Wat was er van de sport in 2015?

Een eigenzinnige terugblik op het sportjaar dat was

maandag 28/12

Een onpaar jaar, dan zijn er geen grote voetbaltoernooien of Olympische Spelen, maar dat wil niet zeggen dat er daarom geen hoogte- én dieptepunten te beleven vielen op de nationale en internationale sportterreinen. Verwacht u hieronder echter niet aan een keurig overzicht.

Ay Marieke

Een vleugje Brel om te beginnen. De schoonheid van zijn ode aan het Vlaamse meisje Marieke, tussen de torens van Brugge en Gent, staat in schril contrast met de lelijkheid waarmee het leven ons soms confronteert. Marieke Vervoort kan erover meepraten. Progressieve myelopathie deed haar vijftien jaar geleden in een rolstoel belanden. Sinds een jaar of zeven gaat haar gezondheidstoestand razend snel achteruit. De euthanasiepapieren liggen klaar, dat kwamen we uitgebreid te weten in de media. 

Je weet dat Marieke over afzienbare tijd begeleid uit het leven stapt, maar als sporter stapt ze ongebreideld in het leven.

In het tv-programma ‘Het Huis’ werd de kijker met de neus op de pijnlijke feiten geduwd: ’s nachts ziet ze onwaarschijnlijk af. Maar de medaille heeft ook een andere kant: ‘Wielemie’ blinkt uit in wat ze sportief doet (of beter: nog kán doen), haar wilskracht is exemplarisch. Je weet dat ze over afzienbare tijd — en dat zal eerder weldra dan ooit zijn — begeleid uit het leven stapt, maar als sporter stapt ze ongebreideld in het leven.

Op het WK Atletiek voor Paralympiërs behaalde Vervoort dit najaar drie gouden medailles. Ja, het deelnemersveld was beperkt, omdat het wereldkampioenschap in het veel te warme Doha, in Qatar, plaatsvond en een deel van de concurrentie de verre verplaatsing niet wilde maken. Toch verdient ze een speciale vermelding op deze plek vanwege haar persoonlijkheid en haar doorzettingsvermogen.

Echte mannen huilen wél

Om de vier jaar worden we eraan herinnerd dat er ook nog zoiets als rugby bestaat. Een sport voor hooligans die door heren wordt beoefend, u kent die uitspraak onderhand wel. De haka triomfeerde, Nieuw-Zeeland won in de finale de derby van Australië, Zuid-Afrika werd derde, Argentinië. Europa werd helemaal weggespeeld, het organiserende Engeland werd zelfs al in de eerste ronde naar, euh, huis gespeeld.

Een paar weken na de triomf op Twickenham lieten de stoere bonken van Down Under hun kleine hartje zien op de begrafenis van hun gewezen sterspeler Jonah Lomu, de grote uitblinker van het WK van twintig jaar geleden. In Engeland was Lomu, nog altijd topscorer aller tijden op wereldkampioenschappen met vijftien try’s, nog een aandachtig en gepassioneerd toeschouwer, kort daarna overleed hij plotseling. Zelden werd de haka zo intens opgevoerd als tijdens zijn begrafenis. En weet je wat? Echte mannen huilen zonder zich daarvoor te schamen!

 

Jonah Lomu

 

Billenknijper wordt volwassen

In de lente van 2014 was hij nog de billenknijper van Harelbeke en werd hij weggehoond door een deel van het publiek. Zondag 27 september stond iedereen te juichen om de winst van de Slovaak Peter Sagan op het WK wielrennen in het Amerikaanse Richmond. De high fives van zijn verliezende collega’s na de finish waren duidelijk: ze zien Sagan graag. Hij is een gerespecteerde coureur, wiens imago van losbol haaks staat op zijn prestaties. 

Peter Sagan is een topprof met een hoek af. Daar lust de grote massa wel pap van

Wat de grote massa bijblijft: dat hij op zijn achterwiel de streep overschrijdt in een bergrit, ver achter de winnaars, maar toch nog zijn sprokkeltje media-aandacht meegrissend. Wat we door al die zinledige bravoure haast zouden vergeten: dat hij vier keer op rij met de groene trui naar huis mocht vertrekken. Dat is geen toeval, Peter Sagan is een topprof met een hoek af. Daar lust de grote massa wel pap van.

Ondertussen blijft het wielrennen opboksen tegen zijn kwalijke reputatie. Er wordt allang niet meer gejuicht om de indrukwekkende eindzege van Chris Froome in de Tour: al bij zijn eerste pedaalstoten bergop werden er vragen gesteld rond het aantal omwentelingen en het wattage dat hij produceerde. Haalbare prestaties, zo werd achteraf onderzocht en bewezen, maar die resultaten verdwenen in het niets bij de aantijgingen. Het internationale wielrennen heeft te laat de augiasstal opgeruimd. De volgende jaren zal elke winnaar van een grote ronde naast een lauwerkrans, een trui in een speciale kleur en een flink bedrag op de spaarrekening, ook pek en veren mee naar huis moeten zeulen.

Op weg naar Rio

Drie medailles behaalde ons land op de Spelen van drieënhalf jaar geleden in Londen: twee keer brons, één keer zilver. Een schande werd dat toen genoemd, een bewijs dat ons sportbeleid faalt. Vier jaar eerder werd dat ook al geroepen, want toen waren er maar twee medailles, al werd alles toen gecamoufleerd door de gouden plak van Tia Hellebaut. En ook in 2004, in Athene, werd er meewarig gedaan over de drie medailles, waaronder een gouden voor Justine Henin. Het zou veranderen, werd elf jaar geleden plechtig gedeclameerd.

Minder dan een jaar voor Rio is er geen enkele reden tot optimisme. Drie medailles lijkt opnieuw het hoogst haalbare. Evi Van Acker en Charline Van Snick kunnen daarvoor zorgen, zoals ze dat al in Londen deden. Taekwondoka Jaouad Achab excelleert en kan ons doen rechtveren in Rio. Discuswerper Philip Milanov kan zijn zilver van het WK Atletiek in Peking verzilveren. Misschien is er weer een verdwaalde pistoolschieter à la Lionel Cox, of halen we nog eens een medaille in het wielrennen, wie weet doen de hockeyende mannen wel iets speciaals. Maar de structuren zijn nog altijd even gepolitiseerd en gecommunautariseerd in ons land, beleid klinkt hier nog altijd als een vloek, buiten het geroep vlak na een groot toernooi lijkt niemand wakker te liggen van de wanprestaties. Een blik op de resultaten van onze noorderburen zorgt voor een instant depressie: Nederland kwam met twintig medailles terug uit Londen, waarvan zes keer goud.

Als u dit jaar veel bemoedigende signalen hebt opgepikt dat we een beetje van die achterstand zullen inhalen volgend jaar, mag u het mij laten weten. Ik geloof er alleszins niet in.

 

Rio 2016

 

Sierlijke, welbespraakte hinde

Zullen we het mes nog wat dieper in de wonde steken? Nederland heeft ook Dafne Schippers in huis. Die ziet er niet alleen goed uit, is sierlijk en welbespraakt, maar ze loopt ook bijzonder snel op een atletiekpiste. Het ideale plaatje in tijden waarin mediageniek zijn haast even belangrijk is als presteren. Goud op de 200 meter in Peking, zilver op de 100.

 

68 jaar na Fanny Blankers-Koen heeft Nederland opnieuw een uitblinkende spurtster

 

Achtenzestig jaar na Fanny Blankers-Koen heeft Nederland opnieuw een uitblinkende spurtster. Geen ‘Vliegende Huisvrouw’ dit keer, maar een hinde. Fanny wie?, vroeg iemand me, toen ik opmerkte dat Schippers een voorgangster had op de korte afstanden. Die persoon was een sportjournalist. Ze kennen hun gewijde geschiedenis niet meer, moet ik als oude zak vaststellen.

                                                                                          

 

Het jaar van Hein

Je zou het haast vergeten in alle tumult rond het Sportgala, waarop Hein Vanhaezebrouck als ‘Coach van het Jaar’ werd bekroond, maar na het afgelopen voetbalseizoen, waarin AA Gent voor het eerst in de clubgeschiedenis landskampioen was geworden, werd niet Vanhaezebrouck maar Michel Preud’homme tot ‘Coach van het Seizoen’ gepromoveerd door de voetbalwereld zelf. Dit keer lag het dus niet aan supporterende voetbaljournalisten.

Natuurlijk is er maar één man die de beste Belgische voetbalcoach van het jaar 2015 was en in één vlotte beweging door ook de slimste, de provocerendste, de intelligentste, de meest welbespraakte en de tactisch sterkste. Dat bewees hij ook in de groepsfase van de Champions League, u weet wel, dat kampioenenbal waarvan het Nederlandse biermerk Heineken een van de hoofdsponsors is. Hein en Heineken, ze vielen op. De architecten van de bestuurlijke stabiliteit zijn voorzitter De Witte en manager Louwagie, maar het sportieve succes heeft AA Gent in de eerste plaats aan zijn coach te danken.

Hein Vanhaezebrouck

 

IS – Sportwereld 1-0

We kunnen er niet omheen. Terroristische aanslagen eisten niet alleen duizenden slachtoffers over de hele wereld, we zijn nu ook extreem op onze hoede. Na de aanslagen van 13 november in Parijs werden verschillende voetbalinterlands op het allerlaatste moment afgelast. Elders werden de veiligheidsmaatregelen flink opgedreven. Wanneer ik de voorbije weken naar een wedstrijdje in de derde klasse B van ons voetbal ging kijken, moest ik me eerst laten fouilleren. Dat is de prijs die we (tijdelijk) betalen voor een groter veiligheidsgevoel, al houd je er echt geen jihadisten mee tegen.

De terroristen hebben gescoord in 2015. Weliswaar vanuit buitenspel, maar het punt telde wel

De terroristen hebben gescoord in 2015. Weliswaar vanuit buitenspel, maar het punt telde wel. Met een EK Voetbal, Olympische Spelen en de gebruikelijke jaarlijkse sportevenementen op het programma zal waakzaamheid meer dan ooit geboden zijn in 2016. Angst is zinloos, paniek eveneens, en we moeten vooral beseffen dat totale veiligheid onmogelijk is. Of gaan we een rit met aankomst op Alpe d’Huez voortaan verbieden? Zal het Europees kampioenschap voetbal in Frankrijk achter gesloten deuren worden betwist? Schuiven we de Spelen één of twee jaar op? Nee, ‘The Games must go on’, wist Avery Brundage drieënveertig jaar geleden al, nadat leden van Zwarte September elf Israëlische atleten en officials hadden gedood tijdens de Spelen van München. In 2016 moet de sport opnieuw scoren.

 

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.