Tweede kans

dinsdag 08/09

Ja, het stond er echt: dat het goed was dat Usain Bolt het had gehaald, anders had de geloofwaardigheid van de atletiek een knauw gekregen. Ik ben er niet goed van, als ik zulke dingen lees, want het veronderstelt dat die Justin Gatlin nog altijd aan het spul zit. (Zou kunnen, natuurlijk, want de jongste weken bleek dat de atletiek niet zoveel zuiverder op de graat is dan het zo verderfelijke wielrennen, maar dit even terzijde.)

©Isosport

Wat mij stoort, is die executiejournalistiek: olympisch- en wereldkampioen Gatlin heeft tussen 2006 en 2010 een vierjarige schorsing uitgezeten wegens dopinggebruik. Ook als tiener had hij al eens positief getest. Een recidivist, dus. Iemand die niet zal aarzelen om vals te spelen, als dat nodig is om te winnen. Kan ik nog inkomen. Maar als we ervan uitgaan dat we mensen na een misdaad of misdrijf opsluiten met als ultieme doel om ze na hun terugkeer in de samenleving betere burgers te laten worden, geldt dat dan ook niet voor een sporter na een schorsing?

Van twee dingen één: ofwel is Gatlin voor eeuwig en altijd verdacht en onbetrouwbaar en had men hem beter levenslang geschorst, ofwel verdient ook iemand als Gatlin een tweede kans. De eerste keuze komt neer op executie of levenslange opsluiting zonder kans om weer vrij te komen, de tweede op de principes die we vandaag in onze samenleving hanteren op het vlak van gevangenisbeleid.

"Moeten we — naar analogie met het afhakken van de hand(en) van een dief in Saudi-Arabië — de benen van atleten amputeren, opdat recidiveren onmogelijk wordt?"

Zijn we er echt op uit om daders zodanig te bestraffen dat herintegratie totaal onmogelijk wordt? Moeten we — naar analogie met het afhakken van de hand(en) van een dief in Saudi-Arabië — de benen van atleten amputeren, opdat recidiveren onmogelijk wordt? Niet dat ik daarvoor wil pleiten, voor alle duidelijkheid, maar al wie nu toetert dat Justin Gatlin geen geloofwaardige winnaar zou geweest zijn in Beijing, plaatst zich de facto op de lijn van mensen die pleiten voor de doodstraf, chemische castratie of amputatie van ledematen.

Doping is, naast omkoping, een van de ergste uitwassen van de hedendaagse sport. We moeten daar niet naïef over doen: er zullen altijd valsspelers zijn. Er zullen ook altijd voldoende aanleidingen zijn om vals te spelen. Geldgewin en prestige, om er maar twee te noemen. Ik sluit dus niet uit dat Justin Gatlin iets onoorbaars heeft gedaan, maar dat doe ik ook niet voor Usain Bolt. Of Chris Froome, die al onderweg naar zijn tweede Tourwinst in het oog van de storm kwam te staan, terwijl er geen enkele vorm van bewijs, niet eens een aanzet daartoe, was om hem te beschuldigen. Behalve dan dat ie zo mager is. En dat zijn trapfrequentie bergop toch wel enigszins op die van Lance Armstrong gelijkt. En dat hij een wielrenner is, natuurlijk, dat in de eerste plaats.

Er zijn strenge regels, wie die overtreedt moet een tijdje op de blaren zitten, wie dat blijft doen, komt zelfs niet meer van die blaren af. Dat geldt voor alle geledingen van een verlichte samenleving. Dat geldt dus ook voor de sport. Maar net als in de gewone maatschappij zouden we met z'n allen toleranter en meer begripvol moeten zijn. Streng maar rechtvaardig, quoi. Rechtvaardig betekent in deze: iedereen het voordeel van de twijfel gunnen, niet beschuldigen en al zeker niet veroordelen voor daartoe een aanleiding bestaat.

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.