Scoren met de ogen dicht

Blinde voetballers dromen na eerste EK van Paralympics

donderdag 03/09
Blinde voetballers

Dinsdagmiddag, een uur of vijf. In een weinig bezocht hoekje van het wereldwijde web loopt een livestream met een onorthodoxe voetbalwedstrijd tussen België en Griekenland. De 31-jarige Kevin Vanderborght, zwarte bril op de neus, trapt een penalty staalhard binnen. Terwijl het leer nog narinkelt in het net, gaat de spits helemaal uit zijn dak en overlaadt hij zijn trainer voor een paar honderd toeschouwers met kusjes.

 

De beelden spelen zich af in het Engelse Hereford op de ‘Blind Euros’, het Europees Kampioenschap voetbal voor blinden en slechtzienden. De Belgische Red Wolves – niet de handballers – hebben net geschiedenis geschreven. Op hun allereerste EK hebben ze voor het eerst gescoord. Stiekem dromen er al een paar van de Paralympics in het Japanse Tokio.

 

Nog maar drie Belgische teams

 

De Red Wolves begonnen aan hun tornooi met een nipt verlies tegen topland Frankrijk en titelhouder Spanje, waar het blindenvoetbal zijn Europese entree maakte. Daarna volgde een draw tegen het nummer dertien van de wereld Rusland en een 2-0 overwinning tegen de Grieken. Na de poulefase speelden de Belgen gelijk tegen Italië, dat hen klopte op penalty’s.

 

De 3 Belgische clubs spelen in de Franse competitie. Zij hopen op de komst van enkele nieuwe ploegen, zodat een Belgische competitie kan worden opgestart

Hoewel ze nog maar sinds begin 2014 actief zijn, deden de niet zo bekende Rode Duivels het dus allerminst onaardig op het EK blindenvoetbal, dat sinds 2004 een paralympische discipline is. De belangrijkste verschillen met het echte spelletje? Dat er slechts vijf spelers meespelen, dat er een omheining rond het terrein is geplaatst, dat de bal geluid maakt en dat er drie trainers actief zijn. Een coach staat als enige niet-blinde speler in doel om de anderen te gidsen. De tweede trainer neemt plaats langs de zijlijn en de derde achter het doel van de tegenstander. “Maar aan het spelletje op zich is er niets speciaals. En net omdat het zo normaal is, is het voor ons zo fijn”, zegt Red Wolf Christoff Eilers (23) uit Sint-Pieters-Woluwe. “Op deze manier kunnen we zoals iedereen voetballen, een sport beoefenen. Want sporten is het, fysiek én mentaal. We moeten constant supergeconcentreerd zijn om te weten waar de bal is.”

 

Eilers is een van de anciens, want al acht jaar actief bij pioniersclub 5-a-Side Cécifoot Anderlecht. Sinds dat team in 2001 het levenslicht zag, heeft de sport een wisselvallig parcours afgelegd in ons land. Of beter: ten zuiden van de taalgrens. Pas in 2013 en 2014 kwamen er twee ploegen bij, Cécifoot Charleroi en het Luikse Blindbowl. Net als in Anderlecht worden ze ondersteund door hun lokale eersteklasser. Maar voetballen doen ze momenteel alleen in de Franse competitie. “Wat allesbehalve evident is”, vertelt Thomas Degryse (29) van de Ligue Handisport Francophone (de Franstalige sportfederatie voor mensen met een handicap), dat mee aan de wieg stond van de Red Wolves.

Truitjes van Philippe Albert

 

Degryse en de drie huidige clubs hopen op de komst van enkele nieuwe ploegen, zodat ze eindelijk een Belgische competitie kunnen oprichten. In Gent is mogelijk het eerste Vlaamse team op komst, maar voorts blijft het evenwel stil. “We willen de sport laten groeien”, verklaart Degryse. “We vragen ons af waarom niet al onze profploegen een team voor blinden en slechtzienden onder hun vleugels kunnen nemen?”

 

De vraag stellen is ze beantwoorden. “Ach, we mogen het ook niet forceren”, haalt Degryse de schouders op. “Het is onze verzuchting naar de prof- en eliteclubs toe, het zou mooi zijn als ze eraan tegemoet willen komen. Wij willen de discipline verder ontwikkelen, zodat we een eigen competitie en een betere nationale ploeg kunnen uitbouwen. Maar eerst moet men ons leren kennen, natuurlijk. Op dit moment is er nog veel te weinig interesse in onze sport.”

"Tot op vandaag ontbreekt het ons aan elke erkenning. Om een idee te geven: onze truitjes zijn betaald door Philippe Albert, uit sympathie!"

Zelfs de KBVB heeft de nieuwbakken nationale ploeg geen handje toegestoken voor het EK. “Tot op vandaag ontbreekt het ons aan elke erkenning. Om een idee te geven: onze truitjes zijn betaald door Philippe Albert, uit sympathie. Zonder die geste hadden onze spelers zelfs geen officiële outfit in Engeland. Jammer, want onze ploeg is net een voorbeeld, een relevante manier om mensen met een handicap te integreren. Wie ploegen als de onze ondersteunt, toont zijn sociaal en maatschappelijk engagement.”

De Paralympics van Tokio


Dat de jonge Red Wolves nu al mochten aantreden op het EK, komt omdat ze vorig jaar, bij hun eerste deelname, de Euro Challenge Cup wonnen. En als het van de voetballers zelf afhangt, trekken ze binnen vijf jaar naar de Paralympics in Tokio. “Dat is de ambitie van ons allemaal”, zegt middenvelder Jean-Michel Bertinchamps (24), zoon van de huidige bondscoach Michel, die op het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea nog dienstdeed in de technische staf van Robert Waseige.

 

Vader Bertinchamps leerde de sport kennen via zijn zoon, die ermee in contact kwam dankzij zijn voormalige sportleerkracht. “Ooit speelde ik bij een gewone voetbalploeg, maar dat heb ik door m’n handicap moeten opgeven”, vertelt Bertinchamps, die werkzaam is als opvoeder en mee aan de wieg stond van Cécifoot Charleroi. “Deze sport geeft ons de kans om stoom af te laten en onze fysieke gezondheid te onderhouden, en gunt ons eindelijk wat zelfstandigheid. Ik zou er maar wat graag mee voor zorgen dat het blindenvoetbal groter en toegankelijker wordt in ons land.”

 

Daar hoopt ook zijn teammaat en topschutter Kevin Vanderborght uit Châtelineau op. “Het zou fantastisch zijn om ooit een EK in België te kunnen organiseren”, aldus de spits,  die de sport leerde kennen toen hij de voetbalfinale van de Paralympics in 2012 op France 4 zag. Volgens zijn teammaats is het voetbal ondertussen zo ongeveer zijn bestaansreden geworden. Bekijk de beelden van zijn doelpunt nog maar eens. “Ik ben een winnaar. Vandaar ook dat ik zelf niet tevreden ben met onze prestaties. We konden beter.”

 

Harder, verder, hoger

 

Toch overheerste bij de Red Wolves vooral tevredenheid na het EK. Niet in het minst omdat ze eindelijk hun land mochten vertegenwoordigen. “Een heel grote eer, die ons met trots vervult”, aldus kapitein en ancien Alexandre Wespes. Het was zijn moeder die veertien jaar geleden in Anderlecht de eerste voetbalploeg voor blinden en slechtzienden oprichtte. “Omdat ik wel onder vrienden en op school kon voetballen, maar niet kon meespelen in een club.”

 

“Het EK was een heel mooie ervaring, we konden op niveau spelen, ons meten met echte toplanden”, gaat de 25-jarige advocaat verder. “De vele inspanningen hebben hun vruchten afgeworpen, al ligt er nog altijd veel werk op de plank. De discipline moet nog groeien in ons land, want het belang van het voetbal valt voor ons amper te overschatten. Sport is een onderdeel van een evenwichtig leven en geeft belangrijke waarden mee. Zoals respect. En doorzettingsvermogen. Ook wij willen altijd harder, verder, hoger. Ooit willen we in de finale van een groot tornooi staan.”

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.