ‘Loop naar de Maan’-project van Kom op tegen Kanker, dat Steven Terlaeken, Tine Embrechts, Bart De Pauw en ik hebben opgestart, is heel mooi geworden. De eerste tien deelnemers met de meeste kilometers mochten met ons meelopen in de Beemden in Lier en kregen een ontbijt. Veel mensen hebben zich ingeschreven.”

 

In het bos

Voor Libelle trok ze ooit eens met een cameraploeg door Frankrijk, om de drie dagen naar een andere streek. “Op een gegeven moment zaten we in de Limousin in een heel groot bosgebied. Ik voelde dat toch eens moest hardlopen, want anders werd ik ambetant. Dus ik kreeg van de bed & breakfast waar we verbleven een plannetje mee. Maar ik moest daar eigenlijk niet naar kijken, zei die uitbater, want als ik gewoon bij elke splitsing het kleinste weggetje volgde, dan kwam ik in een mooie cirkel op dezelfde plek terug. Heel gemakkelijk, ik kon onmogelijk verkeerd lopen. Maar bij het eerste kruispunt wist ik al dat het helemaal fout zou aflopen: die weggetjes waren allemaal even groot (lacht). Dus ik dacht: ik loop gewoon, we zullen wel zien waar ik uitkom. Tot ik op een gegeven moment - het werd al donker - in het midden van het bos stond en totaal niet meer wist welke kant ik uit moest. Op intuïtie ben ik dan op een weggetje terechtgekomen waar nog auto’s reden en tien minuten later kwam er een auto van een schapenboer die mij heeft meegenomen naar de b&b. Maar toen was ik toch even in paniek geraakt (grijnst).”

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.