Sporttrofeeën:

De keuze van het verstand (of toch niet?)

maandag 17/12

Daar gaan we weer, dacht ik toen ik de mail van de sportpersbond zag binnenwaaien. Eind vorige maand was dat, met het spoedig advies om ten laatste woensdag 5 december een stem uit te brengen voor een uitreiking die pas op 22 december, volgende zaterdag, zal plaatsvinden. Meer dan twee weken om de stemmen manueel te tellen, of hoe moet ik dat zien?

Daardoor konden de Belgische hockeyers eigenlijk een kruis maken over hun ambities om individueel en als ploeg te winnen, want het WK moest op dat ogenblik nog goed en wel beginnen, en de finale was afgelopen weekend pas. Na de zege tegen Nederland - de eerste wereldtitel in een teamsport sinds 1991 en toen ging het nog maar om korfbal - barstte de kritiek los. Waarna de organisatoren alsnog toelieten dat er op de Red Lions kon worden gestemd. Maar Shane McLeod als mogelijk coach van het jaar en een van de spelers als Sportman van het Jaar, dat was blijkbaar weer te moeilijk. In een normale wereld zouden de hockeyers met drie hoofdprijzen gaan lopen. Dit is echter géén normale wereld. Een jaar telt voor de organisatoren van het sportgala blijkbaar slechts elf maanden en vijf dagen. Dat is niet alleen jammer, het is gewoon totaal ongeloofwaardig.

©ID / Koen Bauters
In een normale wereld zouden de hockeyers met drie hoofdprijzen gaan lopen. Dit is echter géén normale wereld

Muntstuk

Het was een uitstekend sportjaar voor ons land en dat maakte dat kiezen meer dan ooit verliezen is. Waarom deed Nafi Thiam het beter dan Nina Derwael, of omgekeerd? Het blijft altijd weer appelen met peren vergelijken om er de beste citroen uit te kunnen persen. Om maar meteen met de brug met ongelijke leggers in huis te vallen: ik heb na toch wel zeker drie en een halve minuut soebatten voor de turnster gekozen. En ik wil u ook wel zeggen hoe ik daartoe gekomen ben.

Eén, turnen is een mondiale sport, op Olympische Spelen is het de eerste week, samen met zwemmen, de grootste trekpleister. (Maar dat is atletiek ook, de tweede week.)

Twee, kracht is belangrijker geworden dan finesse, spektakel wordt boven elegantie gewaardeerd. In die zin vormde Nina Derwael een welgekomen uitzondering op de, excuus voor de term, dwergvrouwtjes. (Maar dat is Nafi Thiam ook.)

Drie, in haar favoriete onderdeel is Derwael momenteel de beste van de wereld. Dat ze zegeviert op een WK en een EK is geen toeval. Ze is geen eendagsvlieg. En ze kan ook in andere onderdelen nog progressie maken. (Maar, euh, Thiam dus ook: top als zevenkampster, goed bezig als hoogspringster.)

Is het om gewenning tegen te gaan - Thiam won de trofee Sportvrouw van het Jaar al drie keer in de afgelopen vier jaar - dat ik uiteindelijk voor Nina Derwael gekozen heb? Enfin, ik had net zo goed een muntstuk kunnen opwerpen om mijn keuze te bepalen. Och, laten we vooral deze tijdelijke weelde koesteren. Deze twee jonge vrouwen zijn de beste van de wereld. En Emma Meesseman, derde op mijn lijstje, is ook al zo'n topper.

Het blijft altijd weer appelen met peren vergelijken om er de beste citroen uit te kunnen persen

Ann Wauters-syndroom

Belofte van het jaar: ik heb Jonathan Sacoor boven de in zijn jeugdcategorie ongenaakbare Remco Evenepoel geplaatst, omdat atletiek over de hele wereld wordt bedreven, in tegenstelling tot wielrennen. Maar aangezien er meer wielerjournalisten dan atletiekspecialisten zijn, zal Evenepoel het wel halen.

Paralympiër: tafeltennisser Laurens Devos is al een aantal jaar de beste van de wereld. Twee jaar geleden won hij al, in 2017 werd Peter Genyn uitverkoren. Beiden zijn opnieuw genomineerd. Weer zo'n muntstukkeuze.

Coach van het jaar: een categorie waarin Marc Wilmots twee keer tereke heeft gewonnen (2013 en 2014) zegt alles over de kennis van zaken van de sportjournalisten in dit land. Zeker als je weet dat Jacques Borlée (de Borlées) en Roger Lespagnard (Thiam) daar al een tijdje rondlopen. Bij gebrek aan hockeycoach Shane McLeod mag Philip Mestdagh het halen, omdat de prestatie van de basketvrouwen echt wel uitzonderlijk was. Daarin zal de coach ongetwijfeld zijn verdienste gehad hebben. Als Roberto Martínez of Vital Heynen uit de hoge hoed worden getoverd, kan ik dat evenzeer begrijpen. Zo lang het maar niet opnieuw Wilmots wordt, je weet maar nooit met sommige voetbaljournalisten.

Ploeg van het Jaar: uiteraard de Red Lions. Wat jammer is voor de puike prestaties van de Rode Duivels, derde plaats op de wereldbeker, en de Belgian Cats, onverhoopte vierde plaats op hun allereerste wereldkampioenschap. Wordt het voor de baskettende vrouwen het Ann Wauters-syndroom, altijd net niet voor de Cats én Emma Meesseman?

Coach van het jaar: een categorie waarin Marc Wilmots twee keer tereke heeft gewonnen, zegt alles over de kennis van zaken van de sportjournalisten in dit land

Balorigheid

Zeven voetballers op de longlist bij de mannen, op vijfendertig genomineerden in totaal. Een op vijf, dat is ongezien, in een categorie waar individuele prestaties in een teamsport decennialang straal genegeerd werden, tot er niet meer naast Thibaut Courtois (2014) en Kevin De Bruyne (2015) kon gekeken worden. Deze keer is Eden Hazard de Rode Duivel met dienst en meteen ook de topfavoriet. De anderen op de shortlist zijn Europees marathonkampioen David Naert en snelschaatser Bart Swings. Swings, tot daaraan toe, maar Naert, dat begrijp ik echt niet. Knap hoor, dat hij de Europese titel pakte, daar niet van. Maar in zijn specialiteit, de marathon, is de wereldtop niet uit Europa afkomstig. Op de Olympische Spelen in Rio eindigde Naert 22ste. Van de atleten die toen vóór hem eindigden, mochten er vijftien niet meelopen op het EK, inclusief de volledige Top 6, omdat ze geen Europeaan zijn.

Om een heel andere reden vind ik het niet abnormaal dat de derde wereldtitel voor Wout Van Aert niet gehonoreerd wordt. Met alle respect voor het ploeterwerk van de veldrijders, maar het blijft een kleine sport, serieus beoefend in twee landen, met nog wat individuele uitschieters. Korfbal op twee wielen en zonder opwaaiende rokjes, zeg maar.

Hazard, dan maar? Tja, die was uitstekend op het WK in Rusland, al had je meer van hem mogen verwachten in die verdomde wedstrijd tegen Frankrijk, neen? En was hij de eerste jaarhelft onzichtbaar bij een ondermaats Chelsea. Ik heb, misschien wel uit pure balorigheid, op Arthur Van Doren gestemd. Verkozen tot beste hockeyer ter wereld. En hoewel je twee weken geleden nog niet kon inschatten hoe ver de Red Lions het zouden schoppen op het WK Hockey, je kon al wel verwachten dat ze het goed konden doen.

Het zal wel Eden Hazard worden en daar kan ik mee leven. Ook al omdat ik zelden wakker lig van dit soort evenementen. Straks moeten al die toppers het toch weer waarmaken op hun terrein. Dáár moeten de echte trofeeën behaald worden.

Het zal wel Eden Hazard worden en daar kan ik perfect mee leven. Ook al omdat ik zelden wakker lig van dit soort evenementen

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.