Van de gruwel der gala’s, verlos ons Heer!

woensdag 23/12

December is een heerlijke maand. Vol lichtjes en vuur tijdens de donkere dagen. En het belangrijkste, vol warmte en liefde, tenminste voor wie wat geluk heeft hier op aarde. De ongelukkigen kunnen zich optrekken aan de hoop. Niet aan hun hoop miserie, maar aan de hoop dat het volgend jaar beter wordt.

Toch gaat het jaareinde gepaard met enkele pijnlijke neveneffecten. Van jaaroverzichten wordt een mens zelden vrolijker. En, o gruwel, dan zijn er nog de verkiezingen van (sport)man, (sport)vrouw van het jaar, gouden spike, kristallen fiets, gouden schoen, ebbenhouten schoen (een ronduit racistische trofee), comeback van het jaar, opkomend talent van het jaar, trainer van het jaar, club van het jaar, scheidsrechter van het jaar, penalty van het jaar, assist van het jaar en pineut van het jaar.

Versta me niet verkeerd. Als de pietjesbakclub van Bommerskonte de trofee van ‘club van het jaar’ krijgt, uitgereikt door de burgemeester van Bommerskonte en gelardeerd met de fanfare en vaten bier, sta ik op de eerste rij om van dat historische moment mee te genieten.  

Neem het van een ervaringsdeskundige aan: zeker bij jaarlijkse sporttrofeeën gaat het mis als de tv er komt bij kijken.

Maar neem het van een ervaringsdeskundige aan: zeker bij jaarlijkse sporttrofeeën gaat het mis als de tv er komt bij kijken. Show hoort nochtans integraal bij sport. Rik Coppens (de absolute favoriet in de categorie ‘dode van het jaar’) wist dat als geen ander. Maar hij verzorgde tenminste de show op zondag, tijdens de match. Rik had geen gala’s nodig.

Zoals wel meer gebeurt als het over wansmaak gaat, zet wereldvoetbalbond FIFA de toon met de verschrikkelijke verkiezing van de winnaar van de ‘Gouden Bal’.    

Gala’s zijn voor de sport wat valse borsten zijn voor vrouwen. In het beste geval mooi om naar te kijken, maar vooral: altijd fake!

Televisiegala’s impliceren regisseurs die beginnen te zeuren over scenario’s, gevolgd door tv-bazen over kijkcijfers en sponsors. Gala’s zijn voor de sport wat valse borsten zijn voor vrouwen. In het beste geval mooi om naar te kijken, maar vooral: altijd fake. Dan krijg je dus sporters in maatpak, vergezeld van partners die er als dellen uitzien. Dan krijg je voorgekauwde tv-grappen. Dan krijg je een valselijk opgebouwde spanning. Dan krijg je de bittere beleefdheid van de verliezers (behalve als ze Lorenzo Staelens heten en vloekend en briesend de zaal uitstormen).

Zo was het al een poosje duidelijk dat de verkiezing van sportvrouw van het jaar niet beheerst zou worden door de vraag wie de prijs krijgt. Nee, marketing- en mediagoeroes bouwden het spanningsveld op rond de vraag: ‘Komt ze of komt ze niet?’. ‘Ze’ is bokser Delfine Persoon, die vorig jaar zo ontgoocheld was toen ze het niet haalde dat ze zwoer nooit meer te verschijnen op zo’n gala. 

Elk gala staat synoniem voor gênante televisie. Niet kijken helpt. In een hoek met een boek tijdens die opgefokte gala’s! En niet vergeten: onder de kerstboom dromen van een betere wereld

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.