Tessa Wullaert

‘grlpwr’ op Duits voetbalgras en op haar linkervoet

donderdag 23/02

Achttien jaar terug in de tijd. Tessa Wullaert is vijf en probeert bij het West-Vlaamse FC Wakken haar eerste schuchtere voetbalspurtjes, pasjes, dribbeltjes en schotjes. Als puber leeft ze zich met een vriendinnetje ‘passioneel’ uit op de jeugdvelden van Ingelmunster en Sporting West Harelbeke. Twee meisjes tussen ‘de jongens’. Tessa Wullaert: “Op mijn veertiende ben ik overgestapt naar een club met enkel meisjes, DVC Zuid-West-Vlaanderen. Neen, niet omdat ik fysiek of technisch moest onderdoen voor de jongens. Dat niet. Wel omdat sommige mannelijke maatjes bij Harelbeke het niet langer pikten dat zij op de bank moesten blijven terwijl er een meisje op het veld stond. Er kwam dus ruzie van. Ook bepaalde ouders van die jongens vonden dat niet kunnen. ‘Je weet toch wel dat er geen toekomst is voor vrouwen in het voetbal’, probeerden ze me te ontmoedigen. Ik denk dat die ouders en jongens van toen nu wel beter weten … (grijnslachje uit leedvermaak duidelijk).

©David Catry

Terug naar 2017. Tessa Wullaert, dochter van een voetballende vader (ook nu nog op zijn 50ste als studax) en zus van twee voetballende broers, speelt na passages bij Dames Zultse VV, RSC Anderlecht en Standard Fémina sinds medio 2015 bij VfL (Verein für Leibesübungen) Wolfsburg, absolute top in Duitsland en zusterclub van de ex-ploeg van Kevin Debruyne. “Het verschil tussen het Duitse en Belgische vrouwenvoetbal? Ik ben hier voltijds voetbalprof en verdien een pak meer geld dan in België. Ik denk dat ik bij Wolfsburg iets meer verdien dan mannenprofs bij de wat lager geklasseerde eersteklassers in België. Maar ik moet er meteen aan toevoegen dat daar onkosten van af moeten. Ik rijd hier met een Volkswagen (hoofdsponsor van de club) en krijg om de zes maanden een nieuwe wagen. Ik betaal symbolisch 1 procent van de volle aankoopwaarde en ook de benzine is voor mij. Ik betaal ook zelf mij huurappartement. Maar ik kan een mooie cent opzij leggen, dat wel. En als mijn voetbalcarrière erop zit, heb ik nog mijn diploma ‘Toerisme’, dat ik aan de Howest Hogeschool in Kortrijk haalde.”

Ik denk dat ik bij Wolfsburg iets meer verdien dan mannenprofs bij de wat lager geklasseerde eersteklassers in België

Sportief is Wolfsburg top in Europa en Europa is wereldtop bij de vrouwen. Tessa Wullaert: “Dat merk je bijv. aan het feit dat nu stilaan ook Amerikaanse speelsters naar Europa beginnen te komen. Een referentie als je weet dat het vrouwenvoetbal in de States beter scoort dan dat van de mannen en dat het USA-vrouwenteam drievoudig en regerend wereldkampioen is. Recent heeft Engels landskampioen Manchester City Women de Amerikaanse middenveldster Carli Lloyd aangetrokken, in januari door de FIFA nog voor het tweede jaar op rij verkozen tot Wereldvoetbalster van het Jaar. En vorig jaar verhuisde Alexandra Morgan van de Amerikaanse topclub Portland Thorns naar Lyon, waartegen wij vorig jaar pas na strafschoppen de Champions Leaguefinale verloren. In 2012 won Morgan met haar nationaal elftal goud op de Olympische Spelen in Londen en werd ze verkozen tot Amerikaans Voetbalster van het Jaar. Als zo’n topspeelster op haar 27ste al voor een Europese topclub kiest, is dat meer dan een signaal.”

Wolfsburg is organisatorisch een modelclub. Tessa Wullaert: “We hebben één hoofdtrainer en drie assistent-coaches, een keeperstrainer, een voltijdse teamarts, een fitnesscoach, een hoofdfysiotherapeut en twee assistent-kinesisten die permanent beschikbaar zijn, ook op onze vrije dagen…”  Wolfsburg heeft verder nog een teamarts, een doctor (de bekende Dr. André Albrecht) die gespecialiseerd is in prestatiediagnostiek (trainingsplanning, trainingsoptimalisering, fitnesschecks…) en twee algemene verzorgers. “We beschikken over drie eigen oefenvelden: één met een gewone grasmat, één met kunstgras en een verwarmd veld. We hebben ook een nieuw stadion naast dat van de mannen met 10.000 zit- en staanplaatsen. We zijn altijd daags voor een competitiematch ter plaatse bij de tegenstander en voor de verplaatsingen voor de Champions Leaguematchen staat er een privévliegtuig klaar.”

Europa is wereldtop bij de vrouwen geworden. Dat merk je aan het feit dat de beste Amerikaanse speelsters naar Europese clubs beginnen te komen

De vrouwenploeg van Wolfsburg is een heel ‘multiculturele’ ploeg. “Onze kern telt erg veel nationaliteiten. Speelsters uit Frankrijk, Denemarken, Ijsland, Noorwegen, Zweden, Zwitserland, Hongarije, Polen, Australië en België dus. Er wordt in het Duits gecommuniceerd. Typisch Duits. Hun regels, hun taal eerst dus, punt. Ik had gelukkig al voldoende basis-Duits mee uit mijn studies, maar de speelsters die dat niet hebben, moeten hun kennis verplicht zo snel mogelijk bijschaven.”

Tessa Wullaert was bij Wolfsburg niet meteen een vaste waarde. “Ik heb aanvankelijk aanpassingsproblemen gehad. Meer en intensievere trainingen, meer lopen, meer gerichte oefeningen en veel meer matchen dan bij mijn laatste Belgische ploeg, Standard dus… Het was even wennen. Maar sinds oktober vorig jaar tot nu ben ik elke keer aan de aftrap gekomen.” Geen toeval dus dat Wolfsburg uitgerekend daags na de Gouden Schoen haar contract (tot het eind van dit seizoen) verlengde tot eind juni 2018.

Ik heb aanvankelijk aanpassingsproblemen gehad. Meer en intensievere trainingen, meer lopen, meer gerichte oefeningen en veel meer matchen dan bij mijn laatste Belgische ploeg, Standard dus…

Haar leven in een normale week bij Wolfsburg bestaat uit trainen, spelen, eten en slapen. “Voetbal bepaalt volledig mijn levensritme. In een rustige week, met slechts één wedstrijd, heb ik één vrije dag. Op maandag krijgen de speelsters die daags voordien gespeeld hebben massage en lopen daarna een half uur uit. Op dinsdagmorgen is er anderhalf uur krachttraining. Op woensdag trainen we tweemaal twee uur, op donderdag hebben we één training, ’s namiddags, opnieuw twee uur. Vrijdag is een vrije dag. En omdat we bijna altijd op zondag spelen, hebben we de zaterdagvoormiddag ook nog twee uur training. Als we op er verplaatsing moeten, ontbijten we na de ochtendtraining en vertrekken we daarna, dus daags voor de match, naar de tegenstander.”

Je zal maar de allereerste Gouden Schoen voor vrouwen winnen, op woensdagavond 8 februari om 18u op de prijsuitreiking in de AED Studios in Lint  moeten zijn… en enkele dagen voordien horen van je trainer (Ralf Kellermann) dat je geen twee trainingen op woensdag kan missen. “De trainer liet duidelijk doorschemeren dat ik enkele dagen voor een match geen volle trainingsdag kon overslaan als ik in aanmerking wilde komen voor de basisploeg. We hebben toen een compromis gevonden: ik bleef in Wolfsburg voor de ochtendtraining op woensdag, ben daarna pas naar België gereisd. Daags nadien ben ik om 9 uur terug naar Wolfsburg gevlogen om ’s middags weer te kunnen meetrainen.” Ook dit is dus professionalisme.

Tessa Wullaert trekt haar passie voor voetbal heel ver door. Ze heeft zich een half jaar geleden tot een tattoo laten verleiden en koos voor het veelzeggende “Grlpwr” op haar linkervoet. Girlpower dus, vrouwenkracht…  “Ik wilde iets origineel en iets dat bij mij past. Mijn linkervoet is de voet waarmee ik het vaakst scoor, ook al ben ik rechtsvoetig.”

Tessa Wullaert woont op een appartement in Wolfsburg. Alleen. En dat vindt ze niet erg. “Natuurlijk mis ik mijn ouders, mijn vriend en vriendinnen soms. Hoewel, Mathias (Deveugele, geboren en getogen in Kuurne), komt één keer per maand naar hier. Al is dat niet zo voor de hand liggend. Hij speelt zelf voetbal bij eersteprovincialer Wielsbeke en moet ook drie keer per week trainen en wedstrijden spelen in het weekend. We hopen dat hij bij me kan komen wonen in Wolfsburg als hij is afgestudeerd (communicatiemanagement). We hebben veel contact via lange skypegesprekken. Gelukkig bestaat er ook zoiets als FaceTime. Via die de videotelefonie kijken we heel vaak samen, 600 km van elkaar, simultaan naar een film of serie. En ik lees ook graag. Non-fictie, rond actuele thema's en thrillers, detectives of …  (u raadt het nooit, ml) autobiografieën van voetballers, zoals ‘Ik, Zlatan’ (Ibrahimovic) of ‘De Waarheid. Luc Nilis spreekt’. Neen, ik kwijn hier dus niet weg.” 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.