Un petit Tour

maandag 24/07

We zouden Chris Froome onrecht aandoen als we zouden oproepen om de pas voorbije Ronde van Frankrijk maar best onmiddellijk te vergeten. De in Kenia geboren Brit heeft er nu vier eindzeges opzitten, dat is niet niets. Dat is zelfs - laten we heel even correct zijn - héél erg knap. En toch wist Froome ons alweer niet te begeesteren. Dat heeft met een gebrek aan charisma te maken, een saaie manier van koersen en tegenstanders die niet in staat waren om hem écht te bedreigen. Een Tour winnen zonder één enkele ritzege, dat is bijzonder mager.

Hoezo, zult u opwerpen, het was toch spannend? Ja, dat was het. Het was een eeuwigheid geleden dat er op twee ritten van het einde nog vijf renners binnen de twee minuten stonden. De twee dichtste achtervolgers van Froome hadden zelfs minder dan een halve minuut goed te maken vóór de laatste tijdrit in Marseille. Tien coureurs binnen de tien minuten in Parijs, ik heb het niet opgezocht, maar dat is redelijk uniek. En toch: je had nooit het gevoel dat Chris Froome het niet zou redden met die rit tegen de chrono in het achterhoofd.

Op papier was het spannend, in de praktijk viel het tegen, maar het kon erger. Wie deze Tour saai noemde, is wellicht niet oud genoeg om de Induraínjaren (van 1991 tot en met 1995) te hebben meegemaakt. Wie deze Tour boeiend vond, is waarschijnlijk niet oud genoeg om de pre-Induraínjaren te hebben meegemaakt. Denk aan de tweestrijd LeMond-Fignon in 1989 op de Champs Elysées. Of de broedermoord die Hinault in 1985 pleegde op ploegmaat LeMond, die een jaar later vrolijk wraak nam. En dan waren er die Merckxjaren. Eddy Merckx, Bernard Hinault en, jawel, die uitgespuwde Lance Armstrong waren tenminste nog lefgozers die durfden aan te vallen in de gele trui. Froome niet, dat is een controleur. Een Induraín- of Anquetilachtige. Goed gedaan, daar niet van, maar eigenlijk niet om aan te zien.

Wie deze Tour boeiend vond, is waarschijnlijk niet oud genoeg om de pre-Induraínjaren te hebben meegemaakt

Te veel volk, te weinig ruimte

De Tour barst uit z'n voegen. Ik zeg dat al jaren, anderen doen dat ook. Maar wie dat zegt, heeft helaas weinig of niets te zeggen in de wielerwereld. En dus zullen er ook volgend jaar wel weer 198 renners aan de start staan. En dus zullen er ook volgend jaar talloze valpartijen zijn in de nerveuze eerste week. En dus zullen er ook volgend jaar weer té lange, té zware ritten zijn, waardoor de renners hun krachten doseren tot op het punt dat het te laat is om nog actie te ondernemen. En specifiek voor dit jaar: sléchts twee, vrij korte tijdritten, sléchts drie aankomsten bergop, en daarbovenop nog wat waanzinnige afdalingen op het eind van sommige ritten. Een wonder dat er geen doden vielen.

Honderdachtennegentig renners die aan de Tour beginnen, dat is alsof je een voetbalwedstrijd met zestien tegen zestien zou aanvatten: te veel volk op te weinig ruimte, te veel nervositeit, daar komen onvermijdelijk brokken van. Je kunt er je horloge op gelijk zetten: vanaf een kwartiertje voor ze over de streep bollen beginnen ze te schuiven. Soms ook al bij het begin van de etappe. De hele meute moet door al die smalle straatjes. De sponsor wil dat zijn logo in beeld komt. Als je niet Sky heet en voor ultieme victorie gaat, betekent dit dat je ofwel mee moet in de onveranderlijk tot mislukken gedoemde lange ontsnapping - afhankelijk van de mathematische capaciteiten van de achtervolgers worden de vluchters ergens tussen kilometer 10 en kilometer 3 van de streep gevat, élke keer opnieuw! -, ofwel dat je je moet mengen in de levensgevaarlijke massasprints. De waanzin ten top, het is om problemen (zware blessures en/of controversiële jurybeslissingen) vragen.

Honderdachtennegentig renners die aan de Tour beginnen, dat is alsof je een voetbalwedstrijd met zestien tegen zestien zou aanvatten

Minder! Minder! Minder!

Voor de eerste én de laatste keer in mijn leven boots ik een aanhanger van de extreemrechtse Nederlandse politicus Geert Wilders na. Minder! Minder! Minder! De Tour moet het met minder doen. Minder ploegen, minder deelnemers, minder lange ritten, minder lange tv-uitzendingen, al is dat laatste een logisch gevolg van het voorgaande.

Maximum twintig ploegen, in plaats van tweeëntwintig. Daarmee kom je nog altijd tegemoet aan de eisen van sponsors, die gezien willen worden in de maand juli.

Maximum zes renners per ploeg, in plaats van negen. Daarmee kun je nog altijd het ploegenspel spelen en je reduceert het aantal deelnemers tot honderdtwintig.

Maximum honderdvijftig kilometer per rit, in plaats van die zware opdrachten over meer dan tweehonderd. Dit jaar waren het er zeven op éénentwintig ritten, één op drie dus. Knettergek. De boeiendste ritten van dit jaar waren de kortere, vooral die ene van Saint-Girons naar Foix over amper 101 kilometer. Dan wordt er gevlamd, dan valt er iets te zien. Schaf dan ook maar de tijdslimiet af, anders eindig je met dertig in Parijs.

De boeiendste ritten van dit jaar waren de kortere, vooral die ene van Saint-Girons naar Foix over amper 101 kilometer. Dan wordt er gevlamd, dan valt er iets te zien

In plaats van al die toeristische plaatjes moet de Tour weer terugkeren tot de essentie: koers. Jammer voor al die steden die zichzelf even in de kijker willen zetten. Jammer ook voor al die buitenlandse plekken die zich heel even 'Frankrijk' laten noemen, want de Tour moet terug honderd procent bleu-blanc-rouge kleuren.

De Tour heeft mij als kijker verloren dit jaar. Aan de reacties op sociale media te zien, ben ik niet de enige die heeft afgehaakt. In het algemeen zit het wielrennen in crisis, alleen zien we dat hier in Vlaanderen niet, wielergek (en daardoor stekeblind) als we zijn. Er is nood aan nieuwe zuurstof: actie, spanning, meer strijd van man-tegen-man. In die optiek mogen voor mij ook de oortjes worden afgeschaft, waarin ploegleiders tactische richtlijnen blaffen, die - afgaand op het koersverloop - meestal neerkomen op: nu nog niet, wacht nog even, straks op de laatste col. Oei, c'est fini.

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.