To shave or not to shave?

(Shakespeare voor coureurs)

dinsdag 28/03

Ik moest nog van alles doen. Mijn benen scheren en mijn kabas maken…”. Ik hoor Tom Boonen de woorden uitspreken op zaterdag 25 februari, in de vroege namiddag. De Omloop Het Nieuwsblad, de opening van het Belgische wegseizoen, is op de televisie. Met nog zo’n honderd kilometer te koersen gooit de regisseur er met vreugde een reportage tussen. Thema: hebben de favorieten de finale van de Omloop van 2016 (her)bekeken? Boonen dus niet. Ah nee, hij heeft de tijd niet gevonden. Hij moést zijn benen nog scheren.

Hoe heerlijk irrationeel kan sport toch zijn! Terreinkennis, kennis van de finale, dat zijn factoren die meespelen in het verschil tussen winst en verlies. Geschoren benen niet. Toch geeft Boonen prioriteit aan het benen scheren. Die finale van vorig jaar, ach… Wel, ik ben als tv-kijkende wielerliefhebber blij dat Boonen toch voorrang heeft gegeven aan het scheren.

Geschoren benen beïnvloeden de prestatie van een coureur 0,0 percent. Er is rond het scheren van rennersbenen al veel pseudowetenschappelijke onzin verkocht. Dat het makkelijker is om benen te masseren als ze geschoren zijn. Dat het hygiënischer is om wonden te verzorgen op een geschoren been. Of het belachelijkste argument: dat je met geschoren benen iets sneller kunt fietsen (de luchtweerstand van de haartjes, haha). Was dat waar, dan reden Boonen en Sagan niet met zo’n onnozele baard rond, toch?)

Dat je met geschoren benen iets sneller kunt fietsen? Was dat waar, dan reden Boonen en Sagan niet met zo'n onnozele baard rond, toch?

Coureurs scheren hun benen omdat ze nu eenmaal coureur zijn. Of willen zijn. Zo simpel is het. Het gaat over ‘erbij horen’ en over gevestigde esthetische opvattingen. Koersbenen moeten glad zijn.   Een dresscode van en voor de rennershuid? Ja zeker! Daar hoort trouwens ook olie bij. Geschoren en geoliede dijen, knieën en kuiten.  Liefst gebruind ook. Maar dat laatste heeft een coureur nu eenmaal niet zelf in de hand (neem het van deze bleekscheet maar aan).  Scheren en smeren wel. Het is een teken van respect voor de stiel en respect voor de supporters van die stiel.

Elke stiel kent zijn anarchisten en buiten-de-lijntjes-schilders. Bernard Hinault durfde dat, aan de start van het wielerseizoen verschijnen met een winterbos haar op de benen. Peter Sagan deed het hem na, vorig jaar in de voorbereidingskoersen. Maar toen het, zo half maart, echt om de prijzen, om de roem en de poen ging, werden de benen van mijnheer Sagan even glad als die van mevrouw Sagan. Zo hoort het. Respect voor de stiel en de toeschouwer!  

Coureurs scheren hun benen omdat ze nu eenmaal coureur zijn. Of willen zijn. Zo simpel is het

Weet u wat écht belachelijk is? Wielertoeristen die hun benen scheren. Hoe simpel van geest, hoe misplaatst ijdel moet je zijn om je als een would-be-coureur te gedragen als dat wielrennen niet meer is dan een (uit de hand gelopen) vrijetijdsbesteding? Komaan, zeg!

En toch, ik hoor erbij, bij de belachelijken, de simpelen van geest, de misplaatst ijdelen. Als de broodrenners in Qatar of in Bessèges aan het koersen slaan, als de Omloop Het Nieuwsblad wenkt, kruip ik in bad, met scheerschuim en mes. Het is sterker dan mezelf. Vrouw en kinderen lachen me uit met mijn bleke, naakte, onthaarde benen en ik schaam me diep. Zoals een verslaafde zich schaamt. Het is dezelfde schaamte die ik voel als ik er straks word afgereden door andere, slimmere en sterkere wielertoeristen mét haar op hun benen. Zij zijn de échte, de mannen die het voor het pure fietsplezier doen. Wat benijd ik hen. Ze rijden mee zonder fietscomputer of andere technologische onzin, hun benen zijn natuurlijk behaard, ze babbelen en genieten op hun fiets. Mijn god, wat benijd ik hen. Zie me rijden.  Hoe pathetisch. Een vent van 53 met overgewicht die zijn benen scheert omdat hij zich in zijn binnenste coureur waant?    

Later, als ik groot ben, word ik hopelijk nog een volwassen wielertoerist zonder kapsones. Gunt u me zolang nog de onzin? Dan gun ik u uw triomf als u er mij glorieus afrijdt met uw ongeschoren en ongeoliede benen, met uw fiets zonder carbon, zonder fietscomputer erop, zonder trainingsschema. Ik zal u vriendelijk gedag naroepen en me diep schamen. Beloofd.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.