Steppen: de ideale mix van lopen en fietsen

Oud-atlete Diane Teygeman predikt haar nieuwe passie

woensdag 24/01

Wie heeft er in zijn jonge jaren niet met een step – jawel, een heuse trottinet – doorheen straten of velden geracet? Om het snelst met de ene voet op de grond trappelen, terwijl de andere zich op een plankje tussen twee wieltjes bevond?

Weet je dat steppen intussen bezig is aan een internationale doorbraak en dat er zelfs EK’s en WK’s in deze discipline gehouden worden? In ons land bestaat er geen stepclub, maar als het van ex-atlete Diane Teygeman afhangt, zal dat niet lang duren.

De Ekerse lerares L.O. Diane Teygeman was in een vorig leven een bevlogen atlete, met lange afstand als specialiteit. Ze werd Europees kampioene in 10 km op de weg, met het Antwerpse DAKS Belgisch clubkampioene en bij de veteranen won ze op één jaar de nationale titel op 800 m, 1500 m, 3000 m en de halve marathon.

Ook na haar actieve carrière bleef ze een vlijtig competitiebeestje en kon je haar terugvinden in fitnessclubs, ze gaf zumbalessen, aquagym en haalde diploma’s in reddings- en reanimatietechnieken.

“Ik trainde nog met mannelijke atleten van Beerschot, want er waren geen vrouwen die aan langeafstand deden. Omdat ik begon te sukkelen met mijn knie werd het competitieve opzijgezet. Ik miste echter uitdagingen”, vertelt de 59-jarige Teygeman.

“Ik probeerde even te fietsen. Als ik aan iets begin, wil ik ook prestaties neerzetten. Ik beklom twee keer de Mont Ventoux en één keer de Stelvio. Dat was telkens een gevecht tegen mezelf, waarbij ik ervoor zorgde om nooit in het rood te gaan. Maar eigenlijk vond ik fietsen niet zo plezierig.

Tot ik begin dit jaar op YouTube iets zag over steppen als sport. Dat intrigeerde mij. Er bleek niet ver van mijn huis een vertegenwoordiger te wonen die kickbikes verkocht. Ik mocht van hem alle modellen uitproberen en er een rondje mee maken. Dat beviel me van het allereerste moment en voor 250€ kocht ik mijn eerste step.”

“Met dat model haalde ik snelheden tot 19km/u. Ik wilde mijn ‘kunnen’ eens uitproberen in wedstrijden. Ik trok naar Nederland, waar deze sport al verder staat en ik werd er twee keer gedubbeld. Ze raadden me aan om een groter model – met grotere wielen vooraan en achteraan – te proberen. Ik deed het. Welnu, diegenen die me enkele weken voordien gedubbeld hadden, moesten zich nu reppen om me bij te benen. Ik had natuurlijk nog een goede basisconditie en het competitief tintje gaf me vleugels. In 2018 wordt er in Twente zelfs een wereldkampioenschap georganiseerd met deelnemers uit o.a. Australië, Oostenrijk, Tsjechië, Polen, Nederland…”

 

Jouw volgende uitdaging?

“Neen, eigenlijk niet. Ik leerde dit jaar in Nederland de IJsselmeerronde kennen van maar liefst 245km. Ik heb op geen enkel moment last ondervonden en ik heb de tocht beëindigd zonder me echt moe te voelen. Een prachtige trip. Maar mocht ik nog eens meedoen, dan wil ik wel voor een bepaalde tijd gaan. In 2018 staat de Elfstedentocht op het programma voor steppers. Dat lijkt me ook een mooie uitdaging. Nog meer dan een EK of een WK.

 

Je hebt wel verschillende mogelijkheden met zo’n step?

“Inderdaad. Ik ga zelf trainen in het Peerdbos in Brasschaat. Ik rij ermee naar en van het werk in het centrum van Antwerpen. Al steppend begeleid ik twee bevriende lopers. Het is minder belastend dan lopen en het calorieverbruik is lager dan bij het fietsen. Pas na dertig, vijfendertig minuten behoorlijk steppen, voel je dat je even jouw tempo moet aanpassen. Het vindt blijkbaar ook ingang bij atleten, die het als een alternatieve trainingsmethode beschouwen. Zeker als ze uit een periode komen met blessureleed.

Je kan steppen zowel recreatief als in competitieverband. Het kan ook op alle leeftijden. Alleen zijn er nog geen aparte indelingen in leeftijdscategorieën of in minimale of maximale afmetingen van de – meestal carbonachtige – fietsen. Ik heb hier al wel gezien dat er trottinettenwedstrijden georganiseerd werden in Wilrijk, op de Antwerpse Dam en in Kapellen nam ik met een groep van 140 recreanten deel aan een tocht over 80km met om de tien kilometer een ‘stop’ om iets te eten, te drinken of naar het toilet te gaan. En je kan ook niet de hele tijd met hetzelfde been kracht zetten. Na een achttal keren steppen, verander je al best van ‘trapbeen’.

Ik droom er trouwens van om het steppen te promoten in de scholen. Via de Stichting Vlaamse Schoolsport (SVS) doen we dit jaar een actie ‘bike at school’. In mei is er een slotevenement, waarop we steppen demonstreren. We proberen een aantal steps als testmateriaal aan een school aan te bieden. Waarom zou je niet actief naar school kunnen steppen? Er is weinig onderhoud aan zo’n step, je moet er een beetje actiever voor werken, maar het is veel goedkoper dan een fiets.”

 

Wat zijn nog de andere voordelen van een step?

“De instapdrempel ligt heel laag. Je kan er een goede basisconditie mee opbouwen. De meer ervaren rijders krijgen er wel sterke beenspieren van zoals bijv. schaatsers. Je kan het steppen perfect in groep meedoen. Weet je dat ze in Tsjechië ‘stepsstations’ hebben waar je een blauwe step kunt huren zoals bij ons de befaamde rode fietsjes in verschillende steden? “

 

Welke doelstellingen streef je na?

“Ik moet niks meer, ik heb al een en ander bewezen. Dus kijk ik rustig uit hoe ver ik nog zal geraken. Binnen twee jaar wil ik wel sommige wedstrijden rijden voor een tijd, zoals in die IJsselmeerronde. Je hebt tegenwoordig al echte competitierijders die elke dag trainen en die snelheden halen tot 37 km/u. Hoe sneller je gaat, hoe beter de techniek moet worden. Ook tactiek moet ik nog leren, want met mijn kleine gestalte kom ik in de spurt kracht te kort tegen die stevige steppers. Ik heb al ondervonden dat het zalig rijden is in het wiel van iemand voor je: veel minder inspanningen en uit de wind.”

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.