Sport als medeslachtoffer

maandag 23/11
voetbal en terreur

Natuurlijk zat ik aan het scherm gekluisterd voor de oefeninterland van de Rode Duivels tegen Italië. De tweede helft was van het beste wat het nummer één van de wereld de jongste jaren had opgedist. En toch werd mijn aandacht iets na tienen afgeleid. Op Twitter zag ik allerlei onheilspellende berichten opduiken. Aanslag op een restaurant in Parijs. Tien doden. Aanslag bij het Stade de France, waar Frankrijk en Duitsland tegen elkaar speelden. Gijzeling in de Bataclan. Voetbal werd heel even terug bijzaak, de mooie prestatie van 'onze helden' genadeloos van de voorpagina's verdrongen. Zoals het hoort.

©Isosport

Europa in de ban van het terrorisme. U kent dat spreekwoord: als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel. Het druppelde zelfs serieus binnen, gezien de hoge concentratie jihadisten in Molenbeek. Het dreigingsniveau voor evenementen werd opgetrokken van 2 naar 3, het op één na hoogste niveau. Zou België-Spanje in die omstandigheden wel kunnen doorgaan in het Koning Boudewijnstadion, vroegen we ons luidop af? 

Engeland-Frankrijk ging wel door, met een pakkende 'Marseillaise' die uit tienduizenden Engelse kelen weerklonk

"Het leven moet zijn gang kunnen blijven gaan en onze westerse samenleving moet tonen dat we niet voor die kerels plooien", stelde minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid Jan Jambon (N-VA) ferm tijdens de opname van 'Van Gils & Gasten' rond acht uur 's avonds. Ik zat in een hoekje van de studio en knikte goedkeurend. Drie uur later volgde de droge mededeling dat de wedstrijd alsnog niet zou kunnen plaatsvinden. Een dag later werd ook Duitsland-Nederland ter elfder ure afgelast vanwege terreurdreiging. Engeland-Frankrijk ging wel door, met een pakkende 'Marseillaise' die uit tienduizenden Engelse kelen weerklonk. Als het echt moet, werkt sport verbindend.

Je moet erop kunnen vertrouwen dat de overheid goed geïnformeerd is en niet impulsief en emotioneel reageert in tijden van terreur. Er moet dus wel nieuwe informatie zijn doorgesijpeld tussen het stoere "Wij plooien niet" van Jambon en "De match gaat niet door" van een paar uur later. Burgers moeten beschermd worden tegen gevaren van buitenaf. Liever een risico te hoog dan te laag inschatten, dezer dagen. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Als we als samenleving stoppen met samen te léven, houdt het op

En toch... Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het terrorisme gewonnen heeft. Door grote evenementen af te gelasten of uit te stellen stuur je het signaal uit dat je bang bent — waar redenen voor zijn! — en dat je plooit voor terreur. Artiesten die hun Europese toer uitstellen, laten fans op hun honger zitten. Als we als samenleving stoppen met samen te léven, houdt het op. Dan geven we toe aan een stel barbaren dat onze waarden en normen met de voeten treedt. Doen we dat niet, dan riskeren we andere onschuldige slachtoffers te maken. Wat gaan we trouwens volgend jaar in juni doen, wanneer het EK Voetbal in Frankrijk moet beginnen? Je maakt mij niet wijs dat het toeval was dat de aanslagen ook het Stade de France wilden treffen!

"Damned if you do, damned if you don't". Ik ben nogal geneigd om niet te buigen, veiligheidsvoorzieningen te verhogen en zo normaal mogelijk te leven, dus: mét België-Spanje. Maar ik ben niet verantwoordelijk voor de veiligheid van de burgers en heb dus redelijk makkelijk praten. Kiezen we voor 'safety first' of toegeven aan het kwaad? Kent u het juiste antwoord?

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.