WK Middelmaat

dinsdag 17/01

Trouwe lezers van mijn column (ja, ik heb het over u daar!) zullen zich nog herinneren dat ik in juni 2014, voor aanvang van de Copa do Mundo da FIFA in Brazilië, een stuk schreef onder de kop 'De devaluatie van het WK Voetbal', met als argument dat een wereldkampioenschap aan het eind van een lang en vermoeiend seizoen geen goed idee is. De sterren zijn moe, hebben last van kleine blessuurtjes, hebben zich uit de naad moeten spelen voor hun club - dat is tenslotte hun werkgever - en hun sponsors. Sporta-magazine verscheen toen nog op papier, zo lang geleden is dat al.

Mijn allereerste bijdrage voor deze site - weg papier! - was getiteld 'Kwantitatieve obsessie' en ging over de schijnbaar onweerstaanbare neiging om sportevenementen getalsmatig uit te breiden: meer deelnemers, meer wedstrijden, meer tv-gelden. Minder kwaliteit. Ik schreef: 'Topsport is niet democratisch. Topsport heeft niets te maken met "Deelnemen is belangrijker dan winnen". Topsport wordt bedreven door een elite, die we als toeschouwers willen bewonderen op een moment dat ze hun capaciteiten ten volle kunnen benutten. (...) Met respectievelijk 24 en 16 landen zullen WK's en EK's aan kwaliteit winnen, omdat de Messi's en Ronaldo's zich niet door zes of zeven slopende wedstrijden moeten worstelen.'

Toen was Sepp Blatter nog voorzitter-voor-het-leven-en-een-tijdje-daarna van de wereldvoetbalbond, zo dachten we toch. Nu zit daar Gianni Infantino, het hulpje van Michel Platini die alleen maar verkozen kon worden omdat zijn baas in diskrediet was gebracht. En die Infantino had - een beetje infantiel - de lumineuze idee gehad om zijn campagne op te hangen aan een uitbreiding van het aantal WK-deelnemers. Veertig zoemde toen rond als getal. Begin vorige week werd de knoop doorgehakt: het worden er achtenveertig.

Sta me dus even toe nogmaals op dezelfde spijker te kloppen. Er zijn te veel wedstrijden in een seizoen en er nemen te veel middelmatige landen deel aan het WK. Dat eerste wordt niet aangepakt, het tweede wordt alleen maar erger. We kunnen dat met z'n allen geweldig sympathiek vinden, maar het is geen goede zaak voor het voetbal.

Er zijn te veel wedstrijden in een seizoen en er nemen te veel middelmatige landen deel aan het WK. Dat eerste wordt niet aangepakt, het tweede wordt alleen maar erger

Acht-en-veertig. Dat zijn zestien landen extra, een toename van vijftig procent. Evenveel als in 1978, toen het WK werd uitgebreid van 16 naar 24. De eerste ronde zou voortaan bestaan uit 16 groepen van 3 landen. Die spelen elk twee wedstrijden, wat dus betekent dat er elke speeldag een land vrij is. En: dat er op de laatste speeldag twee landen tegen elkaar kunnen spelen die onderling het derde land in de groep kunnen wegpesten. Stel: X heeft 1 punt na 2 wedstrijden en is uitgevoetbald in de groep. Y en Z tellen er respectievelijk 3 en 1 na één wedstrijd. Dan kunnen Y en Z in alle stilte overeenkomen om gelijk te spelen: Y is dan zeker van groepswinst en Z behoort ook tot de 32 landen die de 1/16de finales mogen spelen. U moet maar eens de beelden opzoeken van Oostenrijk-West-Duitsland uit 1982, maar doe uzelf een plezier en bekijk niet de integrale wedstrijd: de kans is groot dat u nooit nog in het eerlijke verloop van een voetbalwedstrijd gelooft.

 

De eerste ronde zou voortaan bestaan uit 16 groepen van 3 landen. Dat wil zeggen dat er op de laatste speeldag twee landen tegen elkaar kunnen spelen die onderling het derde land in de groep kunnen wegpesten

Tachtig. Dat is het aantal wedstrijden dat de voetballiefhebber op het WK ’26 voorgeschoteld zal krijgen. Dat zijn er zestien meer dan vandaag, maar wie de finale speelt, zal nog altijd zeven matchen gespeeld hebben: een groepswedstrijd minder, maar er komt een zestiende finale bij. Voor de deelnemende landen maakt het op het eerste gezicht niet veel uit. Tenzij... je de eerste ronde niet overleeft. Dan heb je dus een volwaardige, dure voorbereiding achter de rug voor amper twee wedstrijdjes. En het cynische is: dit zal vooral de kleinere, minder kapitaalkrachtige landen overkomen, die er nu niet bij zijn en dan wel, en die zich de financiële dieperik zullen in werken om een goede indruk te kunnen maken. Dankuwel, meneer Infantino. Maar volgende keer zullen ze op hem stemmen, want ze hebben toch maar mooi in hun allermooiste smoking of jurk op het glitterbal de dansvloer mogen betreden tijdens de openingsnummers van het orkest. De economische gevolgen, ach: après nous le déluge. Idem dito voor het organiserende land, dat door de toename van het aantal wedstrijden naar schatting twaalf in plaats van acht volwaardige stadions zal nodig hebben. Stuk voor stuk nieuw of vernieuwd, dat spreekt voor zich. Witte olifanten gegarandeerd. Toegenomen staatsschuld eveneens.

Het organiserende land zal voortaan 12 in plaats van 8 volwaardige stadions nodig hebben. Stuk voor stuk nieuw of vernieuwd, dat spreekt voor zich. Witte olifanten gegarandeerd. Toegenomen staatsschuld eveneens

Het zijn vooral de 'minderbedeelde' continenten die in de toekomst meer deelnemers mogen afvaardigen. Logisch, aangezien bij de FIFA elke stem evenwaardig telt en dat dus voor de herverkiezing van Infantino in 2020 beter uitkomt. Afrika gaat van 5 naar 9. In procenten uitgedrukt: van 15% naar 19%. Azië van 4 of 5 naar 8 of 9. U moet namelijk weten dat tot nog toe één Aziatisch land barrages moest spelen tegen de vijfde uit de eindstand van de Zuid-Amerikaanse voorronde. Azië gaat dus van 12,5 naar maximum 19% van het aantal deelnemers. Midden- en Noord-Amerika gaan van 3 of 4 naar 6 of 7. En Oceanië, dat nu altijd bang moet afwachten op de barrages met een Midden- of Noord-Amerikaans land of het continent wel vertegenwoordigd zal zijn op het WK, is vanaf nu zeker. Laten we zeggen: Nieuw-Zeeland is er altijd bij, want Australië behoort - vreemd genoeg - tot de Aziatische voetbalbond, zoals Israël bij de UEFA zit, maar dat is dan weer een ander verhaal. Europa is de dupe: het gaat van 13 (40,6% van de deelnemers) naar 16 (33,3%). Liechtenstein maakt dus voorlopig minder kans om naar het WK te mogen dan Bhutan, zeg maar. In Zuid-Amerika wordt gejuicht: van de tien aangesloten landen mogen er zes (60%!) naar het WK. Meer nog: als een Zuid-Amerikaans land het toernooi organiseert, worden dat er zeven (70%). Van een eurocentrisch beleid is de FIFA overgegaan naar een latinocentrisch beleid.

Extra inkomsten voor de FIFA: iets tussen de 600 miljoen en het miljard euro. Extraatje voor de voorzitter: herverkiezingen. Extraatje voor de Afrikaanse, Aziatische en Midden- en Noord-Amerikaanse voetbalwereld: meer betrokkenheid, meer centen. Extraatje voor de voetbalfan: geen. Het belangrijkste voetbaltoernooi ter wereld wordt weer iets minder relevant.

FIFA-voorzitter Infantino

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.