Sorry!

woensdag 21/12

Trouwe lezers van mijn column zullen het nog niet vergeten zijn: op 14 april van dit ongezegende jaar schreef ik dingen als "Ik ga bewegen voor de beweging", "Ik zal het goede voorbeeld geven" en "Le nouveau Frank est arrivé!". Ik had nu stilletjes in een hoekje kunnen gaan zitten en ervan uitgaan dat u dat allang vergeten was, dat papieren engagement van mij. Dat het wel zou overwaaien. Zelfs mijn hoofdredacteur, die me destijds per sms aanvuurde, heeft niet meer naar mijn 'sportieve' prestaties gevraagd sindsdien.

En toch... Zo zit ik niet in mekaar. Ik wil best openlijk toegeven dat ik gedeeltelijk gefaald heb. Ik wist heus wel dat dat sedentaire leven niet onmiddellijk zou verdwijnen: dat is nu eenmaal eigen aan de job van journalist. Maar ik heb ook geen écht excuus om niet vaker buiten te zijn gekomen in iets wat in de verte op een sportplunje lijkt.

Waarom dan slechts 'gedeeltelijk' gefaald? Omdat ik wel degelijk meer bewogen heb. Als ik mij naar de VRT begeef, alwaar ik meedraai in de ploeg van de talkshow 'Van Gils & Gasten' op Eén, doe ik dat niet meer met de wagen. In de eerste plaats omdat ik horendol word van die files. Elke dag opnieuw. Dezelfde plekken, dezelfde wagens, dezelfde mensen, die zich hopeloos vastrijden. Dan ga ik veel liever naar dat klein stationnetje bij ons in het dorp, 's ochtends in de vroegte. Stiptheid is er zelden bij (dank u, NMBS!), maar het is veilig, relaxt en ik lees veel meer. Maar vooral: aan het eind van de dag zit ik toch gemiddeld aan 8.000 stappen. Ik gebruik zelden nog de lift om de drie verdiepingen van de redactie naar de studio te overbruggen.

Aan het eind van de dag zit ik toch gemiddeld aan 8.000 stappen. Ik gebruik zelden nog de lift om de drie verdiepingen van redactie naar studio te overbruggen

Dus: voorzichtig schouderklopje voor mezelf, ik beweeg iets meer. Ik vind dat stappen ook prettig. Zo deed ik het veel en graag toen ik dertig jaar geleden nog een autoloze pendelaar was. Kilométers kon ik stappen, in een flink tempo, van en naar het werk. Of desnoods te voet naar huis, als die laatste bus weer net voor m'n neus vertrokken was. Ik haastte me vaak niet eens om op tijd aan de halte te zijn, vond die nachtelijke wandeling vaak inspirerend, in tijden dat de grootstad veiliger aanvoelde. (Een subjectief gevoel, ongetwijfeld.)

Als de ergste winterkou het land uit is, moet ik die oude loopschoenen maar weer eens uit de kast plukken. Voorzichtigjes aanbinden en op basis van een realistisch schema beginnen joggen

Ik ga dat dus blijven doen, twee keer per week te voet en met de trein van en naar het Huis van Vertrouwen. Lange werkdag, maar dat moet een mens er voor over hebben. Het milieu vaart er ook nog eens wel bij, net als mijn collega's, die de ochtendlijke knorpot na dat veel te lange aanschuiven op de snel(what's in a name?!)weg heus niet zullen missen.

Als de ergste winterkou het land uit is, moet ik die oude loopschoenen maar weer eens uit de kast plukken. Voorzichtigjes aanbinden en op basis van een realistisch schema beginnen joggen, al zal dat in het begin eerder op struikelen lijken. En dan: grenzen verleggen, runner's high nastreven, het plezier van intensief bewegen voelen.

Ik weet het, goede voornemens sneuvelen meestal. Behalve dit. Ja, toch?

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.